Boeing Insitu RQ-21 Integrator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boeing Insitu RQ-21 Integrator
Boeing Insitu RQ-21 Integrator
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Boeing
Insitu
Typ UAV
Konstrukcja kompozytowa
Historia
Data oblotu 28 lipca 2012
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik tłokowy
Moc 8 KM
Wymiary
Rozpiętość 4,9 m
Długość 2,2 m
Masa
Własna 34 kg
Osiągi
Prędkość patrolowa 101 km/h
Pułap praktyczny 4573 m
Długotrwałość lotu 24 h
Dane operacyjne
Użytkownicy
USA

Boeing Insitu RQ-21 Integrator – amerykański bezzałogowy statek powietrzny (ang. Unmanned Aerial Vehicle – UAV) opracowany przez firmę Boeing i Insitu dla United States Navy w ramach programu stworzenia systemu niewielkiego, taktycznego aparatu bezzałogowego (Small Tactical Unmanned Air System – STUAS) przeznaczonego do rozpoznania w trudnych warunkach atmosferycznych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

RQ-21 został opracowany w celu zastąpienia używanych przez amerykańską marynarkę bezzałogowych aparatów Boeing Insitu ScanEagle[1]. Podobnie jak ScanEagle miał być to mały, tani w produkcji i eksploatacji samolot bezzałogowy. W lipcu 2010 roku US Navy (U.S. Naval Air Warfare Center Aircraft Division) przyznała firmie Insitu środki finansowe na opracowanie docelowego samolotu[2]. 28 lipca 2012 roku ukończony bsl po raz pierwszy wzbił się w powietrze. Po serii trzymiesięcznych prób w powietrzu, 10 lutego 2013 roku RQ-21 po raz pierwszy został sprawdzony w działaniach na wodzie operując z pokładu okrętu desantowego typu San Antonio USS Mesa Verde[3]. 18 lutego 2013 roku na poligonie w Oregonie do swojego dziewiczego lotu wzbiła się zmodernizowana wersja oznaczona jako RQ-21A Block II[4]. Bezzałogowy statek powietrzny wyposażono w zestaw czujników NightEagle stosowany na jednej z wersji ScanEagle przeznaczonej do działań w nocy. Dostawy seryjnych RQ-21 mają rozpocząć się pod koniec 2013 roku, a rok później planowane jest uzyskanie zdolności operacyjnej.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samolot jest wolnonośnym górnopłatem z kadłubem umieszczonym pomiędzy dwiema belkami ogonowymi. Belki zakończone są skośnymi statecznikami pionowymi połączonymi sterem wysokości. Tłokowy silnik napędza umieszczone z tyłu kadłuba śmigło pchające (pchacz). Tuż pod dziobem samolotu, w obrysie kadłuba umieszczono głowicę obserwacyjną przeznaczoną do rozpoznania obrazowego. Aparat startuje z pneumatycznej katapulty. Lądowanie następuje z wykorzystaniem urządzenia zwanego Skyhook – jest to słup o wysokości 15 metrów, do którego przyczepiona jest lina, którą przechwytuje RQ-21 lądując.

Przypisy

  1. The Boeing Insitu RQ-21 Integrator UAV is expected to reach operational capability in the US military during 2013 (ang.). MilitaryFactory.com, 4 marca 2013. [dostęp 28 marca 2013].
  2. Megan Eckstein. Insitu's RQ-21A UAV Finishing Testing To Hit Milestone C By End Of Year. „Inside Defense”, 27 listopada 2012 (ang.). [dostęp 28 marca 2013]. 
  3. RQ-21A Small Tactical Unmanned Air System Completes First Ship-Based Flight (ang.). US Naval Air Systems Command, 12 lutego 2013. [dostęp 28 marca 2013].
  4. Zach Rosenberg. Insitu completes RQ-21A Block II first flight. „Flight”, 19 lutego 2013 (ang.). [dostęp 28 marca 2013]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]