RQ-3 DarkStar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
RQ-3 DarkStar
RQ-3 DarkStar
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Lockheed Martin
Boeing
Typ UAV
Konstrukcja kompozytowa
Załoga 0
Historia
Data oblotu 29 marca 1996
Egzemplarze 2
Dane techniczne
Napęd 1 x Silnik turbowentylatorowy Williams-Rolls FJ44-1A
Ciąg 8,5 kN
Wymiary
Rozpiętość 21,3 m
Długość 4,6 m
Wysokość 1,1 m
Masa
Własna 1980 kg
Startowa 3860 kg
Osiągi
Prędkość przelotowa 464 km/h
Pułap 13500 m
Zasięg 925 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
USA
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

RQ-3 DarkStaramerykański, rozpoznawczy, bezzałogowy aparat latający (UAV – Unmanned Aerial Vehicle) wykonany w technologii stealth.

Historia[edytuj | edytuj kod]

DarkStar Tier III.jpg

Na początku lat 90. XX wieku Stany Zjednoczone postanowiły dokonać jakościowego skoku w rozwoju bezpilotowych aparatów latających, program ich budowy i rozwoju znany był pod nazwą Tier. W ramach tego programu powstały takie aparaty latające jak Tier I, znany lepiej jako Gnat-750, oraz Tier II, znany jako RQ-1A Predator. Odgałęzieniem programu Tier był program High Altitude Endurance UAV (HAE), UAVy potrafiące osiągać bardzo wysoki pułap operacyjny. W ramach HAE powstał Global Hawk oraz RQ-3 DarkStar. DarkStar znany jest również pod oznaczeniem Tier III- (minus). Aparat skonstruowany przez firmy Lockheed Martin i Boeing pod nadzorem DARPA po raz pierwszy wzniósł się w powietrze 29 marca 1996 roku, jego niezwykły kształt wynikający z chęci obniżenia skutecznej powierzchni odbicia radiolokacyjnego był powodem wielu telefonów, jakie odebrała kalifornijska policja od przypadkowych obserwatorów lotu o inwazji UFO na Ziemię. Niestety podczas drugiego lotu, 22 kwietnia 1996 roku, DarkStar uległ rozbiciu tuż po starcie. Wybudowano kolejny prototyp, nieco zmodyfikowany względem pierwotnego projektu RQ-3A DarkStar, który wzniósł się w powietrze 29 czerwca 1998 roku i wykonał 44-minutowy lot, startując w powietrze w sumie pięć razy. Wybudowano jeszcze dwa samoloty, ale nie odbyły one lotów. Cały program został anulowany na początku 1999 roku. Z zachowanych dwóch egzemplarzy jeden można oglądać w Muzeum Sił Powietrznych USA (National Museum of the United States Air Force), mieszczącym się na terenie bazy lotniczej Wright-Patterson (Wright-Patterson Air Force Base), a drugi w Museum of Flight w Tukwila w stanie Waszyngton.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

DarkStar został skonstruowany tak, aby jak najbardziej obniżyć skuteczną powierzchnię odbicia radiolokacyjnego, dlatego też ma kształt latającego płata, z bardzo krótkim i spłaszczonym kadłubem nośnym, bez wystających powierzchni sterowych. Wlot powietrza do silnika umieszczony jest na grzbiecie kadłuba nad krawędzią natarcia płata. Taki układ został wcześniej przetestowany na samolocie Northrop Tacit Blue, a dzięki temu tunel dolotowy do silnika opływa kadłub od góry, zaginając się w celu osłonięcia przed promieniowaniem radarowym łopatki sprężarki silnika. DarkStar napędzany jest pojedynczym silnikiem turbowentylatorowym Williams-Rolls FJ44-1A. Samolot charakteryzował się pełną autonomicznością działania w oparciu o system nawigacji satelitarnej GPS, samodzielnym startem, lotem do celu i lądowaniem całkowicie bez ingerencji człowieka. DarkStar miał trójgoleniowe podwozie chowane w locie. Na swoim pokładzie mógł przenosić radar z syntetyczną aperturą oraz czujniki elektrooptyczne do obserwacji o każdej porze dnia i nocy. Informacje zbierane przez samolot mogły być przekazywane w czasie rzeczywistym do stanowiska kontroli na ziemi lub innych odbiorców takich jak samoloty J-STARS lub AWACS.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Hypki, Przyszłość lotnictwa?, "Skrzydlata Polska", nr 2 (1999), s. 4-14, ISSN 0137-866x.