Reprezentacja San Marino w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja San Marino w piłce nożnej
San Marino national football team logo.png
Przydomek La Serenissima
Związek piłkarski Federazione Sammarinese Giuoco Calcio
Federacja piłkarska UEFA
Rok założenia 1931
Prezes Giorgio Crescentino
Trener Pier Angelo Manzaroli
Najwięcej meczów Damiano Vannucci (68)
Najwięcej bramek Andy Selva (8)
Skrót FIFA SMR
Miejsce w rankingu FIFA Steady2.svg 207. (10 kwietnia 2014) (0 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
San Marino San Marino 0:4 Szwajcaria 
Serravalle, San Marino; 14 listopada 1990
Najwyższe zwycięstwo
San Marino San Marino 1:0 Liechtenstein 
Serravalle, San Marino; 28 kwietnia 2004
Najwyższa porażka
San Marino San Marino 0:13 Niemcy 
Serravalle, San Marino; 6 września 2006
Commons-logo.svg Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona domowa

Reprezentacja San Marino w piłce nożnej (wł.: Nazionale di calcio di San Marino) – drużyna piłki nożnej złożona z obywateli legitymujących się paszportem sanmaryńskim, która reprezentuje Republikę San Marino w piłkarskich rozgrywkach międzynarodowych. Za jej funkcjonowanie odpowiada bezpośrednio Federazione Sammarinese Giuoco Calcio (FSGC).

Drużyna narodowa San Marino zarówno rankingowo jak i piłkarsko jest jedną z najsłabszych reprezentacji na świecie. Nigdy nie awansowała do pierwszej setki Rankingu FIFA, najwyżej sklasyfikowana została we wrześniu 1993 - na 118. miejscu. Aktualnie zajmuje ostatnią, 207. pozycję, wraz z federacjami Bhutanu oraz Turks i Caicos[1]. Od 1990 w 118 oficjalnych spotkaniach piłkarzom La Serenissima udało się zwyciężyć tylko raz - w towarzyskim meczu z Liechtensteinem; poza tym osiągnęli trzy remisy.

Historia oraz kompozycja drużyny[edytuj | edytuj kod]

Piłkarską reprezentację San Marino tworzą niemal w całości amatorzy - gracze co najwyżej piątych, szóstych lig włoskich i ligi sanmaryńskiej. Na co dzień pracują oni m.in. jako barmani, urzędnicy bankowi, właściciele firm lub są studentami[2]. Jedynym zawodnikiem, który ma podpisany profesjonalny kontrakt jest obrońca Mirko Palazzi (IV liga włoska). Występy w zawodowych klubach mają za sobą też bramkarz Aldo Simoncini, pomocnik Matteo Vitaioli i napastnik Andy Selva.

Trenerem reprezentacji jest nieprzerwanie od sierpnia 1998 Giampaolo Mazza, aktualnie najdłużej pracujący selekcjoner w Europie, który za swą pracę nie pobiera od federacji żadnego wynagrodzenia. Z pochodzenia jest on Włochem, a na co dzień pracuje jako nauczyciel W-F we włoskim liceum niedaleko San Marino[3]. W przeszłości Mazza był piłkarzem grającym na pozycji pomocnika, a w trykocie La Serenissima wystąpił w pięciu nieoficjalnych meczach w latach 80.

Jedynymi sukcesami reprezentacji San Marino są cztery mecze, w których Sanmaryńczycy nie ponieśli porażki. Są to trzy remisy: 0:0 z Turcją (eliminacje MŚ 1994), 1:1 z Łotwą (eliminacje MŚ 2002), 2:2 z Liechtensteinem (mecz towarzyski w 2003) oraz jedyne zwycięstwo 1:0, odniesione 28 kwietnia 2004 roku również nad reprezentacją Liechtensteinu (mecz towarzyski w 2004).

Mimo wywalczenia w swej historii jednego zwycięstwa, za najlepszy występ reprezentacji uznaje się bezbramkowy remis z Turcją w Serravalle 10 marca 1993. Piłkarze San Marino byli tak szczęśliwi z tego wyniku, że postanowili zamówić sobie koszulki z napisem „0:0”, aby upamiętnić to wydarzenie. W owych koszulkach drużyna grała przez kilka następnych spotkań[4][5].

Ze względu na niewielką liczbę ludności państwa (32 tysiące), od piłkarzy San Marino nie wymaga się żadnych większych sukcesów. Za priorytet uchodzi samo honorowe uczestnictwo w międzynarodowych rozgrywkach i jak określił to selekcjoner drużyny Giampaolo Mazza, pokazanie przez to, iż "San Marino nie jest wysepką położoną gdzieś na Morzu Śródziemnym". Za duży sukces uchodzi zdobycie choć jednej bramki, a w zwycięstwo bądź choćby remis jest niemal narodowym świętem[5].

Pomimo to, piłkarzom reprezentacji San Marino udało się zapisać na trwałe w historii europejskiego futbolu. W meczu eliminacji do Mistrzostw Świata 1994 przeciwko Anglii (17 listopada 1993) napastnik Davide Gualtieri zdobył gola już po upływie 8,3 sekundy od pierwszego gwizdka sędziego. Mecz ostatecznie zakończył się porażką Sanmaryńczyków 1:7, ale bramka ta uchodzi do dnia dzisiejszego za najszybszy gol w meczach o punkty eliminacyjne w strefie UEFA[6].

Reprezentacja San Marino nigdy nie wygrała meczu w eliminacjach do Mistrzostw Świata ani Mistrzostw Europy. Od dnia zwycięskiego meczu z Liechtensteinem 28 kwietnia 2004, sanmaryńskim piłkarzom nie udało się osiągnąć chociażby remisu.

