Wojciech Cejrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojciech Cejrowski
Ilustracja
Wojciech Cejrowski (Gdańsk 2011)
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1964
Elbląg
Zawód dziennikarz radiowy[1], satyryk, fotograf, podróżnik, pisarz
Strona internetowa

Wojciech Daniel Cejrowski (ur. 27 czerwca 1964 w Elblągu[2]) – polski dziennikarz radiowy, satyryk, fotograf, podróżnik, autor książek i publikacji prasowych, kierownik artystyczny biblioteki Poznaj Świat, członek The Explorers Club.

Edukacja

Ukończył XVII Liceum Ogólnokształcące im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Warszawie. Uczęszczał do równoległej klasy z Grzegorzem Przemykiem (pobity śmiertelnie przez funkcjonariuszy MO), po pogrzebie którego w maju 1983 – w okresie egzaminów maturalnych – został uprowadzony i brutalnie przesłuchiwany[3][4][5]. Wskutek odniesionych urazów do egzaminu dojrzałości przystąpił w rękawiczkach oraz z ręką w temblaku[6]. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie (wydział aktorski), na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (historia sztuki), Uniwersytecie Warszawskim (socjologia i archeologia); studiów tych nie ukończył[7]. Studiował także na Santa Clara University w Kalifornii. W 2010 rozpoczął zaoczne studia socjologiczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[8].

Posługuje się językiem hiszpańskim i angielskim (odmiana amerykańska). Porozumiewa się również w języku rosyjskim oraz portugalskim (odmiana brazylijska).

Występy publiczne

Wojciech Cejrowski

Telewizja

Wojciech Cejrowski zaczynał u boku Wojciecha Manna w programie Non Stop Kolor w TVP2 w latach 1992–1994. Popularność przyniósł mu program WC Kwadrans, który był nadawany w TVP1 w latach 1994–1996. W programie tym prezentował konserwatywne poglądy na kwestie społeczne, promował w nim pozytywne znaczenie słowa „ciemnogród”, określające przywiązanie do tradycyjnych wartości.

Równolegle prowadził program muzyczny pt. Stajnia... w TVP1 oraz powtarzany przez Ośrodki Regionalne TVP. W sezonie 1996-97 na zamówienie Telewizji Niepokalanów (obecnie TV Puls) zrealizował 30-odcinkowy cykl Podróżnik, w którym opowiadał o swoich wyprawach do Ameryki Południowej. Rok 1997 to początek współpracy ze stacją RTL 7, gdzie występował najpierw w gronie polskich satyryków (m.in. Jan Pietrzak) w cyklu komentarzy satyrycznych, potem zaś (w latach 1999–2000) prowadził talk-show Piękny i Bestia w duecie z Alicją Resich-Modlińską. Następnie przeszedł do telewizji Polsat, w której prowadził autorski program Z kamerą wśród ludzi (2003–2004).

W 2004 brał udział w powstaniu programu Polsatu Co się święci w mej pamięci, w którym był przewodnikiem po Ziemi Świętej[9]. W 2006 zasiadał w jury programu Supertalent emitowanego przez TVP2 wraz z Moniką Richardson, Katarzyną Figurą i Bogusławem Kaczyńskim. 1 maja 2006 na antenie TVP1 wyemitowany został jednoodcinkowy talk-show Wojciecha Cejrowskiego i Macieja Chmiela Produkt jednorazowy. W latach 2006–2007 był stałym gościem programu podróżniczego TVP Podróże z żartem.

Od stycznia 2007 w niedziele w TVP2 ukazywał się jego program Boso przez świat. Program został zdjęty z anteny TVP w maju 2009, kiedy to Wojciech Cejrowski wystąpił w spotach wyborczych Prawicy Rzeczypospolitej, zachęcając do oddania głosu na Marka Jurka, jednak miesiąc po wyborach do PE po licznych protestach program powrócił na antenę TVP2[10]. Program nadawany był przez telewizję publiczną do 2011.

