Emu czarne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emu czarne
Dromaius minor[1]
(Spencer, 1906)
Emu czarne
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd paleognatyczne
Rząd kazuarowe
Rodzina kazuarowate
Podrodzina emu
Rodzaj Dromaius
Gatunek emu czarne
Synonimy
  • Dromaius ater (Spencer, 1906)
  • Dromaius novaehollandiae minor (Spencer, 1906)
  • Dromaius novaehollandiae ater (Vieillot, 1817)
  • Dromaius bassi (Legge, 1907)
  • Dromaius spenceri (Mathews, 1912)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EX pl.svg

Emu czarne (Dromaius minor) – duży, wymarły ptak nielotny z rodziny emu (Dromaiidae). Kwestią sporną pozostaje, czy był to osobny gatunek, czy też podgatunek emu zwyczajnego. Zamieszkiwał niegdyś wyspę King leżącą w Cieśninie Bassa, między Australią a Tasmanią.

Opis i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Był ciemno upierzony i podobnie jak spokrewniony z nim emu małe (Dromaius baudinianus), znacznie mniejszy od kontynentalnego emu zwyczajnego.

Niestety, jak w przypadku większości wymarłych zwierząt, ekologia tego ptaka jest wciąż słabo poznana. Ze sprawozdań XIX-wiecznych wypraw wiadomo tylko, że zamieszkiwał obrzeża lasu wyspowego.

Przyczyny i okoliczności wymarcia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek wymarł na wolności około 1805 r. wskutek nadmiernych polowań łowców fok i wielorybów przebywających na wyspie. Przypuszczalnie dwa lub trzy ptaki przywiezione przez Baudina przetrwały do roku 1822 w ogrodzie botanicznym Jardin des Plantes w Paryżu.

Do dzisiaj w muzeach na całym świecie zachowało się wiele szkieletów emu czarnego i tylko jeden okaz ocalały z jednej z wypraw odbytej w latach 1802-1804 przez francuskiego podróżnika Nicolasa Baudina. Obecnie okaz ten znajduje się w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dromaius ater, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-02-09]
  2. Dromaius ater [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2014-02-09] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jouanin, C., 1959; Les emeus de l'Expedition Baudin. L'Oiseau et R.F.O. 29: 169-203.
  • Marchant, S. and Higgins, P. J., ed., 1993; Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic birds, 2: raptors to lapwings. Melbourne: Oxford University Press.
  • Parker, S. A., 1984; The extinct Kangaroo Island emu, a hitherto unrecognised species. Bulletin of the British Ornithologists' Club 104: 19-22.
  • A. J. Stattersfield: Endemic bird areas of the world: priorities for biodiversity conservation. Cambridge, UK: BirdLife International, 1998. ISBN 1-56098-574-7.