Bieżące eliminacje[edytuj | edytuj kod]

Grupa H[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna M Mecze Bramki Pkt
W R P + - +/-
1.  Anglia 10 6 4 0 31 4 +27 22
2.  Ukraina 10 6 3 1 28 4 +24 21
3.  Czarnogóra 10 4 3 3 18 17 +1 15
4.  Polska 10 3 4 3 18 12 +6 13
5.  Mołdawia 10 3 2 5 12 17 −5 11
6.  San Marino 10 0 0 10 1 54 −53 0


Kwalifikacje do Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016[edytuj | edytuj kod]

Grupa E[edytuj | edytuj kod]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br− +/−
 Anglia 0 0 0 0 0 0 0 0
 Szwajcaria 0 0 0 0 0 0 0 0
 Słowenia 0 0 0 0 0 0 0 0
 Estonia 0 0 0 0 0 0 0 0
 Litwa 0 0 0 0 0 0 0 0
 San Marino 0 0 0 0 0 0 0 0

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Za najwybitniejszego piłkarza w historii San Marino uważa się defensywnego pomocnika Massimo Boniniego (ur. 1959), który podczas swej kariery występował m.in. w Juventusie i Bologna FC oraz w reprezentacji Włoch U-21. W klubie z Turynu grał on u boku Zbigniewa Bońka; obaj piłkarze często nawet mieszkali podczas zgrupowań w jednym pokoju hotelowym. W barwach Starej Damy Bonini zdobył wszystkie możliwe trofea w piłce klubowej: Puchar Mistrzów, Puchar Zdobywców Pucharów, Superpuchar Europy i Puchar Interkontynentalny. Wywalczył również trzykrotnie tytuł mistrza Włoch, a także jeden raz Puchar Włoch[7]. Bonini, który posiadał również paszport włoski, wielokrotnie miał możliwość gry dla dorosłej reprezentacji Italii, jednak za każdym razem odmawiał, gdyż musiałby zrzec się przez to obywatelstwa sanmaryńskiego[8]. Po przyjęciu FSGC w szeregi FIFA i UEFA Bonini natychmiast zgłosił swój akces do drużyny narodowej[9]. W kadrze San Marino wystąpił dziewiętnaście razy, nie zdobył żadnej bramki. W latach 1996-1997 pełnił funkcję tymczasowego selekcjonera, po czym został zastąpiony przez Giampaolo Mazzę. W listopadzie 2003, z okazji nadchodzącego jubileuszu 50-lecia UEFA, Piłkarska Federacja San Marino uznała Massimo Boniniego swoim najlepszym piłkarzem okresu 1954-2003, natomiast w styczniu 2006 uznała go najlepszym zawodnikiem w historii tego państwa[10].

Drugim z sanmaryńskich piłkarzy w historii, którzy dostąpili zaszczytu gry w Serie A był urodzony w 1964 Marco Macina, w latach 80. napastnik m.in. Bologna FC, AC Parma i AC Milan. Od najmłodszych lat uchodził on za wielki piłkarski talent. Podobnie jak Bonini, Macina przed rokiem 1988 traktowany był w świecie piłkarskim jako obywatel Włoch, toteż miał on możliwość występowania w juniorskiej reprezentacji Italii. Dla Squadra Azzurra wywalczył Mistrzostwo Europy w kategorii U-16. Pomimo, iż w początkach swej kariery Marco Macina spotkał na swojej drodze takich szkoleniowców jak Arrigo Sacchi czy Nils Liedholm, rozrywkowy tryb życia i problemy z aklimatyzacją nie pozwoliły mu pokazać pełni umiejętności. W Milanie zaliczył jedynie 5 występów, po czym był wypożyczany do klubów III-ligowych. Podczas gry dla Ancony, w wieku 24 lat Macina doznał zerwania więzadła krzyżowego w prawym kolanie, co oznaczało dla niego nie tylko koniec marzeń o powrocie do AC Milan, ale również koniec przygody z profesjonalną piłką[11]. W kadrze San Marino wystąpił jedynie w dwóch oficjalnych meczach w 1990, już po zakończeniu kariery klubowej.

Andy Selva

Piłkarzem, który odcisnął na reprezentacji największe piętno jest Andy Selva, Włoch z pochodzenia. Urodzony w 1976 w Rzymie napastnik podczas swej kariery występował głównie w drużynach grających od III do V ligi włoskiej, dla których zdobył ponad 120 ligowych goli[12]. Jako jeden z nielicznych piłkarzy sanmaryńskich Selva może pochwalić się grą na zawodowym poziomie na przestrzeni całej swej kariery; gdy w 2006 był zawodnikiem Padovy portal transferowy transfermarkt.de wyceniał go na kwotę 300 000 euro[13]. W reprezentacji zadebiutował w 1998 w meczu z Izraelem w ramach eliminacji do EURO 2000. Jego bramka dała San Marino historyczne, jedyne dotychczas zwycięstwo, odniesione nad Liechtensteinem. Ogółem w drużynie La Serenissima Andy Selva zagrał ponad 60 razy i zdobył 8 bramek, co czyni go rekordzistą pod tym względem w historii drużyny narodowej San Marino. Słynie ze skutecznego egzekwowania rzutów wolnych.

W obecnej reprezentacji nie ma zawodników mogących dorównać umiejętnościami ani dokonaniami swym poprzednikom. Na tle pozostałych zawodników wyróżnić można jedynie bramkarza Aldo Simonciniego, pomocnika Matteo Vitaioliego i urodzonego w Argentynie napastnika Danilo Rinaldiego.

