Siwa (bogini słowiańska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wyobrażenie Siwy na niemieckim miedziorycie z 1740 roku

Siwa (Żywia)– wymieniana przez Helmolda z Bozowa bogini Słowian połabskich.

Opisując najwyższe bóstwa plemion słowiańskich, niemiecki kronikarz wymienia prócz Prowego i Radegasta boginię imieniem Siwa, określając tę trójkę mianem bóstw "najpierwszych i najstarszych":

Quote-alpha.png
Prócz bowiem gajów i bogów domowych, najpierwszą i szczególną cześć odbierali Prowe, bóg ziemi Aldenburgskiej, Ziwa bogini Połabian i Radigast, bóg Obodrytów. Na służbę im poświęceni byli kapłani, przynoszono im różne ofiary i rozmaitą cześć religijną im wyrządzano. Kapłan podług wskazania losów przeznaczał uroczystości, jakie na cześć tych bogów odprawiać miano, i wtedy schodzili się ludzie z żonami i dziećmi i bogom swym składali ofiary z wołów i owiec (...). Po przyniesieniu ofiary według zwyczaju, lud oddaje się ucztom i weselu[1].

Imię bóstwa próbuje tłumaczyć się jako Żywa, Żywia.

Żywia w źródłach polskich[edytuj]

W Kronice Długosza pojawia się męskie bóstwo o imieniu Żywie, określony jako bóg życia. Najprawdopodobniej chodzi o jedno i to samo bóstwo (analogicznie jak w zestawieniu Podaga-Pogoda).

Lokalna legenda powstania nazwy miasta Żywiec głosi, że wywodzi się ona od imienia Żywi. Cytuje ją Jan Nepomucen Gątkowski w swojej książce "Rys dziejów księstwa oświęcimskiego i zatorskiego" wydanej we Lwowie w 1867 roku. Podaje, że nazwa pochodzi "(...) od wyrazu Żywie (Szywa) bożyszcza pogańskiego z głową tura - czyli woła, jaka jest w herbie miasta. Mieszkaniec bowiem jeden z tej okolicy był tak silny, iż złapawszy tura przebił mu nozdrze gałęzią i przyprowadził go jak cielę na pierścionku do gminy"[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Helmoldus: Helmolda Kronika Sławiańska z XII wieku. Jan Papłoński (tłum.). Warszawa: w drukarni K. Kowalewskiego, 1862, s. 125–126. OCLC 559371607.
  2. Jan Nepomucen Gątkowski: Rys dziejów księstwa oświęcimskiego i zatorskiego. Lwów: nakład autora, 1867, s. 97,98.

Bibliografia[edytuj]