Klasztor i kościół oo. Bernardynów w Radomiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zespół klasztorny bernardynów
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. 312 z 1 grudnia 1956
Ilustracja
Zespół klasztorny bernardynów w Radomiu
Państwo

 Polska

Miejscowość

Radom
ul. Żeromskiego 6

Kościół

Kościół katolicki

Rodzaj klasztoru

Wspólnota zakonna

Właściciel

Bernardyni

Prowincja

Niepokalanego Poczęcia NMP

Gwardian

O. Stanisław Górka OFM

Klauzura

nie

Typ zakonu

męski

Obiekty sakralne
Kościół

św. Katarzyny Aleksandryjskiej

Fundator

Kazimierz IV Jagiellończyk

Styl

późnogotycki

Materiał budowlany

cegła

Data budowy

14681507

Położenie na mapie Radomia
Mapa konturowa Radomia, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Zespół klasztorny bernardynów”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Zespół klasztorny bernardynów”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Zespół klasztorny bernardynów”
Ziemia51°24′05″N 21°08′51″E/51,401500 21,147530
Strona internetowa klasztoru

Zespół klasztorny bernardynów w Radomiu – późnogotycki zespół sakralny zlokalizowany przy dawnym przedmieściu lubelskim (dzisiejsza ulica Żeromskiego) w bezpośrednim sąsiedztwie Miasta Kazimierzowskiego. Fundowany w 1468 r. jest jednym z najlepiej zachowanych kompleksów klasztornych w Polsce. Wznoszony etapami. Założenie ma status pomnika historii[1] i jest częścią szlaku turystycznego Zabytki Radomia[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki klasztoru oo. Bernardynów w Radomiu sięgają drugiej połowy XV wieku, kiedy to zakon został sprowadzony do Polski przez króla Kazimierza IV Jagiellończyka. Radomski klasztor był piętnastym z kolei w Polsce. Miejsce pod jego budowę zostało wyznaczone w 1468 roku, a w kolejnym zostało zatwierdzone przez biskupa krakowskiego. Początkowo kościół i klasztor, wybudowane w ciągu jednego roku były drewniane. Ponieważ znajdował się on poza murami miasta (w myśl klasztornej reguły – przy drodze publicznej), przyjął on formę twierdzy otoczonej wałami, pozwalającej na obronę w przypadku ataku nieprzyjaciela. Kościół przyjął wezwanie św. Katarzyny Aleksandryjskiej.

Kościół[edytuj | edytuj kod]

Empora organowa

Murowany kościół i klasztor został wzniesiony w kilku fazach. Bernardyni sami wybudowali cegielnię w której wypalali gotyckie cegły – „palcówki”. Sami też gasili wapno i wykonywali prace murarskie. W pierwszej kolejności wybudowane zostało prezbiterium wraz z zakrystią, która miała pełnić funkcję skarbca (w chwili obecnej kaplica Matki Boskiej Anielskiej). Następnie wzniesione zostało południowe skrzydło klasztorne. Kolejnym etapem był korpus kościoła, wybudowany pod koniec XV wieku. Najpóźniej wzniesione zostały pozostałe skrzydła klasztorne, połączone krytym piętrowym krużgankiem, z niewysoką wieżyczką w północno-wschodnim narożniku, charakterystyczną dla średniowiecznych klasztorów bernardynów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 marca 2022 (Dz.U. z 2022 r. poz. 632).
  2. Szlak Turystyczny Zabytki Radomia. Centrum Informacji Turystycznej w Radomiu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stróżewska H. Zespół Klasztorny Bernardynów w Radomiu w „Radomir – Kwartalnik Turystyczno-Krajoznawczy Zarządy Wojewódzkiego PTTK Radom” numery 3,4/86.
  • Katalog zabytków sztuki w Polsce – Tom III – Województwo Kieleckie, zeszyt 10 powiat radomski, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 1961.
  • Kowalik W. M. Kościół i klasztor OO. Bernardynów w „Wczoraj i dziś Radomia”, Radom 2001, nr 4(12)/2001.
  • Kowalik W. M. Pasja' Stwosza w Radomiu w „Wczoraj i dziś Radomia”, Radom 2006, nr 1(29)/2006.
  • Luboński J., Monografia Historyczna Miasta Radomia, Radom 1907, str. 122–130.
  • Wiśniewski J. Dekanat Radomski, Radom 1911, str. 237–368.
  • Szymanowicz M. Organy w kościołach Radomia, Polihymnia Lublin 1997.