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Stadion Olimpijski w Serravalle

Reprezentacja San Marino rozgrywa swe mecze na wybudowanym w 1969 Stadionie Olimpijskim w Serravalle, którego oficjalna inauguracja nastąpiła rok później. Stadion zyskał miano olimpijskiego w 1985, przy okazji rozegranych tu pierwszych Igrzysk Małych Państw Europy pod patronatem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

Stadio Olimpico oficjalnie ma pojemność wynoszącą 5115 widzów, docelowo jest jednak w stanie pomieścić około 7000 kibiców. Oprócz boiska piłkarskiego obiekt wyposażony jest również w bieżnię lekkoatletyczną, obok znajduje się natomiast kompleks sportowy Sanmaryńskiego Komitetu Olimpijskiego (CONS) z basenem olimpijskim oraz boiskami do piłki nożnej, sportów halowych i baseballu[14]. W lecie 2009 Stadio Olimpico stał się jedną z pierwszych sportowych aren, na której zastosowano system Football Green Live - mieszaninę naturalnej i półsyntetycznej trawy, bardziej wytrzymałej i odpornej na niszczenie niż tradycyjna murawa. Ogółem, przeprowadzona wówczas renowacja obiektu pochłonęła sumę około 700 000 euro[15].

Stadio Olimpico jest jedynym obiektem w kraju, na którym można rozgrywać mecze międzynarodowe, toteż obligatoryjnie swe spotkania rozgrywają na nim reprezentacje młodzieżowe oraz sanmaryńskie drużyny, które zakwalifikowały się do europejskich pucharów. Oprócz tego stadion ten jest też boiskiem, na którym rywali podejmuje San Marino Calcio, zespół grający na dzień dzisiejszy we włoskiej Serie C1. Drużyna założona w 1960 miała być ligowym zapleczem dla reprezentacji San Marino, obecnie jednak grają w niej niemal sami stranieri, czyli Włosi[10].

Stadion Olimpijski niemal nigdy nie zapełnia się po brzegi, a frekwencja zależy od tego, ilu fanów drużyny przeciwnej przyjedzie do San Marino na mecz swojej reprezentacji. Najwyższą liczbę widzów odnotowano w meczu z Niemcami w 2006, kiedy na trybunach zasiadło 5090 kibiców oraz w spotkaniu przeciwko Anglii w 2013 - 4980 osób. Przeważającą liczbę widzów stanowią oczywiście kibice drużyn przyjezdnych - gdy w 2007 do Serravalle zawitała reprezentacja Irlandii, spośród 3294 kibiców na stadionie około 2500 z nich stanowili irlandzcy fani[16].

Podczas meczów z mniej atrakcyjnymi rywalami frekwencja zwykle waha się między liczbą 1500 - 2500 kibiców, choć na przykład mecz z Mołdawią w 2012 obejrzało jedynie 736 osób.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

Piłka nożna w San Marino - zważywszy wielkość państwa - ma dosyć długą tradycję, sięgającą początku XX wieku. Pierwsze kluby piłkarskie powstały w 1928, w trzy lata później powołano do życia FSGC, natomiast zawody o puchar San Marino (Coppa Titano) rozgrywane były już od 1937, regularnie zaś od 1965. Jednak półamatorska liga San Marino (Campionato Sammarinese) powstała dopiero w 1985. Pierwszy tytuł mistrzowski wywalczyli wtedy gracze klubu SC Faetano[17][18].

Reprezentację San Marino uformowano w połowie lat 80., a rolę trenera-koordynatora powierzono Giulio Cesare Casaliemu. Po zatwierdzeniu związkowego statutu i otrzymaniu tymczasowego, wstępnego członkostwa w UEFA w 1985, San Marino rozegrało mecz sparingowy z duńskim Odense BK, zakończony remisem 1:1. W swym premierowym meczu międzypaństwowym kadra San Marino uległa 28 marca 1986 w Serravalle olimpijskiej drużynie Kanady 0:1. Rok później San Marino rozegrało trzy mecze w ramach Igrzysk Śródziemnomorskich, które odbyły się w Syrii. W Aleppo La Serenissima zremisowała 0:0 z Libanem i przegrała 0:3 z gospodarzami oraz 0:4 z olimpijską drużyną Turcji. W tych spotkaniach w reprezentacji San Marino wystąpiło kilku piłkarzy z włoskim paszportem, w tym obecny selekcjoner Giampaolo Mazza[18].

Wreszcie, w 1988 FSGC została pełnoprawnym członkiem FIFA i UEFA, więc piłkarska reprezentacja San Marino mogła od tej pory brać udział we wszystkich oficjalnych rozgrywkach jako pełnoprawna drużyna narodowa swego kraju.

Swoje pierwsze oficjalne mecze drużyna San Marino zaczęła rozgrywać od 1990, kiedy to gracze La Serenissima wzięli udział w eliminacjach do Mistrzostw Europy 1992 rozgrywanych w Szwecji. Od tego czasu Sanmaryńczycy uczestniczyli we wszystkich kampaniach eliminacyjnych do Mistrzostw Świata oraz Mistrzostw Europy.

Eliminacje ME 1992[edytuj | edytuj kod]

W eliminacjach San Marino trafiło do grupy ze Szwajcarią, Rumunią, Szkocją i Bułgarią. Pierwszy mecz w eliminacjach i zarazem pierwszy oficjalny mecz jako członek FIFA i UEFA San Marino rozegrało ze 14 listopada 1990 ze Szwajcarią w Serravalle. Mecz ten zakończył się porażką 0:4. Drugi mecz w ramach tych rozgrywek San Marino rozegrało w Bukareszcie. Reprezentacja Rumunii pokonała San Marino aż 6:0.