Od 2008 do 2013 związany z TVN Style. Był gospodarzem programu Po mojemu[11], a w latach 2011-2013 prowadził program podróżniczy Wojciech Cejrowski. Boso. Od września 2013 program Wojciech Cejrowski. Boso emitowany jest na antenie TV Puls oraz Puls 2.

Od kwietnia 2017, co czwartek w programie Minęła dwudziesta na antenie TVP Info komentuje wydarzenia społeczno-polityczne z Polski i ze świata.

Radio

Pracę w Polskim Radiu rozpoczął w 1991 u boku Korneliusza Pacudy cyklem audycji Czy jest miejsce na country w Polsce? Następnie w wyniku podpisania kontraktu z amerykańskim koncernem medialnym ABC w styczniu 1992 rozgłośnie regionalne Polskiego Radia S.A. w całym kraju rozpoczęły nadawanie American Country Countdown w polskiej wersji językowej. Wojciech Cejrowski, początkowo z Korneliuszem Pacudą, prowadził tę audycję przez 11 lat. Ostatnie, 519. wydanie, wyemitowano w styczniu 2003.

W 1993 Wojciech Cejrowski otrzymał propozycję pracy w prywatnej stacji Radio Kolor, której właścicielami i założycielami byli Wojciech Mann i Krzysztof Materna. Początkowo prowadził własną audycję muzyczną, a potem program Aeroplan z Beatą Pawlikowską oraz autorski blok poranny, w każdą sobotę od godz. 6 do 10. Audycja ta była podstawą powstania telewizyjnego programu WC Kwadrans.

Współpraca z Radiem Kolor zakończyła się w 1997. W latach 1997–1999 pracował w Radiu WAWA. Od 1995 różne jego audycje trafiają jako produkcja zewnętrzna do kilkudziesięciu stacji prywatnych i publicznych na terenie całego kraju, między innymi Na drugim końcu globusa, emitowane na antenie Programu I PR, Radia dla Ciebie, Radia Koszalin, Radia Merkury, Radia PiK oraz sieci radiowej Plus.

Od 1999 rozpoczął stałą współpracę z Programem Pierwszym Polskiego Radia, składającą się z korespondencji zagranicznych dla Z pierwszej ręki i Radia kierowców, opowieści podróżniczych w ramach Lata z Radiem oraz Czterech pór roku oraz audycji autorskich przygotowywanych na zlecenie Redakcji Muzycznej PR.

W latach 2007-2011[12] współpracował z Programem III Polskiego Radia gdzie prowadził Audycję podzwrotnikową oraz przygotowywał program Pocztówka dźwiękowa Wojciecha Cejrowskiego. Prezentował tam muzykę z Ameryki Łacińskiej i USA, a także Afryki oraz Australii. W 2017 wrócił do Trójki z Audycją podzwrotnikową.

Obecnie jest związany ze społecznością internetowego Radia Wnet, którego był współpomysłodawcą i współtwórcą wraz z Krzysztofem Skowrońskim. Współprowadzi także, wraz z Andrzejem Rudnikiem, Radiowy przegląd prasy w Radiu Koszalin, często za pośrednictwem telefonu. Od 834. odcinka tej audycji, są one także publikowane na kanale Wojciecha Cejrowskiego, w serwisie YouTube[13].

Prasa

Wojciech Cejrowski jest też felietonistą i reportażystą. Pisze felietony na tematy społeczno-polityczne (cykle felietonów do „Gazety Polskiej”, „Frondy”, „Ilustrowanego Kuriera Polskiego”) oraz reportaże podróżnicze („Rzeczpospolita”, „Podróże”, „Voyage”, „Opcja na prawo”, „Poznaj Świat”, „National Geographic”). Dawniej publikował także w „Tygodniku AWS”.

Estrada

Od 1995 Wojciech Cejrowski jeździ po Polsce, Kanadzie, USA, Australii, Francji i Szwajcarii z występami estradowymi w stylu stand-up comedy pod nazwą „WC na stojaka” lub „Boso do...”.

