Balon obserwacyjny Caquot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Balon systemu Caquota

Balon obserwacyjny Caquota – seria balonów obserwacyjnych, konstrukcji francuskiej, z okresu I wojny światowej. Były rozwinięciem idei aerodynamicznie stabilizowanych balonów, zapoczątkowanych przez niemieckie balony Parsevala-Sigsfelda.

Na początku pierwszej wojny światowej okazało się, że balony obserwacyjne, których użytkowanie zarzucono we Francji w 1912 r. są niezbędne na polu bitwy, a Niemcy wykorzystują je w wielkich ilościach. Albert Caquot zaprojektował balon, który podobnie jak niemieckie balony Parsevala-Sigsfelda, był stabilizowany aerodynamicznie. W tym celu posiadał z tyłu wydłużonego korpusu w kształcie pękatego cygara, trzy stateczniki (także nadmuchiwane, podobnie jak główna czasza), rozmieszone symetrycznie co 120°. Balony te okazały się bardzo stabilne, nawet przy silnym wietrze[1].

Początkowe modele miały oznaczenia L i M, a ostatecznie balony Caquota produkowano w czterech wersjach różnej pojemności[1]:

  • P – 750 m³ (nośność – dwóch obserwatorów na wys. 500 m),
  • P2 – 820 m³,
  • M2 – 930 m³,
  • R – 1000 m³ (nośność - dwóch obserwatorów na wys. 1000 m lub trzech na 500 m).

Flota francuska używała typów P i P2 dla ochrony mniejszych jednostek przed atakami niemieckich U-Bootów, a typu R do kierowania ognia większych okrętów. W lipcu 1918 posiadała prawie 200 balonów i 24 jednostki przystosowane do współpracy z nimi. Armia francuska sformowała 76 kompanii balonowych w czasie I wojny, wyposażonych w balony Caquota[1].

Przypisy

  1. a b c Lennart Ege, Erik Hildesheim, Kenneth George Munson: Balloons and airships 1783-1973. London: Blandford Press, 1973, s. 168-169. ​ISBN 071370568X​, ​ISBN 9780713705683​. (ang.)