Mikrus MR-300

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mikrus MR-300
Mikrus MR-300
Producent WSK Mielec
Zaprezentowany 1957
Okres produkcji 1957-1960
Miejsce produkcji Mielec  Polska
Dane techniczne
Segment A
Typy nadwozia 2-drzwiowy sedan
Silniki R2 296 cm³ 10,7 kW (14,5 KM)
Skrzynia biegów 4
Rodzaj napędu tylny
Długość 3025 mm
Szerokość 1315 mm
Wysokość 1350 mm
Rozstaw osi 1850 mm
Masa własna 472 kg
Poj. zbiornika paliwa 27,5 l
Liczba miejsc 2+2
Pojemność bagażnika ok. 200 l
Ładowność 240 kg
Dane dodatkowe
Pokrewne WSK Meduza
Konkurencja BMW Isetta
Vespa 400
Zündapp Janus
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mikrus MR-300 – polski samochód osobowy o bardzo uproszczonej budowie produkowany w latach 1957-1960 przez WSK Mielec (nadwozie) we współpracy z WSK Rzeszów (silnik). Wyprodukowano 1728 sztuk.

Historia pojazdu[edytuj | edytuj kod]

Mikrus MR-300 w Muzeum Przemysłu

Mikrus z założenia miał być tanim, masowym autem. Ta jedna z nielicznych polskich konstrukcji samochodowych powstała nieco przypadkowo. Pod koniec 1956 roku władze postanowiły wykorzystać moce produkcyjne zakładów lotniczych WSK Mielec i WSK Rzeszów, dotychczas zajmujących się samolotami i motocyklami, i uruchomić tam produkcję samochodów. Rzeszów opracował dokumentację silnika, a Mielec zajął się podwoziem i nadwoziem przyszłego mikroauta nawiązując do konstrukcji Goggomobila [1]. Na Krajowej Naradzie Motoryzacyjnej na początku 1957 pokazano projekty, a 22 lipca zaprezentowano w Warszawie pierwsze prototypy. Nowe autko otrzymało nazwę Mikrus MR 300 (MR od Mielec, Rzeszów). Pod koniec roku była gotowa pierwsza seria. Dodatkowo pokazano dwa Mikrusy w wersji kabriolet.

"Przy cenie, która nie powinna być wyższa niż 25 - 30 procent powyżej ceny motocykla o podobnym litrażu, stanowić może bardzo popularny środek transportu dla szerokich rzeszy użytkowników" – pisała ówczesna prasa. Zainteresowanie "Mikrusem" było bardzo duże. Wysokie koszty wytwarzania (nie uruchomiono produkcji wielkoseryjnej) nie pomogły stworzyć podwalin pod masową, indywidualną motoryzację. Wysoka cena auta nie pozwoliła na realizację tych ambitnych zamierzeń. "Mikrus" kosztował 50 tysięcy złotych, czyli około 50 średnich ówczesnych pensji. Za Warszawę płacono 120 tysięcy złotych.

Mikrus pick-up[edytuj | edytuj kod]

W 1960, gdy produkcja "Mikrusa" dobiegała końca, w biurze konstrukcyjnym WSK w Mielcu opracowano w czasie 10 dni[potrzebne źródło] prototyp "Mikrusa" w wersji pick-up. Miał on być odpowiedzią na dyrektywę władz państwowych, która żądała od fabryk samochodowych wytwarzania małolitrażowego auta dostawczego. Zapotrzebowanie polskiej gospodarki oceniano na 100 tysięcy takich pojazdów. Pojazd mógł przewozić ładunek do 200 kg. Zachowano identyczne zespoły jezdne jak w wersji osobowej. Nad skrzynią ładunkową można było rozpiąć brezentową opończę na rurowych pałąkach. Ten projekt, jak wcześniejszy - kabrioletu, nie doczekał się realizacji.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • instalacja elektryczna
  • wymiary:
    • długość: 3025 mm
    • szerokość: 1315 mm
    • wysokość: 1350 mm
    • rozstaw kół: 1025 mm
    • rozstaw osi: 1850 mm
    • pojemność bagażnika: 200 dm³
    • zbiornika paliwa: 27,5 dm³
    • rozmiar opon: 4,40 * 10
  • masa własna: 450 kg
  • ładowność: 240 kg
  • osiągi:
    • prędkość maksymalna: 90 km/h
    • średnica zawracania: 8 m
  • średnie zużycie paliwa: 5-5,8 (4-6) dm³/100 km

Budowa Mikrusa[edytuj | edytuj kod]

Mikrus MR 300

"Mikrus MR 300" charakteryzował się wyjątkowo uproszczoną konstrukcją. Jego idea zawierała się we wzorze 4x4, czyli miał mieścić 4 osoby, posiadać 4-kołowe podwozie, masę własną 400 kg i spalać 4 dm³/100 km. Auto napędzał dwusuwowy, dwucylindrowy, chłodzony powietrzem silnik o pojemności 296 cm³. Słaby silnik (14,5 KM) nie zapewniał znaczących osiągów. Napęd przenoszony był przez dwutarczowe sprzęgło do czterobiegowej niesynchronizowanej skrzyni biegów, a następnie na tylne koła. Samochód od 0 do 70 km/h rozpędzał się w czasie nieco ponad pół minuty i uzyskiwał maksymalną prędkość w granicach 85-90 km/h. Zużycie paliwa w zakresie 4,5 - 6 dm³/100 km pozwalało przy zbiorniku o pojemności 27 dm³ na 450-kilometrowy zasięg jazdy. "Mikrus" prowadził się bardzo łatwo, dobrze też zachowywał się na zakrętach. Hamulce były zadowalające, jedynie małe, 10-calowe koła niezbyt nadawały się do jazdy po większości ówczesnych dróg i ulic. Wyraźną wadą pojazdu była jego głośność zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz auta. Wnętrze pojazdu mieściło dwie osoby dorosłe i dwójkę dzieci. Z przodu było wystarczająco miejsca, ale wsiadanie i wysiadanie z auta stawało się bardzo niewygodne z powodu wąskich drzwi. Do ogrzewania wykorzystywano powietrze chłodzące silnik, natomiast przewietrzanie umożliwiały odsuwane szyby w bocznych drzwiach. Bagażnik o pojemności 200 dm³ znajdował się z przodu samochodu przed nogami kierowcy i pasażera. Dostęp do niego był możliwy jedynie z wnętrza auta.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]