Lublin R.VIII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lublin R.VIII
Ilustracja
Lublin R.VIII
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Zakłady Mechaniczne Plage i Laśkiewicz
Typ Samolot rozpoznawczo-bombowy
Konstrukcja dwupłat o konstrukcji mieszanej, podwozie – stałe (kołowe lub pływakowe)
Załoga 2 (pilot, obserwator)
Historia
Data oblotu marzec 1928
Lata produkcji 19281930
Wycofanie ze służby 1939
Dane techniczne
Napęd patrz tabela
Moc patrz tabela
Wymiary
Rozpiętość 17 m
Długość patrz tabela
Wysokość patrz tabela
Powierzchnia nośna 76,40 m2
Masa
Własna patrz tabela
Startowa patrz tabela
Osiągi
Prędkość maks. patrz tabela
Prędkość przelotowa patrz tabela
Prędkość wznoszenia patrz tabela
Pułap patrz tabela
Zasięg patrz tabela
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 karabin maszynowy Vickers kal. 7,69 mm (stały, zsynchronizowany – pilota)
2 karabiny maszynowe Lewis kal. 7,69 mm (ruchome, sprzężone – obserwatora)
300 kg bomb (w wyrzutnikach pod płatem dolnym)
Użytkownicy
Polska
Rzuty
Rzuty samolotu

Lublin R.VIIIpolski samolot liniowy (rozpoznawczo-bombowy) marki Lublin z okresu międzywojennego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Silnik Farman 12 We eksponowany w MLP w Krakowie.

Na początku lat dwudziestych XX wieku opracowano w Polsce koncepcję lotnictwa liniowego. Do jego zadań należało rozpoznanie sił przeciwnika, bombardowanie i współpraca z własnymi jednostkami na pierwszej linii frontu.

W 1927 roku inż. Jerzy Rudlicki z Zakładów Mechanicznych Plage i Laśkiewicz w Lublinie opracował wspólnie z inż. Jerzym Dąbrowskim i inż. Antonim Uszackim projekt samolotu liniowego, który został oznaczony jako Lublin R.VIII. 14 grudnia 1927 roku podpisano umowę z lotnictwem wojskowym na budowę trzech prototypów tego samolotu.

Pierwszy prototyp oznaczony jako R.VIII/1 został zbudowany już 8 lutego 1928 roku, ale z powodu opóźnienia dostawy francuskiego silnika Farman 12WE oblotu dokonano dopiero w marcu 1928 roku. Po próbach w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa (IBTL) w Warszawie uzyskał on pozytywną opinię z zaleceniem, aby zastosować mocniejszy silnik.

W związku z zaleceniami IBTL, zakupiono we Francji mocniejszy silnik Lorraine-Dietrich. Został w niego wyposażony drugi prototyp, oznaczony jako R.VIII/2. Został on oblatany w lipcu 1928 roku. Wykazywał dobre własności pilotażowe i stał się wzorcem do budowy samolotu seryjnego.

13 marca 1929 roku podpisano umowę z lotnictwem wojskowym na budowę 4 seryjnych samolotów Lublin R.VIII a. Pierwszy z tych samolotów wyposażony był w silnik Lorraine-Dietrich (podobnie jak prototyp R.VIII/2) a trzy następne w nowy silnik Hispano-Suiza. Wszystkie samoloty zostały zbudowane w pierwszej połowie 1930 roku.

Lotnicy 3 Pułku Lotniczego w Poznaniu przed samolotem Lublin R-VIII ter.

Samoloty te zostały poddane badaniom w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa, w trakcie których jeden z nich został rozbity. Pozostałe przekazano do jednostek lotniczych. Pomimo dobrego uzbrojenia i wytrzymałości konstrukcji, stwierdzono, że nie spełnia on oczekiwań. Pełne osiągi uzyskiwane były tylko przy minimalnym obciążeniu i ograniczonym zasięgu. Wady te spowodowały, że lotnictwo wojskowe zrezygnowało z dalszych zakupów tego samolotu.

Dyrekcja Zakładów Mechanicznych Plage i Laśkiewicz nie zrezygnowała jednak. Jeszcze w kwietniu 1930 roku zwróciła się do Kierownictwa Marynarki Wojennej z ofertą przebudowy samolotu Lublin R.VIII a na wodnosamolot pływakowy. W 1931 Marynarka Wojenna po zapoznaniu się z ofertą zamówiła w zakładach 4 wodnosamoloty. Umowę podpisano 26 lutego 1932 roku.

W 1932 roku zbudowano pierwszy z nich, wyposażony w silnik Lorraine-Dietrich. Nosił on oznaczenie R.VIII bis. Następne dwa, wyposażone w silnik Hispano-Suizo, nosiły oznaczenie R.VIII ter. Czwarty został rozebrany na części zamienne. Wodnosamoloty Lublin R.VIII czasami są również nazywane Lublin R.VIII hydro.

