15 Pułk Ułanów Poznańskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 15 Pułku Ułanów Poznańskich. Zobacz też: 15 Pułk Ułanów – stronę ujednoznaczniającą.
15 Pułk Ułanów
Ag virtuti.jpg
Prop 15pul.png
Historia
Państwo Polska II Rzeczpospolita
Sformowanie 1918, 1942
Rozformowanie 1939, 1947
Nazwa wyróżniająca Poznańskich
Tradycje
Święto 23 kwietnia[1]
Nadanie sztandaru 29 lipca 1919
Rodowód Pułk Jazdy Poznańskiej, 1 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały 15 Wielkopolska Brygada Kawalerii Pancernej
15 batalion Ułanów Poznańskich (17 BZ )
Dowódcy
Pierwszy ppłk Kazimierz Ciążyński
Ostatni ppłk Adam Bieliński
Działania zbrojne
powstanie wielkopolskie, wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa, bitwa o Monte Cassino
Organizacja
Dyslokacja Poznań (1939)
Podporządkowanie 14 Wielkopolska Dywizja Piechoty (1919)
Wielkopolska Brygada Kawalerii (1939)
5 Kresowa Dywizja Piechoty (1942)
14 Wielkopolska Brygada Pancerna (1945)
Kurtka kaprala 1 Pułku Ułanów Wielkopolskich
Bitwa komarow 1920.png

15 Pułk Ułanów Poznańskich (15 p.uł.) – oddział kawalerii Armii Wielkopolskiej, Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Tradycje[edytuj | edytuj kod]

15 Pułk Ułanów po raz pierwszy pojawił się w składzie Armii Księstwa Warszawskiego. Następnie w powstaniu listopadowym uczestniczył w walkach Pułk Jazdy Poznańskiej składający się z ochotników pochodzących z ziem zaboru pruskiego.

Formowanie[edytuj | edytuj kod]

Następny pułk ułanów nawiązujący do tradycji poznańskiej kawalerii powstał 30 grudnia 1918 podczas powstania wielkopolskiego pod komendą ppor. Kazimierza Ciążyńskiego, jako Konni Strzelcy Straży Poznania, a jako barwy proporczyka przyjął biel i czerwień. 14 stycznia 1919 tymczasowym komendantem konnych strzelców mianowany został ppor. Józef Lossow. Kawalerzyści złożyli przysięgę 26 stycznia 1919.

29 stycznia 1919 1 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich przemianowany został na 1 Pułk Ułanów Wielkopolskich[2]. Dwa dni później płk Aleksander Pajewski został zatwierdzony na stanowisku dowódcy pułku[3].

W styczniu 1920, po scaleniu Armii Wielkopolskiej z armią w kraju, pułk otrzymał nazwę 15 Pułk Ułanów. W lipcu 1920 szwadron zapasowy 15 p.uł. wystawił 1 szwadron 115 Pułku Ułanów Wielkopolskich oraz 215 Ochotniczy Pułk Jazdy Wielkopolskiej.

5 sierpnia 1920 na wniosek prezydenta Poznania Jarogniewa Drwęskiego pułk otrzymał nazwę 15 Pułk Ułanów Poznańskich. 22 października 1927 staraniem władz miasta i dowództwa pułku odsłonięto przy ul. Ludgardy w Poznaniu Pomnik Ułanów Poznańskich autorstwa Mieczysława Lubelskiego i Adama Ballenstaeda. Przedstawia on ułana, który jako święty Jerzy, godzi lancą w smoka.