W pierwszym meczu w latach 90. San Marino rozegrało mecz u siebie z reprezentacją Rumunii. 27 marca 1991 Sanmaryńczycy co prawda przegrali tracąc 3 bramki jednakże strzelili swoją pierwszą historyczną bramkę, którą zdobył Pasolini z rzutu karnego[19]. Dwa następne mecze rozgrywane u siebie ze Szkocją i Bułgarią San Marino przegrało odpowiednio 0:2 i 0:3. W 10. meczu w historii, a w 6. w tych eliminacjach w Sankt Gallen San Marino przegrało ze Szwajcarią 0:7. Pozostałe mecze wyjazdowe ze Szkocją i Bułgarią San Marino przegrało po 0:4 i bez punktów z bilansem bramkowym 1–33 zakończyło grę na ostatnim miejscu w grupie.

Lp Drużyna Mecze Z R P Br+ Br− Różn. Pkt
1  Szkocja 8 4 3 1 14 7 7 11
2  Szwajcaria 8 4 2 2 19 7 12 10
3  Rumunia 8 4 2 2 13 7 6 10
4  Bułgaria 8 3 3 2 15 8 7 9
5  San Marino 8 0 0 8 1 33 -32 0

Reprezentacja San Marino rozegrała jeszcze przed rozpoczęciem Mistrzostw Europy mecz towarzyski z reprezentacją Włoch mecz ten został przez Sanmaryńczyków przegrany 0:4.

Skład reprezentacji San Marino w eliminacjach ME 1992: Pierluigi Benedettini, William Guerra, Marco Montironi, Ivano Toccaceli, Paolo Conti, Luca Gobbi, Bruno Muccioli, Paolo Daniele Zanotti, Claudio Canti, Marco Montironi, Mauro Valentini, Massimo Ceccoli, Fabio Francini, Loris Zanotti, Ivan Matteoni, Massimo Bonini, Marco Mazza, Nicola Bacciocchi, Pier Angelo Manzaroli, Pier Domenico Della Valle, Marco Macina, Valdés Pasolini, Giancarlo Bacciocchi, Marco Mularoni.

Eliminacje MŚ 1994[edytuj | edytuj kod]

W eliminacjach przed Mundialem w USA reprezentacja San Marino trafiła do grupy z Norwegią, Turcją, Anglią, Holandią i Polską. W eliminacjach do Mistrzostw Świata w strefie UEFA zagrało 36 reprezentacji, które startowały w 6 grupach, po dwie pierwsze drużyny awansowały do Mistrzostw Świata.

San Marino rozpoczęło eliminacje fatalnie 9 września 1992 przegrywając z Norwegią w Oslo 0:10. Wynik ten stał się nowym rekordem w ilości bramek straconych w jednym meczu przez San Marino. 7 października tego samego roku w rewanżu w Serravalle San Marino przegrało również, ale tym razem 0:2. W 1992 roku San Marino zagrało jeszcze mecz z najsłabszym z rywali reprezentacją Turcji w Ankarze. Sanmaryńczykom udało się zdobyć jedną bramkę jednak stracili 4. W pierwszym meczu 1993 roku San Marino uległo Anglii na Wembley 0:6.

Seria 15 porażek z rzędu zakończyła się w meczu z Turcją w Serravalle, mecz zakończył się remisem 0:0 i mimo tego, że później udało się Sanmaryńczykom wygrać jeden mecz[20] to bezbramkowy remis z Turcją jest uznawany za najlepszy mecz reprezentacji w historii. Po meczu z Turcją San Marino zagrało z Holandią, z którą przegrało 0:6.

28 kwietnia 1993 San Marino zagrało mecz z Polską w Łodzi. W tym meczu Sanmaryńczycy byli bliscy drugiego remisu. Aż do 70. minuty Polacy nie potrafili pokonać Benedettiniego. W 70. minucie zwycięską bramkę strzelił ręką Jan Furtok, jednakże szkocki sędzia Leslie William Mottram bramkę uznał[21].

Jesienią 1993 San Marino zagrało jeszcze dwa mecze eliminacyjne oba mecze w roli gospodarza rozegrali jednak na stadionie we włoskiej Bolonii. Oba mecze (z Holandią i Anglią) Sanmaryńczycy przegrali tracąc po 7 bramek. W meczu z Anglią Sanmaryńczycy zdobyli drugą bramkę w eliminacjach pokonując angielskiego bramkarza już w 8 sekundzie meczu. Gol autorstwa Davide Gualtieri jest najszybciej zdobytą bramką w historii meczów reprezentacyjnych[22].

Lp Drużyna Mecze Z R P Br+ Br− Różn. Pkt
1  Norwegia 10 7 2 1 25 5 +20 16
2  Holandia 10 6 3 1 29 9 +20 15
3  Anglia 10 5 3 2 26 9 +17 13
4  Polska 10 3 2 5 10 15 -5 8
5  Turcja 10 3 1 6 11 19 -8 7
6  San Marino 10 0 1 9 2 46 -44 1

Skład reprezentacji San Marino w eliminacjach MŚ 1994: Pierluigi Benedettini, Stefan Muccioli, Luca Bizzocchi, Claudio Canti, Mirco Gennari, Luca Gobbi, William Guerra, Bruno Muccioli, Ivano Toccaceli, Mauro Valentini, Paolo Daniele Zanotti, Massimo Bonini, Nicola Bacciocchi, Pier Domenico Della Valle, Fabio Francini, Pier Angelo Manzaroli, Ivan Matteoni, Marco Mazza, Paolo Mazza, Loris Zanotti, Marco Mularoni, Valdés Pasolini, Davide Gualtieri.