Festiwale Ciemnogrodu

W latach 1996–2000 organizował w Osieku Festiwale Ciemnogrodu. Od 1997 w ich trakcie odbywały się koncerty muzyki gospel i country. Spotkania miały na celu gromadzenie się ludzi o poglądach konserwatywnych, którzy sprzeciwiali się poprawności politycznej. Cejrowski chciał nadać pozytywne znaczenie słowu „ciemnogród” oraz wartościom konserwatywno-chrześcijańskim.

Inne

W 2000 przedzierając się przez ochronę w warszawskiej Galerii Zachęta chciał zakryć prześcieradłem figurę Jana Pawła II przygniecionego meteorytem. Miał to być protest przeciwko obrazoburczości wystawy. Wystawa niedługo potem została zdemontowana przez ówczesnych posłów ZChN-u Witolda Tomczaka i Halinę Nowinę-Konopkę, którzy przenieśli meteoryt przygniatający postać papieża[14].

Od 2015 roku prowadzi kanał w serwisie YouTube sygnowany swoim nazwiskiem, na którym publikuje głównie swoje występy w radiu i telewizji[15].

Działalność podróżnicza

Wojciech Cejrowski podróżował dotychczas po blisko 60 krajach na 6 kontynentach. Najczęściej jeździ do Amazonii, dokumentując życie zamieszkujących ją Indian i Metysów[16]. Brał udział m.in. w pieszym pokonaniu bagnistej puszczy Darien, na granicy Kolumbii i Panamy (1996) oraz przejeździe trasy Camel Trophy, w Gujanie, w 1996, w ramach której dotarł m.in. do odległych osad plemienia Wai Wai.

Spopularyzowana przez programy telewizyjne i książki działalność podróżnicza Cejrowskiego, jakkolwiek przyniosła mu olbrzymie powodzenie wśród widzów i czytelników, stała się obiektem krytyki ze strony latynoamerykanisty Mariana Floriana Gawryckiego w jego książce Podglądając Innego. Gawrycki zaliczył Cejrowskiego do „trawelebrytów”, czyli podróżniczych celebrytów głoszących uproszczony wizerunek egzotycznych ludów świata. Jak pisze Agnieszka Sikora, zdaniem Gawryckiego „Cejrowski to arogancki, egocentryczny zwiedzacz Ameryki Łacińskiej, który pod pozorem upatrywania w niej prawdziwego raju na ziemi w rzeczywistości nieustannie pokazuje swoją (czyli białego człowieka z Zachodu) wyższość nad «dzikimi»”[17]. Również stosunek Cejrowskiego do Afrykanów został poddany w wątpliwość. Iwona Anna Ndiaye oraz Bara Ndiaye zwrócili uwagę, że wypowiedzi Cejrowskiego na temat Afrykanów utrwalają stereotypowy obraz kontynentu i wpisują się w ogólną pogardę polskich dziennikarzy wobec mieszkańców Afryki[18]. Natomiast w opinii antropolog Elżbiety Rybickiej relacje podróżnicze Cejrowskiego sprawiają wrażenie gawęd o szczególnym kolorycie: „narracje podróżne Cejrowskiego są polem przecięcia różnych dyskursów – sensacyjnych fabuł, mitu męskiej przygody podróżnika, anegdot w stylu «Polak potrafi», «antropologicznych» spostrzeżeń, encyklopedycznych informacji, ewangelizacyjnego przekazu, moralistycznych pouczeń”[19].

