Balon obserwacyjny Parseval-Sigsfeld

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Parseval-Sigsfeld
Balon obserwacyjny Parseval-Sigsfeld na froncie zachodnim I wojny światowej, 1914
Balon obserwacyjny Parseval-Sigsfeld na froncie zachodnim I wojny światowej, 1914
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Konstruktor August von Parseval
Hans Bartsch von Sigsfeld
Typ Balon obserwacyjny
Załoga 2
Historia
Lata produkcji 1898–?
Dane techniczne
Wymiary
Długość 27,5 m
Osiągi
Pułap 800 m
Dane operacyjne
Użytkownicy
Niemcy, Francja

Balon obserwacyjny Parseval-Sigsfeldbalon obserwacyjny, konstrukcji niemieckiej, z okresu przed I wojną światową. Jego aerodynamiczny kształt zapewniał stabilną pozycję dzięki sile wiatru, na podobnej zasadzie jak stabilizuje się latawce; z tego powodu znany był jako Drachenballon (niem. balon-latawiec)[1].

August von Parseval i Hans Bartsch von Sigsfeld eksperymentowali od 1893 z różnymi kształtami balonów; wcześniej stosowane balony sferyczne były bardzo niestabilne podczas wietrznej pogody. Około 1898 skonstruowali balon o wydłużonym kształcie, wyposażony w stateczniki, później zastąpione odpowiednio ukształtowanymi komorami powietrznymi. Pod naporem wiatru (dopuszczalna prędkość dla balonu wynosiła 10 m/s) ustawiał się on w stabilnej pozycji, z czaszą wzniesioną około 30–40° w kierunku na wiatr[1]. Balon produkowany był w dużych ilościach i wykorzystywany podczas I wojny światowej nie tylko przez Niemców, ale również przez Francuzów którzy podjęli jego produkcję wzorując się na zdobycznych egzemplarzach. Francuskie balony były nazywane Ballon Captif typ G i zmodernizowany typ H[2].

Dwa balony tego typu zostały przejęte przez Polaków w styczniu 1919 w hali sterowcowej na Winogradach (wtedy Winiarach) w Poznaniu. Jeden z nich został użyty do pierwszego wzlotu w niepodległej Polsce, który miał miejsce 23 lipca 1919. Był to sprzęt przestarzały, używany do szkolenia obserwatorów w Oficerskiej Szkole Aeronautycznej. W 1920 balony zostały wycofane z użytku i zastąpione sprowadzonymi z Francji balonami obserwacyjnymi Caquot typ R[potrzebny przypis].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Dwuosobowy balon obserwacyjny na uwięzi o objętości 760 m³. Powłoka o średnicy 6,60 metra miała kształt cylindryczny. W tylnej części powłoki znajdował się statecznik o charakterystycznym kształcie „kiełbasy”, który był napełniany powietrzem pod ciśnieniem wiatru[potrzebny przypis].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Lennart Ege, Erik Hildesheim, Kenneth George Munson: Balloons and airships 1783-1973. London: Blandford Press, 1973, s. 128-129. ​ISBN 0-7137-0568-X​, ​ISBN 978-0-7137-0568-3​. (ang.)
  2. Andrzej Morgała: Samoloty wojskowe w Polsce 1918-1924. Warszawa: Bellona, 1997, s. 226-227. ​ISBN 83-11-08576-5​. (pol.)