Pałac w Miłkowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac w Miłkowie
Obiekt zabytkowy nr rej. A/767/522/J z 08.06.1979
Widok od południa
Widok od południa
Państwo  Polska
Miejscowość Miłków
Adres ul. Wiejska 218
Typ budynku pałac
Inwestor Carl von Zerotin
Kondygnacje 2
Rozpoczęcie budowy 1666
Ukończenie budowy 1667
Ważniejsze przebudowy po 1768, XIX w.
Pierwszy właściciel Carl von Zerotin
Położenie na mapie gminy Podgórzyn
Mapa lokalizacyjna gminy Podgórzyn
Pałac w Miłkowie
Pałac w Miłkowie
Położenie na mapie powiatu jeleniogórskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu jeleniogórskiego
Pałac w Miłkowie
Pałac w Miłkowie
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pałac w Miłkowie
Pałac w Miłkowie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Miłkowie
Pałac w Miłkowie
Ziemia50°48′37″N 15°45′40″E/50,810278 15,761111

Pałac w Miłkowie (niem. Schloss Arnsdorf) – neobarokowy pałac w Miłkowie w województwie dolnośląskim.

Historia[edytuj]

Pierwotny barokowy pałac został wzniesiony przez Carla Heinricha von Zierotina w roku 1667[1]. Po pożarze w roku 1768, obiekt odbudował ówczesny właściciel, hrabia Johann Nepomucen Lodron-Laterano[1]. To jemu należy przypisać klasycystyczny wystrój elewacji oraz powstanie otaczającego go parku[1]. Kolejne zmiany wprowadzili w XIX wieku ówcześni właściciele – rodzina Matuschków[1]. Przebudowa objęła układ i wystrój wnętrz[1].

Ostatnimi właścicielami przed 1945 była rodzina von Schmettau[1]. W ich posiadaniu pałac przetrwał do II wojny światowej[1]. Po jej zakończeniu urządzono w nim dom wypoczynkowy oraz dom opieki, a w rozległych budynkach folwarcznych PGR[1]. Od 1996 pałac jest własnością prywatną i służy jako hotel i restauracja[1].

Opis obiektu[edytuj]

Pałac powstał na rzucie podkowy. Jest to budowla dwukondygnacyjna, nakryta dachem mansardowym[1]. Z elewacji północnej, znajdującej się od strony ogrodu, występuje prostokątny ryzalit. Wejście główne znajduje się w portalu kolumnowym, nad którym umieszczono kartusz herbowy hrabiów Matuschka-Toppoltzan[1]. Układ przestrzenny wnętrza nie uległ zmianom. Hol, główna klatka schodowa oraz wielka sala w skrzydle zachodnim zachowały historyzujący XIX-wieczny wystrój[1].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j k l Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, s. 252-254. ISBN 978-83-89102-63-8.

Bibliografia[edytuj]

  • Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ​ISBN 978-83-89102-63-8​.
  • Wojciech Kapałczyński, Piotr Napierała: Zamki, pałace i dwory Kotliny Jeleniogórskiej. Wrocław: Fundacja Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, 2005, s. 103-105. ISBN 83-92292-21-9.
  • Zabytki sztuki w Polsce : Śląsk. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2006., 2005, s. 569-570. ISBN 83-92290-61-5.

Linki zewnętrzne[edytuj]