Boeing E-6 Mercury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boeing E-6 Mercury
Boeing E-6 Mercury
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Boeing
Typ dowodzenia/łączność
Konstrukcja metalowa
Historia
Data oblotu 19 lutego 1987
Egzemplarze 16
Dane techniczne
Napęd 4 × silnik turbowentylatorowy CFM International CFM56-2A-2
Ciąg 110 kN każdy
Wymiary
Rozpiętość 45,16 m
Długość 46,61 m
Wysokość 12,93 m
Powierzchnia nośna 283,4 m²
Masa
Startowa 154 400 kg
Osiągi
Prędkość maks. 981 km/h
Pułap praktyczny 12800 m
Zasięg 11760 km
Długotrwałość lotu 15,5 h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Stany Zjednoczone
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Boeing E-6 Mercuryamerykański samolot dowodzenia, łączności i retransmisji sygnałów radiowych. Używany przez United States Navy do łączności z atomowymi okrętami podwodnymi, nosicielami rakietowych pocisków balistycznych oraz lądowymi siłami jądrowymi. Samolot powstał w oparciu o konstrukcje płatowca Boeing 707-320.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Maszyna powstała na zamówienie amerykańskiej marynarki wojennej w celu zastąpienia używanych EC-130Q. Samoloty te były częścią systemu TACAMO, odpowiedzialnego za zapewnienie łączności z okrętami podwodnymi posiadającymi na swoich pokładach balistyczne pociski rakietowe z głowicami jądrowymi. Do nowych zadań przystosowany został pasażerski Boeing 707. Firma Boeing miała już doświadczenie w przeprowadzaniu tego typu konwersji budując samolot Boeing E-3 Sentry, również oparty o Boeinga 707. Gotowy prototyp oznaczony jako E-6A Hermes wzniósł się do swojego dziewiczego lotu 19 lutego 1987 roku. W lipcu 1988 roku maszyna została przekazana marynarce w celu kontynuowania badań samolotu. W sierpniu 1989 roku samolot wszedł do służby operacyjnej w dywizjonie VQ-3 a w styczniu 1991 roku w dywizjonie VQ-4. W tym samym roku zmieniono oznaczenie samolotów na E-6A Mercury. Do końca 1992 roku Boeing dostarczył US Navy szesnaście zamówionych maszyn. W latach 1997 - 2006 wszystkie maszyny zmodernizowano do wersji E-6B. Modernizacja polegała na wymianie jednostek napędowych, instalacji nowej, cyfrowej awioniki oraz nowych stanowisk dowodzenia i łączności. W 2010 roku rozpoczęto generalne remonty struktury samolotów E-6. Dzięki temu maszyn będą mogły teoretycznie pozostać w służbie aż do roku 2040.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Samoloty znajdują się na stanie jednostek VQ-3 i VQ-4 wchodzących w skład Strategic Communications Wing One z Tinker Air Force Base w Oklahomie. Maszyny operują również z Travis Air Force Base położonej w Kalifornii oraz Naval Air Station Patuxent River w stanie Maryland. Obie jednostki wchodzą w skład systemu TACAMO (Take Charge and Move Out). Ich zadaniem jest utrzymywanie łączności z atomowymi okrętami podwodnymi, nosicielami rakiet balistycznych z głowicami jądrowymi. Od października 1998 roku samoloty marynarki przejęły zadania maszyn Boeing EC-135C należących do United States Air Force. Samoloty w ramach zadań określanych kryptonimem Looking Glass odpowiedzialne są za zapewnienie łączności i dowodzeniem wszystkimi komponentami amerykańskich sił jądrowych. Samoloty operujące w ramach Looking Glass na stałe stacjonują w Offutt Air Force Base w Nebrasce.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Amerykanie wydłużają życie E-6B Mercury, "Lotnictwo", nr 8 (2010), s. 10, ISSN 1732-5323.