Chlorofil A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chlorofil A
Chlorofil A
Chlorofil A
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C55H72MgN4O5
Masa molowa 893,49 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 479-61-8
PubChem 6433192[3]
DrugBank DB02133[4]
Podobne związki
Podobne związki porfiryna, feofityna
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Chlorofil Aorganiczny związek chemiczny z grupy chlorofilii, występujący w chloroplastach komórek roślinnych o budowie zbliżonej do występującej w przyrodzie porfiryny, biorący udział w procesie fotosyntezy.

Znajduje zastosowanie w przemyśle spożywczym jako barwnik spożywczy do barwienia produktów spożywczych.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Chlorofil A jest kompleksem z centralnie związanym koordynacyjnie jonem magnezu z czterema pierścieniami pirolowymi, połączonymi z sobą mostkami metinowymi (=CH-), tworzącymi układ porfiryny. Występujące w cząsteczce chlorofilu A dwie grupy kwasowe są zestryfikowane odpowiednio metanolem i fitolem (C20H39OH), który stanowi długi hydrofobowy ogon kotwiczący cząsteczkę chlorofilu A w dwuwarstwie lipidowej błon biologicznych.

Zastosowanie chlorofilu jako barwnika[edytuj | edytuj kod]

Chlorofil A (E140, C.I. 75810, naturalna zieleń 3)[5] jest używany jako barwnik w przemyśle spożywczym do produkcji np. zup, sosów, oliwy z oliwek, oleju sojowego, lodów oraz fermentowanych napojów mlecznych. Został uznany jako nieszkodliwy w zastosowaniach spożywczych. Rzadko spotykanym działaniem niepożądanym chlorofilu jest uczulenie na światło[6]. Jest również wykorzystywany w produktach takich jak antyperspiranty i płyny do płukania jamy ustnej[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Chlorofil A (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2013-06-04].
  2. Chlorofil A (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2013-06-04].
  3. Chlorofil A – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. Chlorofil A – karta leku (DB02133) (ang.). DrugBank.
  5. Food-Info.net: E140: Chlorofil (pol.). [dostęp 2010-09-28].
  6. 6,0 6,1 Bill Statham: E213: Tabele dodatków i składników chemicznych. Warszawa: Wydawnictwo RM, 2006, s. 336. ISBN 978-83-7243-529-3.