Eliminacje ME 1996[edytuj | edytuj kod]

W eliminacjach do Mistrzostw Europy w 1996 San Marino spotkało się z Rosją, Szkocją, Grecją, Finlandią i Wyspami Owczymi.

Reprezentacja San Marino wszystkie 3 mecze, grane w 1994 rozegrała na wyjeżdzie podejmując kolejno Rosję, Grecję i Finlandię. Wszystkie te mecze Sanmaryńczycy przegrali zdobywając zaledwie jedną bramkę z Finlandią. W dwóch następnych meczach w San Marino gospodarze przegrali z Finalandią i Szkocją 0:2. W szóstej kolejce San Marino podejmowało drugiego outsidera grupy Wyspy Owcze, które podobnie jak San Marino w eliminacjach do tego meczu nie zdobyło ani jednego punktu. Mecz wygrały Wyspy Owcze i to 3:0. Ostatni mecz w sezonie 1994/1995 San Marino rozgrywało z liderem tabeli Rosją. Rosjanie pewnie wygrali to spotkanie 7:0. W kolejnym sezonie San Marino rozegrało tylko 3 mecze przegrywając kolejno u siebie z Grecją 0:4 i Wyspami Owczymi 1:3 oraz na wyjeździe ze Szkocją 0:5[20]. Te eliminacje były ostatnimi występami w reprezentacji Boniniego, który w wieku 37 zakończył karierę piłkarską[23]

Drużyna Pkt M Z R P Br+ Br−
 Rosja 26 10 8 2 0 34 5
 Szkocja 23 10 7 2 1 19 3
 Grecja 18 10 6 0 4 23 9
 Finlandia 15 10 5 0 5 18 18
 Wyspy Owcze 6 10 2 0 8 10 35
 San Marino 0 10 0 0 10 2 36

Skład reprezentacji San Marino w eliminacjach ME 1996: Pierluigi Benedettini, Stefano Muccioli, Claudio Canti, Mirco Gennari, Luca Gobbi, William Guerra, Frederico Moroni, Mauro Valentini, Vittorio Valentini, Massimo Bonini, Nicola Bacciocchi, Pier Domenico Della Valle, Fabio Francini, Bryan Gasperoni, Pier Angelo Manzaroli, Ivan Matteoni, Marco Mazza, Claudio Peverani, Davide Gualtieri, Paolo Montagna, Marco Mularoni, Andrea Ugolini.

Eliminacje MŚ 1998[edytuj | edytuj kod]

Przed Mistrzostwami Świata we Francji San Marino trafiło do grupy eliminacyjnej z Holandią, Belgią, Turcją i Walią. W reprezentacji nie było już Boniniego i Beneditiniego.

San Marino zaczęło od dwóch porażek z najsłabszym z rywali reprezentacją Walii, w Serravalle San Marino straciło 5 w Cardiff 6 bramek. Kolejnym meczem reprezentacji San Marino był mecz z Belgami w tym meczu zadebiutował przyszły rekordzista w liczbie występów, wówczas 19-letni, Damiano Vannucci[24], San Marino straciło tylko 3 bramki. W ostatnim meczu w 1996 roku San Marino wyjechało na mecz do Istambułu. Turcy zrewanżowali się za kompromitujący remis z poprzednich eliminacji do Mistrzostw Świata i pokonali Sanmaryńczyków aż 7:0[20].

W 1997 roku drużynie z San Marino również nie szło najlepiej przegrali najpierw dwa mecze z Holandią, 0:4 w Amsterdamie i 0:6 w Serravalle. Następnie przegrali 0:6 z Belgią w Brukseli. Eliminacje zakończyli meczem u siebie z Turcją[20].

Ostatecznie Sanmaryńczycy przegrali wszystkie mecze nie strzelając żadnej bramki po raz pierwszy w historii, drugie taki występ zdarzył się reprezentacji San Marino w el. ME 2004[20].

Lp Drużyna Mecze Z R P Br+ Br− Różn. Pkt
1  Holandia 8 6 1 1 26 4 +22 19
2  Belgia 8 6 0 2 20 11 +9 18
3  Turcja 8 4 2 2 21 9 +12 14
4  Walia 8 2 1 5 20 21 -1 7
5  San Marino 8 0 0 8 0 42 -42 0

Skład reprezentacji San Marino w eliminacjach MŚ 1998: Frederico Gasperoni, Stefano Muccioli, Allessandro Cassadei, Leone Gasperoni, Mirco Gennari, Luca Gobbi, William Guerra, Mauro Valentini, Vittorio Valentini, Damiano Vannucci, Simone Bianchi, Nicola Bacciocchi, Pier Domenico della Valle, Fabio Francini, Bryan Gasperoni, Gianluca Gatti, Mularoni Luciano, Pier Angelo Manzaroli, Ivan Matteoni, Marco Mazza, Riccardo Muccioli, Claudio Peverani, Valdes Pasolini, Paolo Montagna, Marco Mularoni, Andrea Ugolini.

Eliminacje ME 2000[edytuj | edytuj kod]

Po eliminacjach do Mistrzostw Świata, w których reprezentacja San Marino nie strzeliła żadnej bramki doszło do niewielkiego odmłodzenia kadry, szczególnie w linii ofensywnej. W 1998 roku zadebiutował Andy Selva, który długo był jedynym zawodowym piłkarzem w kadrze San Marino oraz jest liderem w klasyfikacji strzelców zdobywając ponad połowę bramek reprezentacji San Marino.