Pułk w walce o granice[edytuj | edytuj kod]

Powstanie wielkopolskie 1918-1919[edytuj | edytuj kod]

W nocy z 5 na 6 stycznia 1919 szwadron konnych strzelców pod dowództwem ppor. Kazimierza Ciążyńskiego wziął udział w opanowaniu lotniska Ławica w Poznaniu. W nocy z 9 na 10 stycznia 1919 szwadron ppor. Ciążyńskiego przewieziony został do Gniezna, a w dniu 11 stycznia wziął udział w walkach o Szubin. W następnych miesiącach służył na różnych odcinkach frontu powstańczego

Wojna polsko-bolszewicka[edytuj | edytuj kod]

Tereny działań pułku w latach 1919-1920

1 sierpnia 1919 Pułk wyruszył na front litewsko-białoruski w ramach 14 Dywizji Piechoty. Jego szlak bojowy prowadził przez: Mołodeczno, Małe Gajany, Mińsk, Ihumeń, Bochuczewicze i Bobrujsk, który został zdobyty 28 sierpnia. Bobrujsk stał się bazą wypadów pułku podczas walk nad Berezyną i na Polesiu do maja 1920. W tym okresie żołnierze dorobili się u bolszewików przydomku rogate, czerwone czorty (czerwony to kolor otoku rogatywek). W tym okresie Pułkiem dowodził ppłk Władysław Anders. W maju 1920 brał udział w zatrzymaniu ofensywy radzieckiej 16 Armii biorąc do niewoli znaczą część żołnierzy nieprzyjacielskiej brygady kawalerii.

  • w lipcu 1920 wskutek radzieckiej ofensywy wojska polskie zostały zmuszone do odwrotu. Pułk osłaniał odwrót swojej macierzystej dywizji. Podczas walk pod Iwachnowiczami 29 lipca ranny został dowódca – ppłk Anders. Podczas kontrofensywy polskiej 16 sierpnia Pułk przełamał obronę radziecką pod Maciejowicami.
  • Kolejne walki stoczył podczas Bitwy nad Niemnem. Następnie w drugiej połowie września 1920 kawalerzyści walczyli pod Międzyrzeczem, Zelwą i Snowami, a ostatnią miejscowością jaką zajęli żołnierze był Mińsk[4], z którego wycofano się na zachód po podpisaniu zawieszenia broni.
  • 16 stycznia 1921 Pułk wkroczył do Poznania pod dowództwem W. Andersa, który ponownie objął to stanowisko jesienią. Za zasługi podczas wojny wszystkie pułki 14 Dywizji Piechoty zostały odznaczone krzyżem Virtuti Militari. Dekoracji sztandaru dokonał marszałek Józef Piłsudski 22 kwietnia 1921.

Pułk w okresie pokoju[edytuj | edytuj kod]

W dwudziestoleciu międzywojennym 15 Pułk Ułanów Poznańskich stacjonował w garnizonie Poznań. Od początku istnienia zajmował koszary pruskiego 1 Pułku Królewskich Strzelców Konnych przy ulicy Grunwaldzkiej 24/26 (do 1919 ulica Augusty-Wiktorii). Ponadto zajmował obiekty przy ulicy Marcelińskiej 13. W drugim półroczu 1938 oddział przejął koszary 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich przy ulicy Grunwaldzkiej 30 oraz zaczął korzystać z magazynów paszowych tego pułku przy ulicy Taborowej.

Zgodnie z rozkazem ministra spraw wojskowych O.V. L 33035 E z 1925 r. przy pułku stacjonował 3 Szwadron Samochodów Pancernych.

5 sierpnia 1930 Minister Spraw Wojskowych nadał koszarom pułku przy ulicy Grunwaldzkiej nazwę Koszary imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego[5] (zob. kult Józefa Piłsudskiego).

Święto pułkowe obchodzono w dniu 23 kwietnia w rocznicę nadania jednostce w 1921 Orderu Krzyża Virtuti Militari.

Pułk w kampanii wrześniowej[edytuj | edytuj kod]

W kampanii wrześniowej Pułk wziął udział w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii wchodzącej w skład Armii "Poznań".

W Polskich Siłach Zbrojnych[edytuj | edytuj kod]

Irak 15 puł pozn.png
Irak cmentarze.png
IIkp italia.png

W 1942 Pułk został odtworzony w ramach w Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR jako Batalion "S".