Wyprawy:

  • 1985 – Kuba, Meksyk – ekspedycja speleologiczna
  • 1986 – Meksyk – dokumentacja stanowisk archeologicznych kultury Tolteków
  • 1986 – Meksyk – „Lakandoni – potomkowie Majów”
  • 1987 – Meksyk – dokumentacja stanowisk archeologicznych Majów
  • 1987/1988 – Meksyk – „Plemiona pogranicza – między światem Azteków i Majów”
  • 1989 – ZSRR – „Ławry – stolice Prawosławia”
  • 1989 – Meksyk – „Zagubione plemię – współcześni potomkowie Indian”
  • 1990 – Gwatemala, Honduras, Meksyk – „Mundo Maya”
  • 1990 – ZSRR – „Życie w komunałkach”
  • 1990 – Kaukaz
  • 1991 – Kostaryka, Nikaragua, Honduras, Salwador, Gwatemala, Belize – „Guerrilla – partyzanci, rebelianci i zwyczajni bandyci”
  • 1991 – Gwatemala – nieznane ruiny Majów, potomkowie niewolników z Jamajki
  • 1992 – Teksas/Meksyk – „Plemiona pogranicza – Tarahumara, Raramuri”
  • 1993 – USA – Współczesne obrzędy indiańskie pow-wow
  • 1994 – Honduras, Meksyk – początek projektu „Indianie Miskito”
  • 1995 – Kolumbia – Indianie Kogi
  • 1996 – Panama/Kolumbia – piesze przejście Darien, Indianie Choco i Kuna
  • 1997 – Wenezuela/Brazylia – Indianie Yanomami, Kurripaco i Piaroa
  • 1997 – Australia – „Z Adelajdy na półwysep York”
  • 1998 – Wenezuela/Kolumbia – Indianie Carapana
  • 1998 – USA/Kanada/Meksyk – „Mennonici, Amisze i Mormoni”
  • 1999 – Gujana/Wenezuela/Brazylia – ostatni Indianie Wai Wai
  • 1999/2000 – Maroko – „Życie codzienne na souku”
  • 2000 – Paragwaj/Brazylia – Mennonici, Indianie Ache, Ayoreo, Nivacle
  • 2001 – Peru/Ekwador – przeprawa rzeką Napo, plemię Sekoya
  • 2002 – Kolumbia, Peru, Brazylia – plemiona Marubo, Mayoruna i Yagua
  • 2002 – Ekwador
  • 2003 – Surinam/Gujana Fr./ Brazylia – plemiona Bush Negros, Wayana, Tirio i Wai Wai
  • 2004 – Izrael/Palestyna – śladami Jezusa
  • 2004 – Kostaryka/Panama – Garifuna, afrykańskie plemię na Karaibach
  • 2005 – Boliwia – redukcje jezuickie na boliwijskim Chaco, rzeką Rio Madre de Dios do Peru
  • 2006 – Peru – tropami Inków, Machu Picchu, Cuzco
  • 2006 – Meksyk
  • 2007 – Senegal/Gambia/Republika Zielonego Przylądka
  • 2007 – Ekwador
  • 2007 – Peru/Kolumbia/Brazylia
  • 2007 – Trynidad i Tobago
  • 2007 – Namibia
  • 2007 – Tunezja
  • 2008 – Peru
  • 2008 – Meksyk
  • 2008 – Gwatemala
  • 2008 – Portoryko
  • 2008 – Archipelag Vanuatu
  • 2008 – Madagaskar
  • 2009 – Meksyk
  • 2009 – Wenezuela
  • 2009 – Tajlandia
  • 2009 – Kolumbia/Peru/Ekwador – Plemiona Jibaros (Achuar)
  • 2009 – Brazylia
  • 2009 – Meksyk/Gwatemala/Belize[20]
  • 2010 – Kongo/Gabon
  • 2010 – USA (Nebraska/Dakota Południowa/Dakota Północna/Minnesota/Wyoming/Iowa)
  • 2010 – Japonia/Australia/Fidżi – „Od Oceanu Indyjskiego do Pacyfiku”
  • 2011 – Etiopia
  • 2011 – Izrael/Palestyna
  • 2011/2012 – USA (Teksas)
  • 2012 – Karaiby
  • 2015 – USA (Nowy Jork/New Jersey)

[potrzebny przypis]

Pozostała działalność

W 2010 na rynku ukazała się seria odzieży sygnowana jego imieniem i nazwiskiem – WC Collection. W 2011 powstał Sklep Kolonialny, gdzie Wojciech Cejrowski oferuje ubrania, kosmetyki, yerba mate, dewocjonalia i inne[21].

