Balon obserwacyjny Caquot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Balon Caquota

Balon obserwacyjny Caquota – seria balonów obserwacyjnych, konstrukcji francuskiej, z okresu I wojny światowej. Były rozwinięciem idei aerodynamicznie stabilizowanych balonów, zapoczątkowanych przez niemieckie balony Parsevala-Sigsfelda.

Na początku pierwszej wojny światowej okazało się, że balony obserwacyjne, których użytkowanie zarzucono we Francji w 1912, są niezbędne na polu bitwy, a Niemcy wykorzystują je w wielkich ilościach. Albert Caquot zaprojektował balon, który – podobnie jak niemieckie balony Parsevala-Sigsfelda – był stabilizowany aerodynamicznie. W tym celu posiadał z tyłu wydłużonego korpusu, w kształcie pękatego cygara, trzy stateczniki (także nadmuchiwane, podobnie jak główna czasza) rozmieszone symetrycznie co 120°. Balony te okazały się bardzo stabilne, nawet przy silnym wietrze[1].

Początkowe modele miały oznaczenia L i M, a ostatecznie balony Caquota produkowano w czterech wersjach różnej pojemności[1]:

  • P – 750 m³ (nośność – dwóch obserwatorów na wys. 500 m)
  • P2 – 820 m³
  • M2 – 930 m³
  • R – 1000 m³ (nośność - dwóch obserwatorów na wys. 1000 m lub trzech na 500 m).

Flota francuska używała typów P i P2 dla ochrony mniejszych jednostek przed atakami niemieckich U-Bootów, a typu R do kierowania ognia większych okrętów. W lipcu 1918 posiadała prawie 200 balonów i 24 jednostki przystosowane do współpracy z nimi. Armia francuska sformowała 76 kompanii balonowych w czasie I wojny światowej, wyposażonych w balony Caquota[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Lennart Ege, Erik Hildesheim, Kenneth George Munson: Balloons and airships 1783-1973. London: Blandford Press, 1973, s. 168 i 169. ​ISBN 0-7137-0568-X​, ​ISBN 978-0-7137-0568-3​. (ang.)