Batalion opuścił Związek Radziecki wraz z całą armią, udając się najpierw do Iraku a następnie na Bliski Wschód, gdzie w dniu 8 października 1942 rozkazem dowództwa Polskich Sił Zbrojnych otrzymał nazwę 15 Pułk Ułanów Poznańskich i stał się pułkiem rozpoznawczym.

Następnie w ramach II Korpusu Polskiego wziął udział w kampanii włoskiej 1944. W końcu grudnia 1944 Pułk został skierowany na odpoczynek na południe Włoch. Sprzęt i połowę swego stanu miał wkrótce zdać dla nowo tworzonego 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich. Sam wszedł w podporządkowanie 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej. Otrzymane uzupełnienia i własną kadrę, musiał przeszkolić w Egipcie do zadań przewidzianych dla pułku pancernego. Po wykonaniu zadań okupacyjnych przetransportowany do Wielkiej Brytanii. Ostatnie święto pułkowe w mundurach, ale już przy znacznie uszczuplonych stanach, obchodzono jeszcze w dniach 22—23 kwietnia 1947. W lipcu, w kolejnym obozie w Slinford, z pozostałości pułku pod dowództwem ppłk. Bielińskiego utworzona została 340 Jednostka Bazowa (ang. Basie Unit 340) Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Ostatni zdemobilizowani żołnierze opuścili szeregi we wrześniu 1948 roku wraz z rozwiązaniem PKPR. 15 Pułk Ułnów Poznańskich przestał istnieć.

  • 17 kwietnia 1942 w Yangiyo‘l koło Taszkientu sformowano Batalion "S" pod dowództwem rtm. Zbigniewa Kiedacza
  • 8 października 1942, już w Iraku batalion "S" został przekształcony w 15 Pułk Kawalerii Pancernej który pełnił funkcję pułku rozpoznawczego 5 Kresowej Dywizji Piechoty.
  • pod koniec 1942 Pułk powrócił do nazwy 15 Pułk Ułanów Poznańskich. Następnie żołnierze doskonalili swoje umiejętności stacjonując kolejno w Iraku, Palestynie, Libanie i Egipcie.
  • na przełomie lutego i marca 1944 Pułk przerzucono do Włoch
  • 6 kwietnia 1944 wszedł do walki pod Capracotta, a następnie dotarł pod Genuę.
  • 3 - 29 maja 1944 Pułk brał udział w bitwie o Monte Cassino walcząc na wzgórzu Castellone, następnie miał swój udział w przełamywaniu Linii Hitlera zajmując Pizzo Corno i Monte Cairo.
  • 20 lipca 1944 Pułk zakończył swój udział w walkach o Ankonę
  • W październiku 1944 Pułk walczył w Apeninie Emiliańskim biorąc udział w przełamywaniu Linii Gotów. 23 października zginął dowódca ppłk. Zbigniew Kiedacz
  • Za walki na froncie włoskim Pułk został ponownie odznaczony krzyżem Virtuti Militari.
  • Na przełomie 1944 i 1945 z Pułku po raz drugi w jego historii wyłączono 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich.
  • W styczniu 1945 Pułk przerzucono do Egiptu, gdzie po przezbrojeniu wszedł w skład 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej.
  • W październiku 1945 całą Brygadę przeniesiono do Giulianova we Włoszech
  • W czerwcu 1946 Pułk przeniesiono do Browning Camp koło Horsham w pobliżu Londynu.
  • w 1947 pułk rozformowano

11 listopada 1966 roku odznaczono pułk wstęgą Orderu Virtuti Militari[6]

Poznańscy ułani[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku:[7]

Oficerowie pułku:

Kawalerowie Orderu Virtuti Militari

Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari[c]

