Lublin R-XX

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lublin R-XX
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Plage i Laśkiewicz
Typ wodnosamolot torpedowo-rozpoznawczy
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji mieszanej, podwozie stałe – pływakowe
Załoga 5 (pilot, obserwator, radiotelegrafista, 2 strzelców pokładowych)
Historia
Data oblotu 10 kwietnia 1935
Lata produkcji 1935 (tylko prototyp)
Wycofanie ze służby sierpień 1937
Dane techniczne
Napęd 2 x 9-cylindrowe silniki gwiazdowe Bristol Pegasus II
Moc 467 kW (635 KM)
Wymiary
Rozpiętość 25,4 m
Długość 15,9 m
Wysokość 6,1 m
Powierzchnia nośna 75,00 m²
Masa
Własna 4000 kg
Użyteczna 2000 kg
Startowa 6000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 250 km/h
Prędkość przelotowa 210 km/h
Prędkość minimalna 80 km/h
Prędkość wznoszenia 2,8 m/s
Pułap 3500 m
Zasięg 500 km (operacyjny)
1200 km (maksymalny)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 karabiny maszynowe Vickers F kal. 7,9 mm (po 2 sprzężone na obrotnicy z przodu i na grzbiecie kadłuba)
1 torpeda podwieszana pod kadłubem
Bomby pod skrzydłami lub wewnątrz kadłuba o łącznej wadze 1000 kg
Użytkownicy
Polska

Lublin R-XXpolski prototypowy wodnosamolot torpedowo-rozpoznawczy marki Lublin zbudowany w 1935 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1931 roku w zakłady Plage i Laśkiewicz w Lublinie złożyły Kierownictwu Marynarki Wojennej ofertę zbudowania ciężkiego wodnosamolotu torpedowo-rozpoznawczego dalekiego zasięgu, który został oznaczony jako Lublin R-XX. Kierownictwo Marynarki Wojennej po przeanalizowaniu złożonych przez polskie wytwórnie ofert na tego typu samolot zdecydowano się na samolot Lublin R-XX.

W 1932 roku zawarto z wytwórnią Plage i Laśkiewicz umowę opracowanie i budowę samolotu R-XX. W latach 19331934 inż. Jerzy Rudlicki wraz z zespołem konstruktorów wytwórni opracował projekt tego samolotu. Budowę prototypu rozpoczęto w 1933 roku a ostatecznie zakończono w 1934. Oblot prototypu odbył się 10 kwietnia 1935 roku.

Prototyp wodnosamolotu Lublin R-XX został skierowany do Morskiego Dywizjonu Lotniczego do dalszych prób w locie. W czasie tych prób stwierdzono, że miał on krótki start, stosunkowo dużą prędkość lotu i znaczny zasięg. Niestety okazało się że posiada on także tendencję do zmiany środka ciężkości w niektórych fazach lotu oraz zbyt małą sztywność kadłuba. W połowie 1935 roku zażądano od wytwórni usunięcia tych mankamentów.

Przeróbkę konstrukcji prototypu Lublin R-XX zakończono 30 października 1935 roku. Jednak już w listopadzie 1935 zaprzestano dalszych prób z tym samolotem w związku z zerwaniem dotychczasowej umowy z wytwórnią i zamówieniem w niej 6 wodnosamolotów wersji ulepszonej oznaczonej jako Lublin R-XXA. Prototyp samolotu Lublin R-XX ostatecznie został skasowany w sierpniu 1937 roku.

Wersja wodnosamolotu Lublin R-XXA różniła się od wersji R-XX wymiarami, zmienionym usterzeniem, nowymi osłonami silników, całkowicie osłoniętą kabiną pilotów i załogi oraz oszklonymi wieżyczkami strzeleckimi w przodzie i na grzbiecie kadłuba. Do budowy pierwszego egzemplarza samolotu R-XXA przystąpiono w 1935 roku. Jednak pod koniec roku w związku z upadłością wytwórni „Plage i Laśkiewicz” prace wstrzymano.

W miejsce wytwórni „Plage i Laśkiewicz” powstała wytwórnia Lubelska Wytwórnia Samolotów, która podjęła dalsze prace nad samolotem Lublin R-XXA, nadając mu oznaczenie LWS-1, ale w 1936 roku przerwano nad nim ostatecznie pracę, na korzyść morskiej wersji samolotu LWS-4 Żubr na pływakach.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samolot Lublin R-XX był pięciomiejscowym samolotem torpedowo-rozpoznawczym dalekiego zasięgu, dolnopłatem o konstrukcji mieszanej. Kadłub miał konstrukcję kratownicową spawaną z rur stalowych, krytą w przedniej części blachą duralową, a w tylnej płótnem. Skrzydła i usterzenie były drewniane, ze statecznikami krytymi sklejką i sterami pokrytymi płótnem. Napędzany był dwoma silnikami gwiazdowymi, mającymi śmigła czterołopatowe, drewniane. Podwozie pływakowe – stałe.

Kadłub tuż przed płatami mieścił dwumiejscową kabinę odkrytą, osłoniętą z przodu wiatrochronem. Z lewej strony znajdował się fotel pilota, z prawej obserwatora, który mógł również spełniać rolę drugiego pilota. Za tą kabiną usytuowano wewnątrz kadłuba zakrytą kabinę radiotelegrafisty z oknami w ścianach bocznych i drzwiami z lewej strony. W dziobie kadłuba i za kabiną radiotelegrafisty rozmieszczono stanowiska strzelców pokładowych z podwójnie sprzężonymi karabinami maszynowymi na obrotnicach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Morgała: Samoloty w polskim lotnictwie morskim. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1985, s. 150-152. ISBN 83-206-0478-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]