We współpracy z EMI Music Poland rozpoczął serię płyt CD z muzyką tropikalną, będącą zbiorem utworów różnych zagranicznych wykonawców. Dotychczas ukazała się pierwsza pozycja z serii Ananas Bananas.

Organizacje

Wojciech Cejrowski należy do następujących organizacji:

Poglądy

Wojciech Cejrowski jest publicystą zaliczanym przez takich politologów jak David Ost oraz Dariusz Galasiński do skrajnej prawicy[23][24]. Jak piszą obaj twórcy, w swoich publicznych wypowiedziach Cejrowski akcentuje sprzeciw wobec innych grup etnicznych (ciemnoskórych, Romów oraz Żydów)[23][24]. Dziennikarz ma jednoznacznie wrogi stosunek do mniejszości LGBT[25], w związku z czym bywa oskarżany o homofobię[26]. W kwestii religijnego światopoglądu Cejrowski deklaruje się jako wierzący katolik; w 2014 roku proponował, żeby Polska przyjęła katolicyzm jako oficjalną religię Rzeczypospolitej[27], natomiast w sierpniu 2017 roku deklarował, że skutków ówczesnej nawałnicy ogólnopolskiej mogli uniknąć właściciele posesji z kapliczkami[28]. Jest ponadto zwolennikiem całkowitego zakazu aborcji[25], przeciwnikiem edukacji seksualnej oraz nurtów feministycznych[29].

Cejrowski w sprawach gospodarczych określa się jako libertarianin[30], zwolennik całkowitego prymatu wolnego rynku nad państwem[31] oraz przeciwnik jakiejkolwiek formy publicznego wsparcia dla najuboższych i niepełnosprawnych[32][33]. Deklaruje się ponadto jako wróg wszelkich osób należących do innych opcji politycznych niż prawicowa[34]. W 1999 roku został skazany wyrokiem sądu na karę grzywny w wysokości 3000 złotych za nazwanie prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego „komunistycznym aparatczykiem”, „drugim Jelcynem, który upija się za publiczne pieniądze” oraz „prymitywnym bawidamkiem i pijakiem”, którym to wyrażeniami zdaniem sądu znieważył głowę państwa[35][36]. Jego wypowiedzi były skierowane również w stronę liberalnych adwersarzy. Na kilka dni przed drugą turą wyborów prezydenckich w Polsce w 2015 roku, Cejrowski opublikował na portalu YouTube spot, w którym podarł plakat kandydata Bronisława Komorowskiego i zaapelował by „nie wybierać śmieci”[37]. W czerwcu 2017 roku Cejrowski wypowiedział się o przewodniczącym Rady Europejskiej Donaldzie Tusku, że ten „kocha Polskę, ale od tyłu, czyli żeby wydoić, tak jak krowę się kocha od tyłu”; wypowiedź ta została potępiona przez część dziennikarzy[38]. Poglądy Wojciecha Cejrowskiego, mające charakter pokazowy, zostały odebrane przez innego prawicowego publicystę Mariusza Maxa Kolonka jako forma „tabloidowego populizmu”[39][40], Michał Bilewicz zaś komentował ich artykułowanie na antenie TVP Info jako publicystyczną „lekcję pogardy”[41].

Życie prywatne

Jest synem Stanisława Cejrowskiego – animatora i działacza jazzowego. W 1994 wziął ślub kościelny z Beatą Pawlikowską. W 2004 za pośrednictwem mediów Pawlikowska przekazała, że już nie są razem. Ślub miał zostać zawarty jako nieważny, co potwierdził wyrok sądu biskupiego[42][43].

Publikacje książkowe

 Z tym tematem związana jest kategoria: Utwory literackie Wojciecha Cejrowskiego.