  • ppłk Mikke Tadeusz
  • mjr Chłapowski Kazimierz
  • rtm. Braunek Władysław
  • rtm. Brodzki Jan
  • rtm. Bukowski Zbigniew
  • rtm. Buszkiewicz Bronisław
  • rtm. Kwałiaszwiii Michał
  • rtm. Mackiewicz Władysław
  • rtm. Skorupski Szymon
  • kpt. Gorzkowski Edward
  • por. Barański Zbigniew
  • por. Dunin Antoni
  • por. Gardulski Stanisław
  • por. Lubierski Bohdan
  • por. Łukowski Marian
  • por. Niegołewski Andrzej
  • por. Rożałowski Roman
  • ppor. Maliszewski Jan
  • ppor. Okinczyc Leon
  • ppor. Prószyński Maciej
  • ppor. Rusiecki Zygmunt
  • ppor. Trzciński Jan
  • ppor. Twardowski Zygmunt
  • ppor. Wiewiórowski Andrzej
  • ppor. Wieżański Jan
  • ppor. Zieliński Wacław
  • pchor. Wojciech Górny
  • pchor. Glabisz Andrzej
  • st. wachm. Jaeger Aiojzy
  • st. wachm Michalczyk Antoni
  • st. wachm. Grzeszczyk Franciszek
  • st. wachm. Olejniczak Antoni
  • st. wachm. Radecki Franciszek
  • kpr. Kowalski Franciszek
  • kpr. Socha Franciszek
  • st. uł. Bartkowiak Bronisław
  • st. uł. Krzyśko Czesław
  • st. uł. Wyrwas Ignacy
  • uł. Gracz Feliks
  • uł. Kiszka Jan

Obsada personalna pułku 1 września 1939

Galeria 15. Pułku
Dowództwo
  • dowódca pułku – ppłk Tadeusz Mikke
  • I zastępca dowódcy – mjr Kazimierz Chłapowski
  • kwatermistrz – rtm. Władysław Braunek
  • adiutant – por. Szymon Bolesław Skorupski
  • oficer ordynansowy – por. rez. Andrzej Niegolewski
  • oficer informacyjny – por. rez. Stanisław Kościelski
  • oficer broni – ppor. rez. Stefan Kaczmarek
  • oficer żywnościowy – chor. Marceli Nowicki
  • płatnik – ppor. rez. Adam Glabisz
  • dowódca taboru bojowego – por. rez. Witold Prus-Głowacki
  • lekarz – kpt. lek. dr Edward Gorzkowski
  • lekarz weterynarii – ppor. lek. wet. Euzebiusz Małecki
  • kapelan – ks. Marian Konopiński
Pluton łączności
  • dowódca – por. Bohdan Lubierski, plut. pchor. Maciej Rembowski
Pluton przeciwpancerny
  • dowódca – ppor. Maciej Prószyński (poległ 14.09.1939 pod Młogoszynem), wachm. Antoni Oleniczak
1 szwadron
  • dowódca – por. Stanisław Jerzy Gardulski
  • dowódca I plutonu – ppor. Sergiusz Wieżański
  • dowódca II plutonu – ppor. Wacław Zieliński
  • dowódca III plutonu – ppor. rez. Jan Maliszewski
  • szef szwadronu - st. wachm. Józef Filipiak
2 szwadron
  • dowódca – rtm. Władysław Józef Mackiewicz
  • dowódca I plutonu – ppor. Jerzy Siarkiewicz
  • dowódca II plutonu – por. rez. Józef Klonowski
  • dowódca III plutonu – ppor. rez. Zygmunt Józef Kęszycki
  • szef szwadronu - st. wachm. Walenty Smektała
3 szwadron
  • dowódca – rtm. Czesław Małachowski
  • dowódca I plutonu – por. Roman Rożałowski
  • dowódca II plutonu – ppor. rez. Witold Szczęśniewski
  • dowódca III plutonu – ppor. rez. Zygmunt Rusiecki
  • szef szwadronu - st. wachm. Stefan Stepczyński
4 szwadron
  • dowódca – rtm. Bronisław Buszkiewicz
  • dowódca I plutonu – ppor. Zygmunt Twardowski
  • dowódca II plutonu – ppor. rez. Brunon Henryk Stroiński
  • dowódca III plutonu – ppor. rez. Andrzej Wiewiórowski
  • szef szwadronu - wachm. Antoni Michalczyk
szwadron ciężkich karabinów maszynowych
  • dowódca – rtm. Jan Brodzki
  • dowódca I plutonu – por. Marian Łukowski
  • dowódca II plutonu – por. rez. Aleksander Józef Lossow
  • dowódca III plutonu – ppor. Mieczysław Tarnopolski
    • wachm. Ignacy Bandosz
  • szef szwadronu - st. wachm. Alojzy Jaeger
szwadron kolarzy
  • dowódca – por. Przemysław Czarnocki
  • dowódca I plutonu – ppor. rez. Jan Trzciński
  • dowódca II plutonu – ppor. rez. Adolf Liebich
  • dowódca III plutonu – pchor. rez. Zygmunt Warczygłowa
szwadron gospodarczy
  • dowódca szwadronu por. rez. Krzysztof Wize
  • szef szwadronu - chor. Wojciech Grocholski

