Wskaźnik łatwości prowadzenia działalności gospodarczej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wskaźnik łatwości prowadzenia działalności gospodarczej – miernik swobody działalności gospodarczej, opracowany przez Bank Światowy. Wyższa pozycja w rankingu wskazuje lepsze, zazwyczaj prostsze, przepisy regulujące sprawy związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa oraz silniejszą ochronę własności przez prawo. Badania empiryczne zlecone przez Bank Światowy wykazały, że poprawienie tych regulacji ma bardzo silny wpływ na wzrost gospodarczy[1].

Metodologia[edytuj | edytuj kod]

Wskaźnik bazuje na wynikach badań regulacji prawnych i ich stosowania w praktyce, przeprowadzonych i zweryfikowanych przez ponad 5000 przedstawicieli władz państwowych, prawników, konsultantów, księgowych i innych profesjonalistów, którzy na co dzień mają do czynienia z regulacjami prawnymi dotyczącymi biznesu[2]. Wskaźnik dotyczy z reguły największego miasta, chociaż publikowane są też raporty z poszczególnych krajów ze wskaźnikami dla innych miast [3]. Wskaźnik nie uwzględnia warunków prowadzenia działalności niezwiązanych z dziedziną prawa, między innymi bliskości znaczących rynków, jakości infrastruktury, inflacji, przestępczości. Pozycja danego kraju w rankingu opiera się na średniej z 10 kategorii:

  • zakładanie firmy – procedury, czas oraz wymagany minimalny wkład początkowy
  • uzyskiwanie pozwoleń na budowę – procedury, czas oraz koszt inspekcji oraz uzyskiwania pozwolenia
  • wskaźnik energii elektrycznej – czas i koszt uzyskania przyłączą elektrycznego dla nowo wybudowanego przedsiębiorstwa
  • rejestrowanie własności – procedury, czas oraz koszt rejestrowania nieruchomości
  • otrzymywanie kredytu – stopień regulacji kredytów oraz ilość informacji na temat kredytowania
  • ochrona inwestorów – zakres jawności oraz zakres odpowiedzialności zarządu przed współudziałowcami
  • płacenie podatków – liczba płaconych podatków, godziny spędzone rocznie nad przygotowaniem zeznań podatkowych oraz cześć dochodu brutto, jaką stanowi płacony podatek
  • handel zagraniczny – liczba dokumentów, podpisów i czasu wymaganego aby przedsiębiorca mógł importować lub eksportować
  • zawieranie umów – procedury, czas i koszt zawierania i egzekwowania umów dłużnych
  • likwidacja przedsiębiorstwa – czas i koszt związany z zakończeniem działalności oraz stopa odzysku.

Przykładowo w Australii, kraju znajdującym się na pierwszym miejscu w kategorii „Zakładanie firmy”, wymagane są tylko dwie procedury, by założyć firmę, a sam proces trwa średnio dwa dni. Oficjalny koszt to 0,8% PKB per capita. Nie ma wymagań dotyczących wkładu początkowego. W Gwinei-Bissau, drugim najgorszym kraju w pierwszej kategorii, wymagane jest 17 procedur, aby założyć firmę, i zajmuje to średnio 233 dni. Oficjalny koszt to 255,5% PKB per capita, minimalny wymagany wkład wynosi 1006,6% PKB per capita.

Badania i ich wpływ[edytuj | edytuj kod]

Rozmaite składniki wskaźnika same w sobie nasuwają sugestie na temat polepszenia sytuacji. Wiele z nich mogą być relatywnie łatwo wprowadzone oraz nie są kontrowersyjne. Publikowanie wskaźnika wpłynęło na poprawę regulacji w wielu krajach. Niektóre wyznaczyły sobie za cel znalezienie się w najlepszej 25. Pomiędzy kwietniem 2006 a czerwcem 2007 miało miejsce 200 reform w 98 krajach. Do dziesiątki najbardziej aktywnych państw należały: Egipt, Chorwacja, Ghana, Macedonia, Gruzja, Kolumbia, Arabia Saudyjska, Kenia, Chiny oraz Bułgaria. Kilka narodów poszło w drugą stronę, na przykład Wenezuela i Zimbabwe.

Kategorie są niezależne, więc rzadko zdarza się, aby kraje były w czołówce (lub też na samym końcu) we wszystkich kategoriach. Innymi słowy, nawet kraje ze ścisłej czołówki mogą dokonać pewnych reform poprawiających wskaźnik łatwości prowadzenia działalności gospodarczej.

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Badanie w wyraźny sposób uznaje za modelowe liberalne rozwiązania anglosaskie, w wyniku czego państwa o anglosaskim modelu prawnym zajmują w rankingu czołowe miejsca, podczas gdy państwa o niemieckim modelu prawnym (Niemcy, Austria i Szwajcaria) lokują się dopiero w drugiej i trzeciej dziesiątce, jako przeregulowane[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Haidar, J.I., 2012. „Impact of Business Regulatory Reforms on Economic Growth,” Journal of the Japanese and International Economies, Elsevier, vol. 26(3), pages 285–307, September.
  2. Ease of Doing Business Index and the sub-indices are calculated.
  3. Subnational Doing Business - World Bank Group. www.doingbusiness.org. [dostęp 2015-08-30].
  4. Witold Orłowski. Konkurencyjność gospodarcza krajów. Propozycja alternatywnego pomiaru w kontekście dyskusji o konkurencyjności polskiej gospodarki. „Studia BAS”. 3 (55), s. 23, 2018.