Cejrowski wydał kilka książek, z których część (Kołtun się jeży, Młot na lewicę i Sól do oka) to pozycje z dziedziny publicystyki i humoru politycznego, natomiast pozostałe są książkami podróżniczymi. Gringo wśród dzikich plemion otrzymała nagrodę Bursztynowego Motyla im. Arkadego Fiedlera dla najlepszej książki podróżniczej roku 2003. Według rankingu Wręcz Przeciwnie, zarabiając w 2011 r. 1,87 mln zł, stał się w tymże roku najlepiej zarabiającym pisarzem w Polsce[44].

  • Kołtun się jeży (1996), wydawnictwo W. Cejrowski
  • Podróżnik WC (1997), wydawnictwo W. Cejrowski
  • WC na końcu Orinoko (1998), wydawnictwo W. Cejrowski
  • Młot na lewicę (1999), wydawnictwo W. Cejrowski
  • Sól do oka (2002), wydawnictwo W. Cejrowski
  • Gringo wśród dzikich plemion (2003)
  • Rio Anaconda (2006)
  • Wyspa na prerii (2014)

Inne:

  • Nie kucaj w ostrogach (2002) – tłumaczenie
  • Nasze Polskie Wigilie w opowiadaniach (2006) – publikacja zbiorowa

Filmografia

Programy telewizyjne

Filmy dokumentalne

Nagrody

  • 6 nominacji do Wiktorów, za działalność telewizyjną (kategorie: najlepszy aktor, najlepszy dziennikarz, komentator-publicysta, najlepszy prezenter TV, największe odkrycie telewizyjne roku, największa osobowość TV)
  • Laureat Wiktora 2010 w kategorii Największe odkrycie telewizyjne w roku 2009
  • „Najciekawszy człowiek roku” – tytuł przyznany przez Gazetę Polską[potrzebny przypis]
  • „Bursztynowy motyl” 2003 – nagroda im. Arkadego Fiedlera dla najlepszej książki podróżniczej roku („Gringo wśród dzikich plemion”)[potrzebny przypis]
  • „Świry 2004” – nominacja w kategorii „najbardziej zwariowana osobowość TV”[potrzebny przypis]
  • Na II Międzynarodowym Festiwalu Filmów Turystycznych jego program „Boso przez świat” otrzymał nagrodę w kategorii najlepszy turystyczny program telewizyjny[potrzebny przypis]
  • Złoty medal w kategorii Travel & Tourism w 51 międzynarodowym konkursie New York Festivals 2008[46]
  • AkumulaTOR 2008 – dziennikarz, który ładuje studentów pozytywną energią (Studenckie Nagrody Dziennikarskie MediaTory)
  • „Błękitny Melonik” – nagroda specjalna na VIII Festiwalu Dobrego Humoru[potrzebny przypis]
  • Bestseller według Empiku 2008 – za najlepiej sprzedającą się książkę „Gringo wśród dzikich plemion” w kategorii Literatura polska[potrzebny przypis]
  • Bestseller według Empiku 2008 – za najlepiej sprzedający się film „Boso przez świat: Meksyk” w kategorii Kino artystyczne. Dokument[47]
  • Tytuł „magister honoris causa” przyznany w 2009 przez samorząd studencki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[48] i Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu[49]
  • Laureat VII edycji ogólnopolskiego Konkursu Literackiego Pawiego Pióra[50]
  • Bestseller według Empiku 2010 – za najlepiej sprzedający się film „Boso przez świat: Tajlandia” w kategorii Film dokumentalny[51]

Publikacje o Cejrowskim

  • Królikowska B., Rott D. Strategie autoprezentacyjne w reportażach podróżniczych Wojciecha Cejrowskiego, Oficyna Wydawnicza Humanitas, Sosnowiec 2010.
  • Brzozowicz G. Cejrowski. Biografia, Zysk i S-ka, 2010.

Zobacz też

Uwagi

  1. Podany rok 1995 odnosi się do okresu produkcji filmu. Oficjalna premiera obrazu powstałego na rzecz Telewizji Polskiej nigdy się nie odbyła. Projekt został odrzucony ze względu na liczne wulgaryzmy. W 2011 roku produkcja po wcześniejszym dopracowaniu technicznym przez Marka Lamprechta została upubliczniona w Internecie. Odbyło się to jednak bez wiedzy jego autorów.