W grupie eliminacyjnej Sanmaryńczycy trafili na Hiszpanię, Izrael, Austrię i Cypr. Kalendarz rozgrywek został tak ustalony, że pierwsze trzy mecze rozgrywane w 1998 roku San Marino grało u siebie. W pierwszym meczu Sanmaryńczycy podejmowali reprezentację Izraela. W meczu tym zadebiutował Selva mimo tego bramkarz gospodarzy Frederico Gasperoni został pokonany aż 5 razy. Selva swoją pierwszą bramkę zdobył w drugim spotkaniu w 81. minucie meczu z Austrią, z którą gospodarze przegrali ostatecznie 1:4. Na uwagę zasługuje jednak fakt, że aż do 58. minuty utrzymywał się bezbramkowy remis. W trzecim meczu San Marino zmierzyło się z najsłabszym z rywali reprezentacją Cypru. Reprezentacji Cypru tylko raz udało się pokonać bramkarza San Marino i był to pierwszy od porażki z Polską mecz, w którym San Marino straciło mniej niż 2 bramki[25].

1999 rok San Marino rozpoczęło od rewanżu z Cyprem. Cypryjczycy zrewanżowali się jednak wygrywają u siebie 4:0. Drugi mecz San Marino rozgrywało w Serravalle z Hiszpanią. Hiszpanie wcześniej pokonali aż 9:0 Austrię. Można było się, więc spodziewać bardzo wysokiej wygranej Hiszpanów. W pierwszej połowie jednak Hiszpanie pokonali Gasperoniego tylko dwa razy za to w drugiej połowie goście dołożyli jeszcze 4 bramki i ostatecznie San Marino przegrało mecz 0:6. W trzecim meczu rozgrywanym wiosną 1999 San Marino uległo Austrii w Grazu 0:7. W ostatnim meczu wiosną 1999 San Marino podejmowało Hiszpanię. Hiszpania wygrała gładko 9:0 co ciekawe Luis Enrique na strzelenie dwóch bramek potrzebował jednej minuty. Przed ostatnią kolejką trzy zespoły rywalizowały o jedno miejsce w gwarantujące miejsce w barażach, Cypr miał 12 punktów, Izrael i Austria po 10. W ostatniej kolejce Austria grała z Cyprem a Izrael z San Marino. Izrael pokonał San Marino aż 8:0, co przy zwycięstwie Austrii nad Cyprem dawało miejsce w barażu Izraelowi. San Marino kończyło mecz w 10 po tym jak czerwoną kartką został ukarany Andy Selva[25].

Lp Drużyna Mecze Z R P Br+ Br− Różn. Pkt
1  Hiszpania 8 7 0 1 42 5 +37 21
2  Izrael 8 4 1 3 25 9 +16 13
3  Austria 8 4 1 3 19 20 -1 13
4  Cypr 8 4 0 4 12 21 -9 12
5  San Marino 8 0 0 8 1 44 -43 0

Skład reprezentacji San Marino na eliminacje ME 2000: Federico Gasperoni, Simone Bacciochi, Simone della Balda, Mirco Gennari, Luca Gobbi, William Guerra, Mauro Marani, Fabrizio Pelliccioni, Marco Tomassoni, Mauro Valentini, Vittorio Valentini, Nicola Bacciocchi, Pier Domenico Della Valle, Fabio Francini, Bryan Gasperoni, Pier Angelo Manzaroli, Ivan Matteoni, Riccardo Muccioli, Luciano Mularoni, Roberto Selva, Zonzini Ermano, Marco de Luigi, Davide Gualtieri, Paolo Montagna, Andy Selva, Andrea Ugolini Przed Mistrzostwami Europy San Marino rozegrało jeszcze jeden mecz towarzyski z Mołdawią w Serravalle. Mecz ten został przegrany przez San Marino 0-1.

Eliminacje MŚ 2002[edytuj | edytuj kod]

Przed mistrzostwami w Japonii i Korei Południowej. San Marino trafiło po raz drugi na Belgię i Szkocję oraz na Chorwację i Łotwę.

Eliminację reprezentacja San Marino rozpoczęła od meczu u siebie ze Szkocją, w którym aż do 71. minuty Sanmaryńczycy nie stracili bramki. Jednakże po strzałach Matta Elliotta w 71. minucie i Dona Hutchisona w 73., gospodarze przegrali to spotkanie 0:2. Drugi mecz, z Łotwą również w Serravalle miał zupełnie inny przebieg goście zdobyli bramkę już w 9. minucie jednakże nie zwiększyli prowadzenia i mecz zakończył się wynikiem 0:1 jak się później okazało jedynym zwycięstwem Łotwy w tych eliminacjach[26].

Lp Drużyna Mecze Z R P Br+ Br− Różn. Pkt
1  Chorwacja 8 5 3 0 15 2 +13 18
2  Belgia 8 5 2 1 25 6 +19 17
3  Szkocja 8 4 3 1 12 6 +6 15
4  Łotwa 8 1 1 6 5 16 -11 4
5  San Marino 8 0 1 7 3 30 -27 1

Skład San Marino na eliminacje MŚ 2002: Federico Gasperoni, Nicola Albani, Simone Bacciocchi, Simone della Balda, Gennari Mirco, Luca Gobbi, Mauro Marani, Luca Nanni, Vittorio Valentini, Damiano Vannucci, Nicola Bacciocchi, Ivan Bugli, Pier Domenico Della Valle, Bryan Gasperoni, Pier Angelo Manzaroli, Ivan Matteoni, Riccardo Muccioli, Luciano Mularoni, Roberto Selva, Ermanno Zonzini, Marco de Luigi, Paolo Montagana, Andy Selva, Andrea Ugolini

Eliminacje ME 2004[edytuj | edytuj kod]

