Kwas hialuronowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Struktura kwasu hialuronowego

Kwas hialuronowyglikozoaminoglikan (rodzaj polisacharydu), który występuje we wszystkich organizmach żywych i należy do najliczniejszej grupy związków mających identyczną budowę chemiczną tak u bakterii, jak i człowieka. Kwas hialuronowy jest biopolimerem, w którym występują naprzemiennie mery kwasu D-glukuronowego i N-acetylo-D-glukozaminy połączone wiązaniami β(1→4) i β(1→3) glikozydowymi. Naturalnie występujący kwas hialurynowy posiada masę cząsteczkową od 102 do 104 kDa. W przeciwieństwie do innych glukozoaminoglikanów nie tworzy kowalencyjnego wiązania z białkami, nie może więc wchodzić w skład typowego proteoglikanu. Może natomiast stanowić oś, na której wiążą się inne proteoglikany tworząc wraz z nimi "agregat proteoglikanu".

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Kwas hialuronowy to związek, który wiąże wodę w skórze właściwej. Może on być bezpiecznie stosowany bez konieczności wykonywania testów skóry. W skórze ludzkiej kwas ten jest składnikiem macierzy międzykomórkowej skóry właściwej. W młodej skórze kwasu hialuronowego jest pod dostatkiem, co gwarantuje jej sprężystość i brak zmarszczek. Z wiekiem ilość kwasu maleje. W późniejszym czasie skóra człowieka się starzeje, traci zdolność wiązania wody i powstają zmarszczki. Jedna cząsteczka kwasu hialuronowego jest w stanie związać ok. 250 cząsteczek wody.

Kwas hialuronowy jest również głównym składnikiem mazi stawowej. Jest odpowiedzialny za lepkość mazi, smarowanie powierzchni stawowych, dyfuzję substancji odżywczych i odżywianie chrząstki oraz jest buforem mechanicznym chroniącym komórki przed zgniataniem. W stawie kwas hialuronowy indukuje endogenne wytwarzanie samego siebie przez komórki zwane β-synowiocytami.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Żele na bazie kwasu hialuronowego są stosowane do wypełnień ubytków w tkankach oraz służą do wypełnienia zmarszczek, nawilżania, rewitalizacji i ujędrniania skóry, pobudzania procesów regeneracyjnych czy poprawienia konturu twarzy. Procedury z użyciem kwasu hialuronowego stanowią wysoki odsetek wszystkich procedur znajdujących zastosowanie w medycynie estetycznej. Do najbardziej popularnych z nich należy wprowadzanie techniką mezoterapii (intradermoterapii) kwasu hialuronowego do skóry w formie krystalicznego, przejrzystego i plastycznego żelu.[1] Lekarz (chirurg plastyk lub przeszkolony dermatolog) wstrzykuje go w miejscu powstawania zmian starczych przy pomocy cienkiej igły. Zabieg jest prawie bezbolesny, dlatego przeprowadza się go bez znieczulenia lub przy użyciu żelu znieczulającego. Trwa on 30-40 minut. Jego zadaniem jest związanie wody, a w efekcie wywołanie spęcznienia tkanki oraz jej napięcie. Przekłada się to na wygładzenie zmarszczek i poprawienie konturu twarzy. Ze względu na to, że kwas hialuronowy stopniowo wchłania się do organizmu, wypełnienie i implanty na bazie żeli hialuronowych są nietrwałe, co powoduje, że zabiegi z ich użyciem trzeba powtarzać dwa do trzech razy w roku. Po zabiegu nie jest potrzebny okres rekonwalescencji. Kwas hialuronowy stosuje się także podczas zabiegu powiększania ust, piersi i korekty nosa. Ponadto substancja ta jest pomocna podczas wspomagania gojenia się ran, blizn i oparzeń. Często stanowi także składnik specjalistycznych kremów o różnych właściwościach (np. przeciwstarzeniowych, nawilżających czy ochronnych). Suplementacja doustna wielkocząsteczkowego kwasu hialuronowego poprawia nawilżenie nie tylko skóry twarzy, ale całego ciała. Wzrost nawilżenia skóry po aplikacji kremu z kwasem hialuronowym nie jest jednak długotrwały.[2] Jest również składnikiem filmu łzowego, dlatego dużą popularnością cieszą się płyny do soczewek kontaktowych i krople do oczu zawierające sól tego kwasu (hialuronian sodu), łagodzące podrażnienia oka powstałe podczas noszenia soczewek kontaktowych i innych dolegliwości (np. zespół suchego oka)[3].

Do niedawna używano w kosmetyce kwasu hialuronowego pozyskiwanego z produktów naturalnych (grzebienie kogucie, pępowina). Obecnie coraz częściej uzyskiwany jest on metodami biotechnologicznymi.

Kwas hialuronowy stosowany jest również w ortopedii i stomatologii[a] w leczeniu chorób i bólu stawów, np. śródstawowych uszkodzeń i zmian zwyrodnieniowo-wytwórczych.

Częstotliwość zabiegów[edytuj | edytuj kod]

Kwas hialuronowy jest substancją, która dość szybko ulega rozpadowi. Dlatego też, jeśli chce się utrzymać efekty, kwas hialuronowy powinien być ponownie aplikowany. Trwałość efektów jest uzależniona od indywidualnych cech pacjentów oraz szeregu czynników, jak wiek, kondycja skóry, stan zdrowia i miejsce, w które preparat został wstrzyknięty. Duży wpływ na utrzymanie rezultatów ma styl życia. Czynniki takie, jak częste opalanie się, niezdrowa dieta, nałóg nikotynowy, wpływają na skrócenie czasu obecności w skórze kwasu hialuronowego.

Przeciwwskazania[edytuj | edytuj kod]

Postępowanie po zabiegu[edytuj | edytuj kod]

Przez dwa tygodnie po zabiegu nie powinno się chodzić do sauny lub opalać. Zalecane jest picie dużych ilości wody, aby kwas hialuronowy równomiernie rozmieścił się w tkankach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. w leczeniu zaburzeń stawu skroniowo-żuchwowego

Przypisy

  1. Małgorzata Wilk-Jędrusik: Kwas hialuronowy w dermatologii estetycznej i kosmetologii. 2013,, s. 7. [dostęp 2015-07-09].
  2. Małgorzata Wilk-Jędrusik: Kwas hialuronowy w dermatologii estetycznej i kosmetologii. 2013,. [dostęp 2015-07-09].
  3. [1] Hialuronian Sodu - zastosowanie w kontaktologii
  4. Kwas hialuronowy w dermatologii - informacje na stronie dermatolog.pl [dostęp 2015-07-09]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marta Tazbir. Kwas hialuronowy jako jedna z alternatyw w zapobieganiu starzenia się skóry. „Acta Clinica et Morphologica nr 1”, s. 28-35, 2011. 
  • Marta Tazbir, Marta Pastuszka, Andrzej Kaszuba. Rola mezoterapii w medycynie estetyczne. „Acta Clinica et Morphologica nr 1”, s. 29-32, 2001. 
  • Wypełniacze estetyczne. W: Maria Nosczyk: Kosmetologia pielęgnacyjna i lekarska,. 2013, s. 51-67.
  • Wybrane zagadnienia dotyczące zabiegów na twarzy. W: Praca zbiorowa: Kosmetologia pielęgnacyjna. 2010, s. 20-42.
  • Erika Fink: Kosmetyka – przewodnik po substancjach czynnych i pomocniczych. 2007.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.