Obsada personalna pułku pancernego w 1945 we Włoszech [8]

  • Dowódca pułku – ppłk Adam Bieliński
  • Zastępca dowódcy pułku – mjr Kazimierz Chłapowski
  • Adiutant pułku – rtm. Zygmunt Sobotowski
  • Kwatermistrz – rtm. Edwin Hryniewicz
  • Oficer łączności – por. Edmund Majewski
  • Kapelan – ks. Leon Frankowski
  • Lekarz pułku – ppor. lek. Henryk Parnes
  • Dowódca szwadronu dowodzenia – por. Ludwik Duda
  • Dowódca 1 szwadronu – rtm. Tadeusz Bugusław Zieliński
  • Dowódca 2 szwadronu – rtm. Władysław Stacewicz
  • Dowódca 3 szwadronu – por. Franciszek Szendera
  • Dowódca 4 szwadronu – Witold Ponikiewski
Sztandar 15 Pułku Ułanów Poznańskich (strona lewa)
Sztandar 15 Pułku Ułanów Poznańskich (strona prawa)

Symbole pułkowe[edytuj | edytuj kod]

Sztandar

Sztandar, ufundowany przez poznanianki z "Ogniska Żołnierza Polskiego", wręczył pułkowi gen. Dowbor-Muśnicki na Błoniach Grunwaldzkich w Poznaniu 29 lipca 1919. Był to sztandar nieprzepisowy, nowego pułk nie otrzymał. Order wojenny Virtuti Militari zawiesił na sztandarze marszałek Józef Piłsudski na Błoniach Grunwaldzkich 22 kwietnia 1921.

Od 1 lutego 1920, za zgodą MSWojsk., każdorazowy prezydent Poznania zostawał honorowym szefem pułku.

Odznaka

Odznaka zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 17, poz. 204 z 7 czerwca 1930 roku. Posiada kształt srebrnego orła trzymającego w szponach szablę, a w dziobie rozwiniętą emaliowaną wstążkę Orderu Virtuti Militari. Orzeł okolony jest pozłacanym wieńcem laurowym, przepasany po przekątnej proporcami w barwach biało-pąsowych[d]. Na wieńcu wpisana data 1918 27 XII[e]. Oficerska - dwuczęściowa, wykonana w tombaku, srebrzona i emaliowana. Wymiary: 36x34 mm. Projekt: Jarema Zapolski Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa[9]

Barwy

Prop 2 15pul.png Proporczyk używany w 1920 – biało-pąsowy

Prop 15pul.png Od 1927 proporczyk biało-szkarłatny

Otok szkarłatny.png Otok szkarłatny[10]