Lp Drużyna Mecze Z R P Br+ Br− Różn. Pkt
1  Szwecja 8 5 2 1 19 3 +15 17
2  Łotwa 8 5 1 2 10 6 +4 16
3  Polska 8 4 1 3 11 7 +3 13
4  Węgry 8 3 2 3 15 9 +6 11
5  San Marino 8 0 0 8 1 30 -29 0

Eliminacje MŚ 2006[edytuj | edytuj kod]

Lp Drużyna Mecze Z R P Br+ Br− Różn. Pkt
1  Serbia i Czarnogóra 10 6 4 0 16 1 +15 22
2  Hiszpania 10 5 5 0 19 3 +13 20
3  Bośnia i Hercegowina 10 4 4 2 12 9 +3 16
4  Belgia 10 3 3 4 16 11 +5 12
4  Litwa 10 2 4 4 8 9 -1 10
6  San Marino 10 0 0 10 2 40 -38 0

Eliminacje Mistrzostw Europy 2008[edytuj | edytuj kod]

Lp Drużyna Mecze Z R P Br+ Br− Różn. Pkt
1  Niemcy 12 9 2 1 27 5 +22 29
2  Czechy 12 8 3 1 35 7 +28 27
3  Irlandia 12 4 5 3 17 14 +3 17
4  Słowacja 12 5 1 6 33 23 +10 16
5  Walia 12 4 3 5 18 19 -1 15
6  Cypr 12 4 2 6 17 24 -5 14
7  San Marino 12 0 0 12 2 57 -55 0

Eliminacje MŚ 2010[edytuj | edytuj kod]

Lp Drużyna Mecze Z R P Br+ Br− Różn. Pkt
1  Słowacja 10 7 1 2 22 10 +12 22
2  Słowenia 10 6 2 2 18 4 +14 20
3  Czechy 10 4 4 2 17 6 +11 16
4  Irlandia Północna 10 4 3 3 14 9 +5 15
5  Polska 10 3 2 5 19 14 +5 11
6  San Marino 10 0 0 10 0 47 -47 0

Udział w mistrzostwach świata[edytuj | edytuj kod]

  • 19301990Nie brała udziału
  • 19942014Nie zakwalifikowała się

Udział w mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

  • 19601988Nie brała udziału
  • 19922012Nie zakwalifikowała się

Trenerzy reprezentacji San Marino[edytuj | edytuj kod]

Aktualizacja: 18. październik 2013

LP Trener Narodowość Lata pracy Mecze Z R P Bramki + Bramki - Z % R % P %
1.  Giorgio Leoni San Marino 1990 - 1995 29 0 1 28 5 120 0% 3,45% 96,55%
2.  Massimo Bonini San Marino 1996 - 1997 8 0 0 8 0 42 0% 0% 100%
3.  Giampaolo Mazza Włochy 1998 - 2013 85 1 2 82 15 372 1,17% 2,35% 96,47%

Mecze z Polską[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze reprezentacji San Marino dotychczas grali z Polską ośmiokrotnie – za każdym razem były to mecze o punkty eliminacji Mistrzostw Świata oraz Mistrzostw Europy. Wszystkie mecze przegrali, bilans bramkowy - 1–33. Reprezentacja Polski jest przeciwnikiem, z którym San Marino mierzyło się w swej historii najczęściej[27].

LP Data Miejsce Gospodarze Wynik Goście Arbiter Ranga
1.
28-04-1993
Łódź
POLSKA
Polska  1:0 (0:0)  San Marino
SAN MARINO
Leslie Mottram (SCO)
el. MŚ
Jan Furtok 70'
2.
19-05-1993
Serravalle
SAN MARINO
San Marino  0:3 (0:0)  Polska
POLSKA
Plarent Kotherja (ALB)
el. MŚ
Marek Leśniak 52', 80', Krzysztof Warzycha 56'
3.
07-09-2002
Serravalle
SAN MARINO
San Marino  0:2 (0:0)  Polska
POLSKA
Paul McKeon (IRL)
el. ME
Paweł Kaczorowski 75', Mariusz Kukiełka 88'
4.
02-04-2003
Ostrowiec Świętokrzyski
POLSKA
Polska  5:0 (2:0)  San Marino
SAN MARINO
Loizos Loizou (CYP)
el. ME
Mirosław Szymkowiak 4', Kamil Kosowski 27', Marcin Kuźba 55', 90' + 3, Bartosz Karwan 81'
5.
10-09-2008
Serravalle
SAN MARINO
San Marino  0:2 (0:1)  Polska
POLSKA
Hristóforos Zográfos (GRE)
el. MŚ
Euzebiusz Smolarek 36', Robert Lewandowski 67'
6.
01-04-2009
Kielce
POLSKA
Polska 10:0 (4:0)  San Marino
SAN MARINO
Alyaksey Kulbakov (BLR)
el. MŚ
Rafał Boguski 1', 27', Euzebiusz Smolarek 18', 72', 81', Robert Lewandowski 43', Ireneusz Jeleń 51', Michele Marani 60' sam., Mariusz Lewandowski 63', Marek Saganowski 88'
7.
23-03-2013
Warszawa
POLSKA
Polska  5:0 (2:0)  San Marino
SAN MARINO
Ken Henry Johnsen (NOR)
el. MŚ
Robert Lewandowski 21' k., 49' k., Łukasz Piszczek 28', Łukasz Teodorczyk 61', Jakub Kosecki 90' + 2
8.
10-09-2013
Serravalle
SAN MARINO
San Marino 1:5 (1:3)  Polska
POLSKA
Marco Borg (MLT)
el. MŚ
Alessandro Della Valle 22-głową - Piotr Zieliński 10, 66-wolny, Jakub Błaszczykowski 23, Waldemar Sobota 34, Adrian Mierzejewski 75

Eliminacje Mistrzostw Europy 2008[edytuj | edytuj kod]

