RQ-7 Shadow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
RQ-7 Shadow 200
RQ-7 Shadow 200
Dane podstawowe
Państwo  Izrael
 Stany Zjednoczone
Producent AAI Corporation
Typ UAV
Konstrukcja konstrukcja kompozytowa
Załoga 0
Dane techniczne
Napęd 1 x spalinowy Silnik z tłokiem obrotowym UEL AR-741
Moc 38 KM
Wymiary
Rozpiętość 3,89 m
Długość 3,4 m
Wysokość 0,91 m
Masa
Własna 75 kg
Startowa 149 kg
Osiągi
Prędkość maks. 204 km/h
Prędkość przelotowa 130 km/h
Pułap 4 270 m
Zasięg 125 km
Długotrwałość lotu 5 h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Rumunia USA Korea Południowa Turcja
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
RQ-7 Shadow 200 przygotowywany do startu z pneumatycznej katapulty, Irak

RQ-7 Shadow – taktyczny, bezzałogowy aparat latający (UAV - Unmanned Aerial Vehicle) opracowany przez izraelską firmę AAI Corporation i jej amerykańską filię. Przeznaczony do prowadzenia rozpoznania pola walki w dzień i w nocy.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Shadow jest rozwinięciem projektu RQ-2 Pioneer. Pierwotnie następcą Pioneerów miał być RQ-6 Outrider, jednak problemy związane z tym aparatem zaowocowały skupieniem środków jakimi dysponowała zamawiająca pojazdy US Army na projekcie RQ-7. W 1999 roku zamówiono pierwsze cztery aparaty które otrzymały nazwę Shadow 200 a w roku 2001 zamówiono kolejne cztery pojazdy do badań i testów. W październiku 2002 roku rozpoczęto produkcję seryjną RQ-7.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Shadow jest konstrukcją kompozytową z silnikiem spalinowym napędzającym drewniane, dwułopatowe śmigło pchające. Kadłub zaopatrzony jest w trójgoleniowe podwozie. Aparat startuje poziomo z pasa startowego lub innej pozbawionej przeszkód płaskiej powierzchni, w przypadku kiedy start poziomy jest niemożliwy, Shadow może startować z wykorzystaniem pneumatycznej katapulty. Aparat ląduje poziomo i zatrzymywany jest przez system lin, które łapie hakiem zamocowanym pod kadłubem. RQ-7 zaopatrzony jest w dwa typy stabilizowanych głowic optoelektronicznych. Pierwsza z nich to POP-200 (Plug in Optronic Payload-dołączane wyposażenie optoelektroniczne) i nowsza wersję POP-300. Obydwie głowice opracowane zostały przez izraelską firmę Tamam Division będącą częścią Israel Aerospace Industries. Na standardowe wyposażenie głowic składają się kolorowa kamera obserwacji dziennej, kamera termowizyjna oraz laserowy wskaźnik celów. W głowicy POP-300 poprawie uległa jakość rejestrowanego obrazu. Obraz przesyłany jest do naziemnego stanowiska kontroli lotu w czasie rzeczywistym.

Warianty[edytuj | edytuj kod]

RQ-7A - wariant podstawowy, posiadający głowicę POP-200.

RQ-7B - doświadczenia zebrane podczas eksploatacji RQ-7A pozwoliły opracować wersję B, w której powiększono rozpiętość skrzydeł, co zaowocowało zwiększeniem ilości zabieranego paliwa a tym samym wydłużyło czas przebywania aparatu w powietrzu o dwie godziny. Zamontowano komputer o większej mocy obliczeniowej i precyzyjniejszy bezwładnościowy system kontroli lotu, współpracujący z odbiornikiem GPS. W wersji tej umieszczano już głowicę POP-300.

RQ-7 Shadow 400 - będący wersją morską aparatu o powiększonej względem wersji B rozpiętości, długości i większej masie zabieranego wyposażenia. Jeden z takich zestawów zakupiła Marynarka Wojenna Korei Południowej.

RQ-7 Shadow 600 - wersja zakupiona przez Rumunię i lotnictwo wojskowe Turcji, jest największym przedstawicielem rodziny RQ-7, o wydłużonym do 12 godzin czasie przebywania w powietrzu, nowym silniku UEL AR-801 o mocy 45 KM i najnowszym oprogramowaniem komputera pokładowego.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Aparaty brały udział w misji w Kosowie w 2001 roku, misji nieudanej jako, że bardzo szybko rozbiciu uległy dwa aparaty. Bardzo intensywnie RQ-7 były wykorzystywane w Iraku. Po raz pierwszy podczas operacji Iraqi Freedom tzw. II wojny w Zatoce Perskiej w 2003 roku.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Robert Rochowicz. Bezpilotowe cienie. „Nowa Technika Wojskowa”. 3, s. 12-15, 2006. ISSN 1230-1655.