Wybory parlamentarne w Polsce w 1985 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wybory parlamentarne w Polsce w 1985 r. odbyły się 13 października.

System wyborczy[edytuj | edytuj kod]

Głosowanie charakteryzowało się dużą swobodą wyboru między akceptacją listy PRON a skreśleniem kandydatów, a także wysokim stopniem biernego przyzwolenia społecznego.

Oficjalne wyniki głosowania i wyniki wyborów[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z Obwieszczeniem Państwowej Komisji Wyborczej[1] frekwencja w wyborach do Sejmu wyniosła:

  • w głosowaniu na listy okregowe: 78,86%, głosów nieważnych oddano 65 096, co stanowiło 0,32% wszystkich oddanych głosów,
  • w głosowaniu na listę krajową: 78,64%, głosów nieważnych oddano 62 724, co stanowiło 0,31% wszystkich oddanych głosów.

Frekwencja w niektórych okręgach wyborczych wyniosła:

  • Warszawa-Śródmieście – 75,30%
  • Warszawa-Ochota – 70,88%
  • Warszawa-Wola – 78,83%
  • Gdańsk – 65,81% (najmniejsza)
  • Inowrocław – 88,20% (największa)
  • Katowice – 75,58%
  • Kraków-Śródmieście – 74,03%
  • Kraków-Nowa Huta – 68,36%
  • Łódź-Śródmieście – 68,52%
  • Poznań-Stare Miasto – 76,15%
  • Wrocław-Śródmieście – 78,28%.

Podział mandatów:

Komitet Wyborczy Mandaty  % mandatów
Polska Zjednoczona Partia Robotnicza 255 55,5%
Zjednoczone Stronnictwo Ludowe 117 25,4%
Bezpartyjni 49 11,1%
Stronnictwo Demokratyczne 39 8%

Przykładowe wyniki na poszczególnych kandydatów:

Stanowisko "Solidarności"[edytuj | edytuj kod]

Tymczasowa Komisja Koordynacyjna NSZZ "Solidarność" w Komunikacie z 4 kwietnia 1985 r.[2] stwierdziła, że zaproponowana przez PRON ordynacja "stanowi zaprzeczenie zasad demokracji" i określiła podstawowe postulaty gwarantujące demokratyczność wyborów. W Odezwie z 16 lipca 1985 r. TKK wezwała do bojkotu[3].

Podobnie jak w czasie wyborów do rad narodowych rok wcześniej, przeprowadzono szeroko zakrojone akcje propagujące bojkot oraz przygotowania do kontroli bojkotu i frekwencji. W Wezwaniu z 9 listopada 1985 r.[4] kilkudziesiąt znanych osobistości i przywódców ruchu związkowego publicznie ogłosiło, że nie będzie głosować i wezwało do wspólnego bojkotu. Wśród sygnatariuszy wezwania byli m.in.: Jan Rulewski, Władysław Frasyniuk, Barbara Labuda, Karol Modzelewski, Józef Pinior, Eugeniusz Szumiejko, Andrzej Gwiazda, Jacek Merkel, Jerzy Dłużniewski, Marek Edelman, Jerzy Kropiwnicki, Grzegorz Palka, Andrzej Słowik, Mieczysław Gil, Stanisław Handzlik, Zbigniew Janas, Maciej Jankowski, Seweryn Jaworski, Jacek Kuroń, Janusz Onyszkiewicz, Zbigniew Romaszewski, Henryk Wujec, Grażyna Staniszewska, Piotr Baumgart, Marian Jurczyk, Andrzej Milczanowski, Stanisław Wądołowski, Jan Kozłowski, Janusz Rożek, Antoni Stawikowski, Lech Dymarski, Janusz Pałubicki, Antoni Pietkiewicz i wielu innych.

W Komunikacie z 24 września 1985 r. TKK powtórnie zaapelowała o bojkot oraz wezwała do "powszechnej kontroli przebiegu głosowania w skali kraju"[5].

Po wyborach Konrad Bieliński, pełnomocnik TKK ds. pomiaru frekwencji wyborczej, opublikował Raport z obliczeń ogólnopolskiej akcji pomiaru frekwencji wyborczej z 6 listopada 1985 r.[6], z którego wynika, że średnia frekwencja we wszystkich miastach Polski wyniosła 66±1,3%. Frekwencja w największych miastach wyniosła:

W Oświadczeniu z 22 października 1985 r. TKK stwierdziła, że liczba bojkotujących praktycznie nie zmieniła się od ostatnich wyborów oraz że powszechnie fałszowano wyniki[7].

Przypisy

  1. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 15 października 1985 r. o wynikach wyborów do Sejmu PRL przeprowadzonych dnia 13 października 1985 r., Życie Warszawy, 16 października 1985 r.
  2. Tygodnik Mazowsze nr 124 z 11 kwietnia 1985, str. 1
  3. Tygodnik Mazowsze nr 136 z 25 lipca 1985 r. str. 1
  4. Tygodnik Mazowsze nr 140 z 19 września 1985 r., str. 1
  5. Tygodnik Mazowsze nr 141 z 3 października 1985 r. strona 1
  6. Tygodnik Mazowsze nr 146 z 14 listopada 1985 r., str. 4
  7. Tygodnik Mazowsze nr 143/144 z 24 października 1985 r., strona 1