4 Dywizja Kawalerii (II RP)

4 Dywizja Kawalerii (4 DK) – wielka jednostka kawalerii Wojska Polskiego II RP.

Powstała w 1924 w wyniku pokojowej reorganizacji wielkich jednostek jazdy. Zmieniono równie z terminologię. Słowo "jazda" zamieniono na "kawaleria".

Na przełomie lat 1929-1930 dokonano poważnej reorganizacji kawalerii. W jej ostatnim etapie, 28 marca 1930 rozwiązano 4 Dywizję Kawalerii i XVI Brygadę Kawalerii. Samodzielność uzyskały X (BK Rzeszów) i XVII (BK Hrubieszów) Brygada Kawalerii. Jednocześnie utworzono BK "Równe".

Dowódcy

• gen. bryg. Eugeniusz Ślaski (1.VI.1924-15.X.1925)
• gen. bryg. Janusz Głuchowski (p.o. do I.1927 i dowódca do 18.VI.1930)

Organizacja pokojowa

Dowództwo 4 DK (powstało z przemianowania Inspektoratu Jazdy Armii ) – Lwów

• X Brygada Kawalerii – Przemyśl
  • 20 Pułk Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego
  • 10 Pułk Strzelców Konnych
• XVI Brygada Kawalerii – Lwów
  • 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich
  • 6 Pułk Strzelców Konnych im. Hetmana Stanisława Żółkiewskiego
• XVII Brygada Kawalerii – Hrubieszów
  • 24 Pułk Ułanów
  • 2 Pułk Strzelców Konnych
• 10 Dywizjon Artylerii Konnej – Jarosław
• 13 Dywizjon Artylerii Konnej we Lwowie (od 1929 r. w Kamionce Strumiłowej)
• 4 Szwadron Pionierów we Lwowie
• Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 4 przy 4 DK we Lwowie (1924-1925) i w Zaleszczykach (1925-1926)

Bibliografia

• Stanisław Radomyski, Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1992, ISBN 83-85621-06-7.