3 Dywizja Kawalerii (II RP)

3 Dywizja Kawalerii (3 DK) – wielka jednostka kawalerii Wojska Polskiego II RP.

Dywizja powstała w 1924 w wyniku reorganizacji jednostek jazdy, którą równocześnie przemianowano na kawalerię. Dowództwo dywizji utworzono z Inspektoratu Jazdy Armii.

Na przełomie lat 1929-1930 dokonano reorganizacji kawalerii. W jej drugim etapie, rozkazem z 29 marca 1929, rozwiązano 3 Dywizję Kawalerii wraz z VII, XIV i XV Brygadą Kawalerii i 8 Samodzielną Brygadą Kawalerii. W ich miejsce utworzono Brygadę Kawalerii "Poznań" i Brygadę Kawalerii "Toruń".

Dowódcy

• gen. bryg. Jan Sawicki (1 VI 1924 - 16 XI 1925)
• gen. bryg. Gustaw Orlicz-Dreszer (16 XI - 31 XII 1925)
• gen. bryg. Jan Sawicki (31 XII 1925 - 29 XI 1927)
• gen. bryg. Józef Tokarzewski (29 XI 1927 - XI 1928)

Organizacja pokojowa dywizji

• Dowództwo 3 Dywizji Kawalerii – Poznań
• VII Brygada Kawalerii – Poznań
  • 15 Pułk Ułanów Poznańskich
  • 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich
• XIV Brygada Kawalerii – Bydgoszcz
  • 16 Pułk Ułanów Wielkopolskich
  • 7 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich
• XV Brygada Kawalerii – Grudziądz
  • 18 Pułk Ułanów Pomorskich
  • 8 Pułk Strzelców Konnych
• 7 Dywizjon Artylerii Konnej – Poznań
• 11 Dywizjon Artylerii Konnej – Bydgoszcz
• Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 3 przy 3 DK w Śremie (1924-1925) i w Poznaniu-Sołaczu (1925-1926)

Bibliografia

• Stanisław Radomyski, Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1992, ISBN 83-85621-06-7.