Przypisy

  1. Życiorys (pol.). http://www.cejrowski.com.
  2. Ciekawi elblążanie – Wojciech Cejrowski. info.elblag.pl. [dostęp 2011-07-10].
  3. Adam Sudoł: Wybór z Księgi Ogłoszeń Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku (lata 1967–1995). Sanok: 2001, s. 169. ISBN 83-914224-7-X.
  4. Grzegorz Sroczyński: Przepraszam Wojciecha Cejrowskiego. wyborcza.pl, 2012-04-18. [dostęp 2017-02-20].
  5. 10 zaskakujących faktów z życia Cejrowskiego. onet.pl. [dostęp 2016-08-28].
  6. Adam Sudoł: Wybór z Księgi Ogłoszeń Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku (lata 1967–1995). Sanok: 2001, s. 418. ISBN 83-914224-7-X.
  7. Kurier Lubelski, 28 maja 2009.
  8. Wojciech Cejrowski wraca na studia. Radio Lublin, 2010-03-12. [zarchiwizowane z tego adresu].
  9. Program TV – INTERIA.PL.
  10. TVN24.pl: TVP: Cejrowski wylatuje, bo poparł Jurka. 2009-05-28. [dostęp 2009-06-12].
  11. tvn player.
  12. Radio WNET – Dla nich nie ma miejsca w mediach publicznych.
  13. Cejrowski: daję się okraść tylko raz! | Odcinek 834 – 20.02.2016. Wojciech Cejrowski 2016-03-01.
  14. Kosztowne zmagania polityka z meteorytem.
  15. Wojciech Cejrowski, YouTube (pol.).
  16. Dariusz Rosiak: Po co komu biały człowiek (pol.). W: Rzeczpospolita [on-line]. 13-09-2008. [dostęp 13 września 2008]. Wywiad.
  17. Agnieszka Sikora, Marcin Florian Gawrycki, Podglądając Innego. Polscy trawelebryci w Ameryce Łacińskiej, „Rocznik Prasoznawczy”, 6, 2012, s. 216-218.
  18. Iwona Anna Ndiaye, Bara Ndiaye, Sociocultural Stereotypes in Media and Intercultural Communication (Africa in the Polish Media), „Procedia: Social and Behavioral Sciences”, 154, 2014, s. 172-176.
  19. Elżbieta Rybicka, „Travelebrity” - markowanie dyskursu podróżniczego, „Kultura Współczesna” (3), 2010, s. 125.
  20. http://www.cejrowski.com/wyprawy/meksyk_listopad_grudzen.pdf.
  21. Sklep kolonialny Wojciecha Cejrowskiego.
  22. Wojciech Cejrowski podróżnik, fotograf, pisarz, publicysta.
  23. a b David Ost, The Radical Right in Poland: Rationality of the Irrational, [w:] Sabrina P. Ramet (red.), Radical Right in Central and Eastern Europe Since 1989, University Park, PA: Pennsylvania State University Press, 1999, s. 101.
  24. a b Dariusz Galasiński, The Language of Deception, Thousand Oaks, Calif.: Sage Publications, 2000, s. 87.
  25. a b Wolę dzikusów od parady gejów, wiadomosci.dziennik.pl [dostęp 2016-03-14].
  26. Kampania Przeciw Homofobii donosi śledczym na Cejrowskiego, „wiadomosci.dziennik.pl” [dostęp 2017-08-15].
  27. Wojciech Cejrowski: Żyłoby się lepiej, gdyby katolicyzm był oficjalną religią Rzeczpospolitej, „naTemat.pl” [dostęp 2017-08-15] (pol.).
  28. Cejrowski o nawałnicach: Wie pan czemu pan się bał? Bo pan się nie modli, „wiadomosci.dziennik.pl” [dostęp 2017-08-24].
