Pałac na Wodzie w Staniszowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac na Wodzie w Staniszowie
Pałac na Wodzie w Staniszowie
Państwo  Polska
Miejscowość Staniszów
Kondygnacje 2
Położenie na mapie gminy Podgórzyn
Mapa lokalizacyjna gminy Podgórzyn
Pałac na Wodzie w Staniszowie
Pałac na Wodzie w Staniszowie
Położenie na mapie powiatu jeleniogórskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu jeleniogórskiego
Pałac na Wodzie w Staniszowie
Pałac na Wodzie w Staniszowie
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pałac na Wodzie w Staniszowie
Pałac na Wodzie w Staniszowie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac na Wodzie w Staniszowie
Pałac na Wodzie w Staniszowie
Ziemia50°51′40,80″N 15°43′56,35″E/50,861333 15,732319
Dolina Pałaców i Ogrodów-mapa

Pałac na Wodzie – położony jest w dolnej części wsi Staniszów, na terenie dawnego zespołu dworskiego.

Historia[edytuj]

Istnieje mało przekazów historycznych dotyczących majątku w dolnym Staniszowie. Jednym z pierwszych wymienianych w źródłach właścicieli był Heinrich von Reibnitz, który kupił w roku 1620 średni i dolny Staniszów od spadkobierców Jermina von Plannitz.

Na początku XVIII w. Reibnitzowie odsprzedali ziemię Bernhardowi Benito Mohrenthalowi. Prawdopodobnym zleceniodawcą budowy pałacu był Heinrich von Reuss. Wzniesiono go w 1786, na jeden rok wcześniej od rozbudowy głównego pałacu w Staniszowie. W latach 30. XIX w. obiekt przebudowano. Do końca XIX w. był własnością rodziny von Reuss, później jako dzierżawców wymienia się Urlicha Woide z Berlina, Otto von Zabelite i Emila Mettig.

Opis obiektu[edytuj]

Pałac założony na planie prostokąta, bryła zwarta, 2-kondygnacyjny, nakryty 4-spadowym dachem z lukarnami. Fasadę obiektu urozmaica taras wsparty na czterech kolumnach, poniżej którego znajduje się główne wejście do pałacu. Ponad tarasem w połaci dachowej szczyt. Wnętrze 2-traktowe, zachowane sklepienie kolebkowe z lunetami. Obramienia okien kamienne, proste. Portal wejściowy zwieńczony kartuszem herbowym, ujęty w liściaste labry.

Teren przed elewacją wschodnią – parkową opada łagodnie w stronę stawu.

Bibliografia[edytuj]

  1. Wojciech Kapałczyński, Piotr Napierała: Zamki, pałace i dwory Kotliny Jeleniogórskiej. Wrocław: Fundacja Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, 2005, s. 129-130. ISBN 83-92292-21-9.

Linki zewnętrzne[edytuj]