Grumman E-2 Hawkeye

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
E-2C Hawkeye
E-2C Hawkeye z 115 eskadry powietrznej wczesnego ostrzegania (VAW-115) startujący z lotniskowca USS Kitty Hawk (CV 63)
E-2C Hawkeye z 115 eskadry powietrznej wczesnego ostrzegania (VAW-115) startujący z lotniskowca USS Kitty Hawk (CV 63)
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Northrop Grumman Aerospace Corp.
Typ samolot wczesnego ostrzegania i dozoru przestrzeni powietrznej
Konstrukcja metalowa w układzie górnopłata z podwójnym usterzeniem pionowym
Załoga 5
Historia
Lata produkcji 1964
Dane techniczne
Napęd 2 x Allison T56-A-425 lub -427 turbośmigłowe
Moc 5 100 KM każdy
Wymiary
Rozpiętość 24,58 m
Długość 17,56 m
Wysokość 5,58 m
Powierzchnia nośna 65 m²
Masa
Własna 17 090 kg
Startowa 23 391 kg
Osiągi
Prędkość maks. 604 km/h
Pułap 9 390 m
Zasięg 2 583 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Egipt, Francja, Izrael, Japonia, Singapur, Tajwan, USA
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Pięć Grummanów w barwach amerykańskich

Grumman E-2C Hawkeye – pokładowy samolot wczesnego ostrzegania, opracowany na zlecenie US Navy przez zakłady Grummana.

Wykorzystanie[edytuj | edytuj kod]

Samolot jest mniejszą i tańszą alternatywą dla systemu AWACS zastosowanego m.in. na samolotach Boeing E-3 Sentry. Jest to przystosowany do wszystkich warunków pogodowych samolot, który mieści na swoim pokładzie taktyczną latającą platformę wczesnego ostrzegania, dowodzenia i kontroli dla całej grupy bojowej lotniskowca. Mniej częstymi przykładami wykorzystania samolotu są m.in. kontrola powietrzna obszaru działania grupy lotniskowca, nadzór nad przechwytywaniem obcych samolotów przez myśliwce, naprowadzanie lotnictwa szturmowego na cele, koordynacja operacji poszukiwawczo-ratunkowych i zwalczania okrętów podwodnych oraz retransmisja komunikacyjna.

Obecnie w każdym skrzydle powietrznym lotniskowca (CVW) znajduje się jedna eskadra składająca się z 4-5 E-2C Hawkeye. E-2C skrajnie efektywnie współpracuje również z agencjami rządowymi USA w operacjach antynarkotykowych.

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Najważniejszymi urządzeniami samolotu są trzy czujniki: radar, system identyfikacji swój-obcy i system detekcji pasywnej. Czujniki te są zintegrowane poprzez komputer ogólnego zastosowania który pozwala E-2C prowadzić operacje wczesnego ostrzegania, analizy zagrożeń i kontroli operacji przeciwnika przeciwko celom powietrznym i pływającym. E-2C dzięki nowoczesnemu wyposażeniu łączy w sobie najnowsze osiągnięcia techniki wojskowej.

Misje[edytuj | edytuj kod]

E-2C jako samolot wczesnego ostrzegania kierował myśliwce F-14 Tomcat i prowadził powietrzne patrole bojowe przeciwko celom terrorystycznym w Libii w 1986. Samoloty E-2C i krążowniki z systemem AEGIS posiadały całkowity nadzór powietrzny nad flotą amerykańską. W tym czasie samoloty amerykańskie wykonały 153 przechwycenia prób nalotu na flotę USA przez lotnictwo libijskie, przechwycenia myśliwców USA lub zbierały informacje wywiadowcze. Ani razu samolot libijski nie dostał się na pozycję umożliwiającą otwarcie ognia, wszystkie zostały wcześniej namierzone przez lotnictwo USA lub wyrzutnie rakiet AEGIS.

Modele[edytuj | edytuj kod]

W2F-1
Pierwszy model Hawkeye'a , nazwa została zmieniona na E-2A w 1962.
E-2A
Pierwszy produkowany model.
TE-2A
Dwa E-2A przeznaczone do prowadzenia szkoleń.
YC-2A
Dwa E-2A przerobione na prototypy Grumman C-2 Greyhound
E-2B
Podobny do E-2A ale z poprawionym komputerem, i umożliwionym tankowaniem w locie.
YE-2C
Dwa E-2A przerobione na prototypy E-2C.
E-2C
Podobny do E-2B ale z nową elektroniką, nowym radarem do prowadzenia obserwacji i radarem poszukiwania, zbudowano 63. IW niektórych modelach ulepszono też napęd.
E-2C Hawkeye 2000
Ulepszona wersja E-2C.
E-2D
Obecnie przeprowadzane są testy lotu. Bedzie miał zupełnie nową awionikę, ulepszone silniki, nowy "szklany kokpit" i możliwość do tankowania w locie. Model będzie gotowy prawdopodobnie do 2011 roku.
E-2T
E-2C wariant dla Republiki Chińskiej (Tajwan).

Model E-2C, najbardziej rozpowszechniona wersja samolotu, zastąpił wcześniejsze wersje E-2B i E-2A. Samoloty E-2C weszły do służby w US Navy w 123 Eskadrze Powietrznego Wczesnego Ostrzegania (VAW-123) w bazie Norfolk w stanie Wirginia, w listopadzie 1973.

Wersja rozwojowa E-2C+ zawierała ulepszenia radaru, nowsze oprogramowanie i wzmocnione silniki. Dalsze plany zakładały modernizację całej posiadanej floty E-2C do standardu Block I i II co oznaczało nowy radar (odpowiednio APS-139 i APS-145) i przede wszystkim ulepszenie możliwości przetwarzania danych.

W kwietniu 1999 Northrop Grumman otrzymał wieloletni kontrakt na przygotowanie 21 samolotów wczesnego ostrzegania E-2C w konfiguracji Hawkeye 2000 i na jeden samolot dla rządu Francji. Prace są prowadzone w zakładach w St. Augustine oraz w Bethpage. Ich zakończenie jest przewidywane na lipiec 2006.

Samolot jest nieustannie modyfikowany. Oprócz ostatnich modyfikacji: E-2C+, Hawkeye 2000 i NP ('New Propeller' - modyfikacja polegająca na zastąpieniu dotychczas używanych śmigieł czterołopatowych przez nowocześniejsze ośmiołopatowe), w 2007 roku wykonały też lot pierwszy prototyp całkowicie nowej wersji - E-2D Advanced Hawkeye, łączącej dotychczasowe cechy samolotu z zastosowaniem radaru typu AESA, ze skanowaniem fazowym.

Tajwan otrzymał cztery E-2T we wrześniu 1995. W połączeniu z myśliwcami F-16 i Mirage 2000 E-2T zwiększy możliwości tajwańskiej obrony przeciwlotniczej skracając czas ostrzeżenia o ataku do 5-25 minut.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]