Pałac we Włodowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac we Włodowicach
(ruiny)
Obiekt zabytkowy nr rej. A/791/67 z 17 czerwca 1967 (skreślony)[1]
Ilustracja
Ruiny pałacu we Włodowicach
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Miejscowość Włodowice
Styl architektoniczny Barok
Rozpoczęcie budowy 1669
Ukończenie budowy 1681
Położenie na mapie gminy Włodowice
Mapa lokalizacyjna gminy Włodowice
Pałac we Włodowicach (ruiny)
Pałac we Włodowicach
(ruiny)
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac we Włodowicach (ruiny)
Pałac we Włodowicach
(ruiny)
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Pałac we Włodowicach (ruiny)
Pałac we Włodowicach
(ruiny)
Położenie na mapie powiatu zawierciańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu zawierciańskiego
Pałac we Włodowicach (ruiny)
Pałac we Włodowicach
(ruiny)
50°32′58,9200″N 19°27′16,5600″E/50,549700 19,454600

Pałac we Włodowicach – zrujnowany pałac, położony we Włodowicach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie był tu modrzewiowy dwór należący do rodziny Firlejów, spalony podczas potopu szwedzkiego. Na jego miejscu w drugiej połowie XVII wieku (prawdopodobnie w latach 1669–1681) kasztelan krakowski Stanisław Warszycki wzniósł murowany pałac w stylu polskiego baroku. Zgodnie z informacją zawartą w Dyariuszu wyprawy wiedeńskiej królewicza Jakuba Sobieskiego, 26 lipca 1683 r. w pałacu przebywał król Jan III Sobieski. Pierwotny piętrowy budynek, podpiwniczony i kryty dachem mansardowym był przebudowywany w kolejnych stuleciach, nie tracąc jednak swojego barokowego charakteru. Od frontu ulokowany był dziedziniec, za budynkiem rozciągał się natomiast ogród, co sprawia, iż w całym założeniu możemy dopatrywać się nawiązań do francuskich zespołów Entre cour et jardin.

Pałac we Włodowicach ok. 1850 r.

W XVIII w. pałac należał do rodziny Męcińskich, którzy zmienili wystrój wnętrz, nadając im wygląd klasycystyczny. W tym samym stuleciu, a dokładnie 12 marca 1734 r. nocował tu król August III Sas. W wieku XIX przeszedł w ręce rodziny hrabiów Poleskich. Michał Antoni Kazimierz Poleski, przyrodnik, uczestnik powstania styczniowego, który osiadł we Włodowicach ok. 1870 r. i utworzył tu wyższą szkołę agronomiczną z laboratorium chemicznym i fizycznym, obszerną biblioteką oraz kolekcją minerałów i okazów flory jurajskiej. Najprawdopodobniej na przełomie XIX i XX wieku dokonano przebudowy, która nadała budowli cechy neogotyckie. Na skutek XX-wiecznych pożarów oraz wieloletnich zaniedbań pałac znajduje się w stanie ruiny. Obecnie obiekt jest własnością skarbu państwa.

Pałac i oficyna figurowały w rejestrze zabytków nieruchomych województwa śląskiego od 1967 roku, ale zostały z niego skreślone odpowiednio 10 września 1989 roku i 10 lutego 2010 roku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • U. J. Górski, Zamek ogrodzieniecki w Podzamczu i okolice, Prodrym, Sosnowiec 1993.
  • Katalog zabytków sztuki w Polsce t. 6: Województwo katowickie, z. 15: Powiat zawierciański, red. K. Dżułyńska, A. M. Olszewski, Instytut Sztuki PAN – Wojewódzki Konserwator Zabytków, Warszawa – Katowice 1962.
  • A. Muc, Zespół pałacowo-parkowy we Włodowicach, „Wiadomości konserwatorskie województwa śląskiego”, t. 3, Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków – Śląskie Centrum Dziedzictwa Kulturowego, Katowice 2011, ​ISBN 978-83-85871-62-0​, s. 203–224.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]