Douglas XT-30

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Douglas XT-30
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Douglas Aircraft Company
Typ samolot szkolny
Konstrukcja metalowa, chowane podwozie, kabina pilotów w układzie tandem
Załoga 2
Dane techniczne
Napęd 1 x Wright R-1300
Moc 800 KM
Wymiary
Rozpiętość 11,07 m
Długość 11,2 m
Masa
Startowa 2721 kg
Osiągi
Prędkość maks. 460 km/h
Prędkość przelotowa 306 km/h
Pułap 9000 m

Douglas XT-30 – projekt samolotu szkolnego do szkolenia zaawansowanego stworzony w 1948 w Douglas Aircraft Company na konkurs rozpisany przez United States Air Force na następcę North American T-6 Texan. Samolot nie wyszedł za fazę projektową jako, że zwycięzcą konkursu został North American T-28 Trojan.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot został zaprojektowany jako następca North American T-6 Texan używanego go szkolenia zaawansowanego i stanął do konkursu wraz z zaprojektowanym z tym samym czasie North American T-28 Trojan[1]. Na następcę Texana został wybrany Trojan, a nie konstrukcja Douglasa z powodu jej stosunkowo dużej złożoności[1] niemniej USAF zainteresował się projektem Douglasa na tyle, że zamówiono pełnoskalową makietę samolotu[2]. Nie wybudowano żadnego egzemplarza tego samolotu[1].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Douglas XT-30 był dwumiejscowym, jednosilnikowym dolnopłatem o konstrukcji metalowej. Silnik znajdował się w środkowej części kadłuba za kabiną pilotów i napędzał trójpłatowe śmigło poprzez wał napędowy. Kabina pilotów mieściła instruktora i ucznia w układzie tandem, z miejscem instruktora w tylnej, a ucznia w przedniej części kabiny[1]. Samolot miał chowane podwozie z kołem przednim[3].

Umiejscowienie silnika w środkowej części kadłuba nadawało samolotowi pewne cechy pilotażowe podobne do samolotu odrzutowego, kabina pilotów znajdowała się bardzo blisko nosa samolotu i dawała zarówno uczniowi jak i instruktorowi znakomitą widoczność[4]. Według projektantów Douglasa takie umiejscowienie silnika ułatwiało także jego serwisowanie[5].

Samolot miał mierzyć 11,2 m długości, rozpiętość skrzydeł miała wynosić 11,07 m. Masa startowa miała wynosić 2,721 kg. Teoretycznie wyliczona prędkość maksymalna miała wynosić 460 km/h, a prędkość przelotowa 306 km/h. Przy prędkości przelotowej samolot mógł się utrzymywać w powietrzu przez 6,5 godziny[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 R. Francillon: McDonnell Douglas Aircraft Since 1920. s. 609.
  2. Stanley H. Evans. U.S.A.F. Trainer Aircraft: A Design Review of the Post-war Tutorial Stable. „Flight”, s. 798, 1949-12-22. 
  3. Patent number: D157846 (ang.). Google Patents, 1950-03-28. [dostęp 2012-07-25].
  4. Stanley H. Evans. U.S.A.F. Trainer Aircraft: A Design Review of the Post-war Tutorial Stable. „Flight”, s. 799, 1949-12-22. 
  5. Stanley H. Evans. U.S.A.F. Trainer Aircraft: A Design Review of the Post-war Tutorial Stable. „Flight”, s. 800, 1949-12-22. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • René J. Francillon: McDonnell Douglas Aircraft Since 1920, vol. 1. Annapolis: Naval Institute Press, 1988. ISBN 0-87021-428-4.
  • Stanley H. Evans. U.S.A.F. Trainer Aircraft: A Design Review of the Post-war Tutorial Stable. „Flight”, s. 798-800, 1949-12-22.