Latham 43

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Latham 43
Grupa żołnierzy przy łodzi latającej Latham 43 HB3.
Grupa żołnierzy przy łodzi latającej Latham 43 HB3.
Dane podstawowe
Państwo  Francja
Producent Latham Cie. Societe Industrie de Caudebec
Typ rozpoznawczo-bombowa łódź latająca
Konstrukcja dwupłatowa łódź latająca o konstrukcji mieszanej
Załoga 4 (pilot, obserwator, 2 strzelców pokładowych)
Historia
Data oblotu 1924
Lata produkcji 1924 – ?
Dane techniczne
Napęd 2 silnik rzędowe Lorraine-Dietrich 14
Moc 400 KM (294 kW)
Wymiary
Rozpiętość 22,50 m
Długość 15,60 m
Wysokość 5,50 m
Powierzchnia nośna 125,00 m²
Masa
Własna 3600 kg
Startowa 5400 kg
Osiągi
Prędkość maks. 160 km/h
Prędkość wznoszenia 3,5 m/s
Pułap 5000 m
Zasięg 840 km
Długotrwałość lotu 7 h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 – 4 karabiny maszynowe Lewis kal. 7,69 mm (ruchome – w niektórych egzemplarzach sprzężone po 2)
400 kg bomb (w wyrzutnikach pod płatem dolnym)
Użytkownicy
Francja, Polska

Latham 43francuska rozpoznawczo-bombowa łódź latająca z okresu międzywojennego

Historia[edytuj]

W 1924 roku we francuskiej wytwórni lotniczej Latham Cie. Societe Industrie Caudebec w Caudebec-en-Caux opracowano ciężką łódź latającą przeznaczono do rozpoznania i bombardowania. Jeszcze tym samym roku została ona oblatana i wprowadzono do produkcji seryjnej. Samoloty seryjne zostały oznaczone jako Latham 43HB3.

Użycie[edytuj]

Samolot Latham 43 po wprowadzeniu do produkcji seryjnej były wprowadzane do lotnictwa francuskiej marynarki wojennej, lecz z uwagi ich niezbyt nowoczesną budowę, dostaw tych zaniechano a następnie skierowano je do jednostek treningowych.

Użycie w lotnictwie polskim[edytuj]

W 1926 roku samoloty Latham 43 został zakupione we Francji dla lotnictwa polskiego. 8 samolotów Latham 43 otrzymał Morski Dywizjon Lotniczy w Pucku. W dywizjonie przeznaczone one zostały do bombardowania i dalekiego rozpoznania, przydzielając je do Eskadry Niszczycielskiej (nazwanej także Eskadrą Dalekiego Wywiadu).

Służyły one do patrolowania morza za linią wód terytorialnych, do sygnalizowania ruchu okrętów i statków oraz przelatujących samolotów obcych. Używano ich także do holowania celów powietrznych, korygowania ognia artylerii, wykonywania zdjęć lotniczych, wyszukiwania torped i min szkolnych.

Poza zadaniami typowo wojskowymi wykonywano na nich loty pokazowe w głąb kraju, wodując m.in. w Gdyni oraz na Wiśle w Warszawie, Krakowie i Tyńcu koło Krakowa. Na samolotach tych wykonano także rajd z Pucka do Lipawy na Łotwie.

Samoloty Latham 43 były wycofywane sukcesywnie z użycia w latach 19291934 roku z powodu ich zużycia. Ostatni samolot tego typu eksploatowany był do 1934 roku.

Opis konstrukcji[edytuj]

Samolot Latham 43 była to czteromiejscowa dwupłatowa rozpoznawczo-bombowa łódź latająca o konstrukcji mieszanej.

Kadłub miał kształt łodziowy z odpowiednio wyprofilowanym dnem mógł stykać się z powierzchnią wody przy dużej prędkości. Rozbryzgi fal rozchodziły się wówczas na boki na powierzchni wody i łączyły się daleko za rufą łodzi latającej we wzburzony warkocz nie przeszkadzając w poruszaniu się jej na wodzie. Kadłub miał konstrukcję drewnianą i kryty był w całości sklejką.

W przedniej części kadłuba znajdowało się stanowisko dla ruchomego karabinu maszynowego (lub dwóch sprzężonych) obsługiwanego przez strzelca. Przed komorą płatów usytuowano w kadłubie odkryta kabinę z dwoma miejscami obok siebie – pilota z lewej i obserwatora z prawej strony. Za komorą płatów znajdowało się tylne stanowisko z ruchomym karabinem maszynowym (lub dwóch sprzężonych) obsługiwane przez drugiego strzelca.

Kadłub przechodził na końcu w statecznik kierunku, do którego przymocowany był ster kierunku. Do usterzenia pionowego zamocowano przy pomocy podpórek zastrzałowych usterzenie poziome. Całe usterzenie miało konstrukcję drewnianą i kryte było płótnem.

Do górnej środkowej części kadłuba zamocowano płat dolny, który wyposażono w dwa pływaki ustateczniające. Do płata dolnego za pomocą kilku par słupków zamocowano płat górny. Płaty między sobą usztywnione były cięgnami stalowymi. Płaty miały konstrukcję dwudźwigarową, konstrukcję drewnianą i kryte były płótnem. Lotki znajdowały się na obu płatach.

Napęd stanowiły dwa silniki rzędowe chłodzone cieczą zamontowane w komorze płatów na kozłach z rur stalowych w niedużej odległości od obu stron kadłuba. Chłodnice umieszczono z boku każdego silnika przy słupkach wewnętrznych. Zbiornik paliwa umieszczono w części środkowej górnego płata.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Morgała: Samoloty w polskim lotnictwie morskim. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1985, s. 131-133. ISBN 83-206-4078-8.

Linki zewnętrzne[edytuj]