Z powodu rozpoczęcia budowy samolotów Lublin R.XIII, w 1932 roku zrezygnowano z dalszego rozwoju tej konstrukcji. Łącznie z prototypami wyprodukowano 9 samolotów Lublin R.VIII wszystkich odmian.

W 2015 roku z dna Zatoki Puckiej wydobyto pozostałości wodnosamolotu Lublin R.VIIIter/hydro o numerze bocznym 803[1]. Część szkieletu, silnik i śmigło można obejrzeć w Muzeum MDLOT w Pucku.

Użycie w lotnictwie polskim[edytuj | edytuj kod]

Samolot Lublin R-VIII na lotnisku

Samoloty Lublin R.VIII były budowane dla polskiego lotnictwa wojskowego oraz lotnictwa Marynarki Wojennej. W lotnictwie wojsk lądowych używano ich w zasadzie tylko do lotów ćwiczebnych. Dwa samoloty w wersji pływakowej, użytkowane były przez Morski Dywizjon Lotniczy w Pucku do roku 1938. W I Eskadrze Dalekiego Rozpoznania stosowano je do zadań rozpoznawczych i bombardowania. Następnie zostały przeniesione do eskadry szkolno-treningowej, gdzie przetrwały do 1939 roku. Samoloty zostały zniszczone 8 września 1939 roku, przez lotnictwo niemieckie, w rejonie Chałup na Półwyspie Helskim.

Samoloty Lublin R.VIII wykorzystywano także w sporcie lotniczym. Prototyp R.VIII/2 wziął udział, w 1928 roku, w II Locie Małej Entanty i Polski, uzyskując dobrą opinię. W 1930 roku, w kolejnym Locie Małej Entanty i Polski, wzięły udział 3 samoloty R.VIII a. Samolot pilotowany przez H. Skrzypińskiego zajął w nim 7 miejsce, a drugi samolot pilotowany przez E. Wyrwickiego – 9.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot Lublin R.VIII był dwumiejscowym samolotem o konstrukcji mieszanej w układzie dwupłata.

Kadłub drewniany o konstrukcji kratownicowej. Kadłub przy silniku kryty blachą duralową, a dalej kryty sklejką. Z przodu kadłuba znajdował się silnik rzędowy, za nim zbiornik paliwa z urządzeniem do jego szybkiego opróżniania w razie wybuchu pożaru. Za zbiornikiem paliwa znajdowała się odkryta kabina pilota osłonięta z przodu wiatrochronem. Bezpośrednio za nią znajdowała się również odkryta kabina obserwatora wyposażona w obrotnicę dla dwóch sprzężonych karabinów maszynowych. Na końcu kadłuba umieszczono drewniane usterzenie klasyczne kryte płótnem.

Płaty miały konstrukcję drewnianą, dwudźwigarową i kryte były płótnem. Komora płatów połączona była dwiema parami równoległych słupków i usztywniona cięgnami i taśmami stalowymi. Lotki znajdowały się tylko na górnym płacie.

Podwozie w wersji lądowej było klasyczne stałe z płozą ogonową. W wersji wodnosamolotu podwozie stanowiły dwa pływaki metalowe wielogrodziowe firmy Short przymocowane do płata dolnego wieloma zastrzałami z rur stalowych. Każdy z pływaków miał wyprofilowane dno i ster wodny.

Napęd samolotu stanowił silnik rzędowy, śmigło metalowe dwułopatowe.

Dane lotno-taktyczne[edytuj | edytuj kod]

Wersja R.VIII/1 R.VIII/2 R.VIII a R.VIII bis R.VIII ter
Silnik rzędowy Farman 12WE
o mocy 550 KM (404 kW)
Lorraine-Dietrich
o mocy 650 KM (478 kW)
Hispano-Suiza
o mocy 650 KM (478 kW)
Lorraine-Dietrich
o mocy 650 KM (478 kW)
Hispano-Suiza 12 Lb
o mocy 650 KM (478 kW)
Rozpiętość [m] 17,00 17,00 17,00 17,00 17,00
Długość [m] 10,92 11,12 11,12 12,06 12,06
Wysokość [m] 4,50 4,50 4,50 5,33 5,33
Powierzchnia nośna [m²] 76,40 76,40 76,40 76,40 76,40
Masa własna [kg] 2000 2200 2457 2919 2790
Masa całkowita (w locie) [kg] 3550 4200 3500 4300 4170
Prędkość maksymalna [km/h] 180 220 225 200 205
Prędkość przelotowa [km/h] ? ? 200 175 180
Prędkość wznoszenia [m/s] ? ? 5,25 3,50 3,80
Pułap [m] 6000 6800 5770 4000 4200
Zasięg [km] 900 1550 600
z dodatkowym zbiornikiem
1720
800 800

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Jerzy Kowalski: Godło i barwa w lotnictwie polskim 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1981. ISBN 83-206-0616-0.
  • Andrzej Morgała: Samoloty w polskim lotnictwie morskim. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1985, s. 144-147. ISBN 83-206-0478-8.