  29. Marcin Mindykowski, Bóg słucha i się cieszy. Rozmowa z Wojciechem Cejrowskim, „Dziennikbaltycki.pl” [dostęp 2017-08-15] (pol.).
  30. Na kogo zagłosuje Wojciech Cejrowski? „Nie rozważam komuchów, ludoffcuff, ani głupka z dubeltufką” [dostęp 2017-08-15].
  31. Filip Skowronek, „Ekspert” TVP Wojciech Cejrowski twierdzi, że... abonamentu RTV nie trzeba płacić, „wiadomosci.wp.pl”, 8 czerwca 2017 [dostęp 2017-08-15] (pol.).
  32. Wojciech Cejrowski: Polskie Radio wycofało propozycje audycji, bo skrytykowałem program 500+ [dostęp 2017-08-15] (pol.).
  33. Wojciech Cejrowski w rozmowie z Agnieszką Pilec, Nie chcę się integrować, „Integracja”, październik 2003, s. 40-41.
  34. Magdalena Saryusz-Wolska, Publiczne konstruowanie historii, „Teksty Drugie” (6), 2016, s. 341, Cytat: [W] nośnej idei „postkomunizmu” [...] komunizm wciąż trwa, a komunistami są przeciwnicy prawicy. Idąc tym tropem, Wojciech Cejrowski nazywał w „Do Rzeczy” (2016 nr 14) współczesną opozycję „komuchami, synami komuchów, wnukami komuchów i neokomuchami”..
  35. Tortem w sędzinę i torebką foliową w Millera: Oto głośne sprawy o znieważanie funkcjonariusza publicznego. gazetaprawna.pl. [dostęp 2014-03-12].
  36. Kowboj powraca. newsweek.pl, 2007-04-27. [dostęp 2014-03-12].
  37. wpolityce.pl: „Nie wybierajcie śmieci”. Cejrowski drze plakat wyborczy Bronisława Komorowskiego. ZOBACZ WIDEO (pol.). [dostęp 2015-07-07].
  38. Kpiny dziennikarzy z pytania reportera TVP Info do posła PO i słów Cejrowskiego o Tusku. „Misja godna abonamentu” (wideo) [dostęp 2017-08-15] (pol.).
  39. Max Kolonko nie zostawił suchej nitki na Wojciechu Cejrowskim. „Publicystyka w TVP sięga drugiego dna”, „naTemat.pl” [dostęp 2017-08-24] (pol.).
  40. W „Newsweeku”: Max Kolonko i Wojciech Cejrowski. Bratobójcza walka prawicowych celebrytów, „Newsweek.pl”, 7 sierpnia 2017 [dostęp 2017-08-24] (pol.).
  41. Michał Bilewicz, Marcin Żyła, Lekcje pogardy, „Tygodnik Powszechny”, 11 września 2017, Cytat: Dla mnie niebezpieczniejsze są np. brutalne wypowiedzi Wojciecha Cejrowskiego, regularnie komentującego w „Minęła dwudziesta”, który w programie o premier Kopacz domagał się, by „zamknąć babę”, a wypowiadając się o premierze Tusku kazał „złapać dziada za ryżą czuprynę i przymknąć jak kryminalistę”. Jeśli taki język pojawia się w publicystycznym prime time, staje się lekcją pogardy..
  42. Beata Pawlikowska, 22.09.2010.
  43. Beata Pawlikowska: Dość czekania na księcia!
  44. Cejrowski zbił fortunę na książkach.
  45. Kielce – Czyli Polski Bronx (pol.). www.filmweb.pl. [dostęp 2012-07-02].
  46. http://www.newyorkfestivals.com/res/pdf/2008WinnersBookletTVB.pdf.
  47. empik.com.
  48. Wojciech Cejrowski został magistrem honoris causa KUL. Wiadomosci24.pl, 2009-03-26. [dostęp 2009-03-30].
  49. Radio Merkury Poznań.
  50. Pawie Pióro dla Cejrowskiego.
  51. Bestsellery Empiku 2010!

Linki zewnętrzne