Citroën C15

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Citroën C15
Citroën C15
Inne nazwy Citroën Champ
Producent Citroën
Nysa Motor
Okres produkcji 19842005
Miejsce produkcji  Hiszpania, Vigo
 Polska, Nysa
Poprzednik Citroën Acadiane
Następca Citroën Berlingo
Citroën Nemo
Dane techniczne
Segment Dostawcze
Typy nadwozia 2-drzwiowy furgon
Silniki Benzynowe:
0.9 dm³ (45 KM)
1.1 dm³ (60 KM)
1.4 dm³ (75 KM)
Diesel:
1.8 dm³ (60 KM)
1.9 dm³(65KM)
Skrzynia biegów 4 i 5-biegowa manualna
Rodzaj napędu przedni napęd (od 1991r. dostępny także napęd 4x4)
Długość 3995 mm
Szerokość 1636 mm
Wysokość 1800 mm
Masa własna 950–1020 kg
Poj. zbiornika paliwa 47l (silnik 1.8D)
Liczba miejsc 2/5
Ładowność do 765 kg
Dane dodatkowe
Pokrewne Citroën Visa
Konkurencja Fiat Fiorino
FSO Polonez Truck
Renault Express
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Citroën C15 – samochód dostawczo-osobowy, produkowany przez firmę Citroën. Zbudowany na bazie modelu Visa. Pozwalał przewozić dwie osoby i ładunek (dostępne były również wersje kilkuosobowe). Po zakończeniu produkcji w 2005 roku, jego chwilowym następcą (właściwie zastępcą) stał się większy Berlingo. Faktycznego następcy doczekał się w 2007 roku w postaci Nemo.

Opis modelu[edytuj | edytuj kod]

Citroën C15 – tył

Konstrukcja powstała na bazie Visa, jedyną różnicą jest zmodyfikowana tylna część nadwozia.

W sumie wyprodukowano 1 181 471 egzemplarzy tego samochodu. Rekordowy był rok 1989, gdy powstały 111 502 sztuki C15.

W ostatnich latach C15 produkowane było w hiszpańskiej fabryce w Vigo. Największym importerem była oczywiście Francja, jednak dużą popularnością ten tani samochód cieszył się również w Polsce, Wielkiej Brytanii (pod nazwą Citroën Champ), Belgii, Luksemburgu i Chile.

Citroën C15 był również montowany w Polsce, w zakładzie ZSD Daewoo-FSO w Nysie w latach 19952001. Poziom montażu wahał się od kilkuset do 3,6 tys. sztuk. Przykładowo zmontowano: 1996 – ok. 3 tys. szt., 1997 – 3 505 szt., 1998 – 3 598 szt., 1999 – 1 826 szt., 2001 – 679 sztuk.

W Citroën-ach C15 montowano także silniki napędzane gazem ziemnym CNG oraz silniki elektryczne do użytku, np. na lotniskach.

Ostatnie trzy egzemplarze C15 zyskały specjalne przeznaczenie. Jeden samochód oddano zarządowi miasta Vigo, drugi trafił do muzeum Citroëna w Aulnay, zaś trzeci został rozlosowany wśród pracowników fabryki.