100pxSpodnie długie[f] ciemnogranatowe, lampasy szkarłatne, wypustka szkarłatna

Prop dow 15pul.png proporczyk dowództwa w 1939

Prop 1szw 15pul.png proporczyk 1 szwadronu w 1939

Prop 2szw 15pul.png proporczyk 2 szwadronu w 1939

Prop 3szw 15pul.png proporczyk 3 szwadronu w 1939

Prop 4szw 15pul.png proporczyk 4 szwadronu w 1939

Prop 5szwckm 15pul.png proporczyk 5 szwadronu ckm w 1939

Prop plutlaczn 15pul.png proporczyk plutonu łączności w 1939

Żurawiejki

A kto wroga krwią zbroczony?
To piętnasty pułk czerwony.
Skąd piętnasty jest czerwony?
Bolszewików krwią zbroczony.
Ostróg brzęk w Poznaniu dzwoni,
To z piętnastki są czerwoni.
Pół czerwony i pół biały,
to jest pułk piętnasty śmiały.
Lepiej muchę znaleźć w zupie,
Gołą d..ą siąść na jeża,
Lepiej zginąć na dnie sracza,
Niźli służyć u Kiedacza[11]
Wciąż gotowi do kochania,
To ułani są z Poznania.
Po Poznaniu d. szasta
To z "Piętnastki" pederasta[12].

Pamięć o pułku[edytuj | edytuj kod]

Tradycje pułku kultywowała 15 Wielkopolska Brygada Kawalerii Pancernej. Po jej rozwiązaniu czyni to 15 batalion Ułanów Poznańskich im. gen. broni Władysława Andersa z 17 Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej

Imię 15 Pułku Ułanów Poznańskich noszą:

  • Szkoła Podstawowa nr 77 w Poznaniu (wcześniej im. Pawła Findera) mieszcząca się u zbiegu ulic Dmowskiego i Hetmańskiej[13]
  • 33 Kawaleryjska Drużyna Harcerska z Mosiny
  • 64 Poznańska Drużyna Harcerska
  • Prywatne Liceum Ogólnokształcące w Luboniu (nosi imię Zbigniewa Kiedacza, jednego z dowódców pułku)
  • V Szczep Drużyn Harcerskich i Zuchowych w Hufcu Poznań-Wilda

W Wielkopolskim Muzeum Wojskowym w Poznaniu wystawiony jest częściowo zniszczony podczas II wojny światowej i zrekonstruowany w 1967 roku sztandar pułku[13].

W kościele pw św. Michała w Poznaniu znajdują się odsłonięte we wrześniu 1986 tablice upamiętniające Zbigniewa Kiedacza i Tadeusza Mikke oraz odsłonięte 28 kwietnia 1971 roku tablice upamiętniające innych żołnierzy 15 Pułku Ułanów Poznańskich[14].

W 1996 staraniem Towarzystwa byłych Żołnierzy i Przyjaciół 15 Pułku Ułanów Poznańskich (powstało w 1991 w Poznaniu) i działającego na emigracji od 1946 początkowo we Włoszech, a później w Londynie Koła Ułanów Poznańskich im. gen. broni Władysława Andersa nadano numer 15 Wielkopolskiej Brygadzie Kawalerii Pancernej, a jej 1 Batalion Czołgów otrzymał barwy pułkowego proporczyka 15 Pułku Ułanów Poznańskich. Po rozformowaniu 15 WBKP tradycje pułku i jego barwy przejął 3 batalion 17 Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej, otrzymując nazwę wyróżniającą 15 batalionu Ułanów Poznańskich im. gen.broni Władysława Andersa (decyzja Ministra Obrony Narodowej 171/MON z dnia 12 maja 2006). W barwach 15 Pułku występuje także Ochotniczy Reprezentacyjny Oddział Ułanów Miasta Poznania oraz Reprezentacyjny Oddział Kawalerii Towarzystwa byłych Żołnierzy i Przyjaciół 15 Pułku Ułanów Poznańskich.