Kadra San Marino podczas eliminacji do Mistrzostw Europy 2008

Zawodnik Liczba występów
Bramkarze
Michele Ceccoli 0
Aldo Simoncini 11
Federico Valentini 9
Obrońcy
Nicola Albani 35 i 1 gol
Matteo Andreini 17
Simone Bacciocchi 43
Giacomo Benedettini 2
Gianluca Bollini 4
Alberto Celli 0
Federico Crescentini 2
Alessandro Della Valle 26 i 1 gol
Mirko Palazzi 1
Davide Simoncini 13
Carlo Valentini 12
Fabio Vitaioli 4
Pomocnicy
Maicol Berretti 1
Fabio Bollini 3
Luca Bonifazi 2
Giovanni Bonini 13
Matteo Bugli 13
Enrico Cibelli 2
Marco Domeniconi 5
Alex Gasperoni 3
Michele Marani 31
Paolo Mariotti 4
Mattia Masi 2
Michele Moretti 1
Riccardo Muccioli 4
Federico Nanni 5
Cristian Negri 2
Danilo Ezequiel Rinaldi 2
Davide Vagnetti 0
Damiano Vannucci 50
Napastnicy
Giacomo Bologna 0
Marco Casadei 1
Nicola Ciacci 1
Marco De Luigi 3
Manuel Marani 14 i 1 gol
Andy Selva 44 i 8 goli
Alan Toccaceli 1
Matteo Vitaioli 1

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej bramek w reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

LP Zawodnik Lata gry
w kadrze
Bramki Mecze
1.  Andy Selva 1998 - ... 8 62
2.  Manuel Marani 2005 - ... 2 33
3.  Nicola Albani 2001 - 2011 1 40
-  Nicola Bacciocchi 1991 - 2000 1 33
-  Nicola Ciacci 2003 - 2011 1 17
-  Pier Domenico Della Valle 1991 - 2000 1 21
-  Alex Gasperoni 2003 - ... 1 29
-  Davide Gualtieri 1993 - 1999 1 9
-  Valdés Pasolini 1990 - 1996 1 14
-  Danilo Rinaldi 2008 - ... 1 11
-  Mauro Valentini 1991 - 1999 1 23

Aktualizacja: 1. czerwca 2013

Najwięcej występów w reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

LP Zawodnik Lata gry
w kadrze
Mecze Bramki
1.  Damiano Vannucci 1996 - ... 68 0
2.  Andy Selva 1998 - ... 62 8
3.  Simone Bacciocchi 1996 - ... 60 0
4.  Mirco Gennari 1992 - 2003 48 0
5.  Paolo Montagna 1995 - 2011 46 0
6.  Alessandro Della Valle 2002 - ... 45 0
-  Ivan Matteoni 1990 - 2003 44 0
8.  Federico Gasperoni 1996 - 2005 41 0
-  Luca Gobbi 1990 - 2002 41 0
10.  Nicola Albani 1990 - 1999 40 1

Aktualizacja: 1. czerwca 2013

Pozycja w rankingu FIFA (w grudniu)[edytuj | edytuj kod]

data pozycja
2013 207
2012 207[28]
2011 206
2010 203
2009 203
2008 201
2007 197
2006 194
2005 155
2004 164
2003 162
2002 160
2001 158
2000 168
1999 150
1998 179
1997 173
1996 165
1995 151
1994 131
1993 121

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. FIFA/Coca-Cola World Ranking (ang.).
  2. Students, bank clerks and barmen... meet the everyday San Marino players ready to take on England (ang.).
  3. San Marino National Football Team: Waiters, Bankers... (ang.).
  4. San Marino: Doceniając małe rzeczy (pol.).
  5. 5,0 5,1 One Win, 106 Losses, No Traffic Lights (ang.).
  6. 'It was like winning the World Cup': San Marino hero Gualtieri on scoring THAT eight-second goal (ang.).
  7. Bonini, San Marino's unsung hero (ang.).
  8. Sanmaryńska legenda Juventusu - historia Massimo Boniniego (pol.).
  9. Massimo Bonini: Meet San Marino's finest ever player (ang.).
  10. 10,0 10,1 San Marino – rywal reprezentacji Polski (pol.).
  11. Marco Macina: da grande promessa a semplice meteora (wł.).
  12. Andy Selva - NFT Profile (ang.).
  13. Marktwertentwicklung: Andy Selva (niem.).
  14. San Marino Calcio SRL - Informazioni generali (wł.).
  15. L'Olimpico di Serravalle primo campo con il sistema “Football Green Live" (wł.).
  16. San Marino 1-2 Rep of Ireland (ang.).
  17. FSGC - Storia (wł.).
  18. 18,0 18,1 Storia del Calcio Sammarinese (wł.).
  19. UEFA EURO 92 - San Marino - Romania (ang.). uefa.com. [dostęp 15 marca 2014].
  20. 20,0 20,1 20,2 20,3 20,4 San Marino – International Results
  21. Kadra.pl – Historyczne mecze
  22. San Marino pamięta Furtoka – Rzeczpospolita.
  23. National Football Teams.
  24. Damiano Vannucci - International Appearances (ang.). [dostęp 2010-06-16].
  25. 25,0 25,1 European Championship 2000 - details (ang.). [dostęp 2010-06-16].
  26. World Cup 2002 Qualifying
  27. Alessandro Della Valle – obrońca San Marino, który ośmieszył Polaków. „To było niesamowite!” (pol.). polskatimes.pl, 2013-09-11. [dostęp 2013-09-13].
  28. San Marino: FIFA/Coca-Cola World Ranking (ang.). FIFA.com. [dostęp 2013-03-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]