Uwagi

  1. Awansowany porucznikiem 30 marca 1919.
  2. Awansowany porucznikiem 4 kwietnia 1919.
  3. Wyróżnieni za wojnę obronną 1939
  4. Od 1927 r. biało-szkarłatnych
  5. Wybuch powstania wielkopolskiego
  6. szasery

Przypisy

  1. Henryk Smaczny: Księga kawalerii polskiej 1914-1947. s. 179-182.
  2. Rozkaz dzienny Nr 25 głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z dnia 29 stycznia 1919 roku.
  3. Rozkaz dzienny Nr 27 głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z dnia 31 stycznia 1919 roku.
  4. "Zarys Historji Wojennej 15-go Pułku Ułanów Poznańskich” (patrz bibliografia) str. 42 ... Pułk utworzył obsadzony mocnymi placówkami przyczółek mostowy, mając w pozycji baterię i zanocował w Krupicy. Na drugi dzień, 16 października rano, dowódca pułku wyznaczył dywizjon w składzie 2-go i 4-go szwadronów, pół szwadronu karabinów maszynowych i plutonu artylerii pod dowództwem porucznika Czarneckiego z zadaniem forsownego marszu naprzód i przecięcia toru kolejowego Mińsk – Bobrujsk w okolicy stacji Michanowicze. Chodziło o odcięcie nieprzyjacielowi (tak jest w oryginale) wycofującemu się z Mińska, zajętego już w tym czasie przez 55-y pułk piechoty. Pod Karolinką dywizjon został wstrzymany ogniem nieprzyjaciela, dopiero gdy szwadrony przeszły do natarcia nieprzyjaciel opuścił zajmowane stanowiska. W tej chwili nadjechał goniec ze sztabu pułku z rozkazem zaprzestania walki, ponieważ zostało nakazane zawieszenia broni.
  5. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 25 z 05.08.1930 r. poz. 294.
  6. Krząstek i Żak 1997 ↓, s. 168.
  7. Według M. Rezler, Dowódcy 15 Pułku Ułanów Poznańskich, 1998
  8. Obsada personalna podana za: Lance do boju. Szkice historyczne z dziejów jazdy wielkopolskiej X wiek – 1945 r.. s. 363 - 365.
  9. Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 188 - 190.
  10. Dziennik Rozkazów MSWojsk. nr 6 z 24 lutego 1928 roku
  11. A. Majewski: Ludzie, wojna, medycyna
  12. teksty żurawiejek
  13. 13,0 13,1 Szkoła Podstawowa nr 77 – Patron (pol.). sp77poznan.pl, 2010-09-07. [dostęp 2013-04-07].
  14. Kronika Miasta Poznania 2/2001 s. 255, 257-258, dostęp 2012-04-13

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Roman Abraham: Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1990. ISBN 83-11-07712-6.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie: formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
  • Tadeusz Krząstek, Andrzej Żak: Z ziemi włoskiej do Polski. Warszawa: Wydawnictwo Marrow SA, 1997. ISBN 83-907396-5-8.
  • "Księga jazdy polskiej": pod protektoratem marsz. Edwarda Śmigłego–Rydza. Warszawa 1936. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1993
  • Jan Janusz Czarnecki: Zarys Historii Wojennej 15-go Pułku Ułanów Poznańskich. Warszawa: z polecenia Wojskowego Biura Historycznego, 1929.
  • Juliusz S. Tym, Przygotowania wojenne i mobilizacja 15 Pułku Ułanów Poznańskich, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 3 (203) z 2004
  • Bogusław Polak [red.]: Lance do boju. Szkice historyczne z dziejów jazdy wielkopolskiej X wiek – 1945 r.. Poznań: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1986. ISBN 83-03-01373-4.
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
  • Henryk Smaczny: Księga kawalerii polskiej 1914-1947: rodowody, barwa, broń. Warszawa: TESCO, 1989. ISBN 83-00-02555-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons