Martin XB-48

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Martin XB-48
Martin XB-48
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Glenn L. Martin Company
Typ średni bombowiec
Konstrukcja metalowa
Załoga 3
Historia
Data oblotu 22 czerwca 1947
Dane techniczne
Napęd 6 x Silnik turboodrzutowy General Electric J35-A5
Ciąg 17 kN każdy
Wymiary
Rozpiętość 33 m
Długość 26,2 m
Wysokość 8 m
Powierzchnia nośna 123,5 m²
Masa
Własna 26 535 kg
Startowa 46 538,6 kg
Osiągi
Prędkość maks. 796 km/h
Prędkość wznoszenia 21,3 m/s
Pułap praktyczny 13 100 m
Zasięg 4 000 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 x 12,7 mm
9 980 kg bomb
Użytkownicy
USA
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Martin XB-48amerykański średni bombowiec z napędem odrzutowym, zaprojektowany przez wytwórnie Glenn L. Martin Company w połowie lat 40. XX wieku. Zbudowano dwa egzemplarze prototypowe, samolot nie trafił do produkcji seryjnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad samolotem rozpoczęły się jeszcze podczas trwania II wojny światowej. Obok Glenn L. Martin Company nad nowym bombowcem pracowały również North American Aviation, która zbudowała samolot North American B-45 Tornado i wytwórnia Convair, która zaprojektowała bombowiec Convair XB-46. Glenn L. Martin wybudował dwa prototypy o numerach seryjnych 45-59585 i 45-59586. Pierwszy z nich wzbił się w powietrze 22 czerwca 1947 roku i wykonał 37 minutowy lot. Projekt nie był dalej rozwijany i rok później został w całości anulowany.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

XB-48 był całkowicie metalowym górnopłatem napędzanym sześcioma silnikami turboodrzutowymi, umieszczonymi w dwóch gondolach po trzy silniki, pod skrzydłami. Kadłub o trójkątnym przekroju ze spłaszczonym spodem. Skrzydła o trapezowym przekroju rozszerzające się przy kadłubie. Klapy szczelinowe na skrzydle umieszczone były prawie na całej długości krawędzi spływu. Podwozie jednotorowe, przednie i tylne dwukołowe, chowane w kadłub. Na zewnętrznych częściach gondoli silnikowcy były wnęki do których chowane były pojedyncze koła na długich wysięgnikach podtrzymujące skrzydła. Usterzenie klasyczne, usterzenie poziome miało niewielki wznios.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Samolot mógł przewozić do 9 980 kg bomb. Uzbrojenie obronne składało się ze zdalnie sterowanego stanowiska strzeleckiego na końcu kadłuba z dwoma karabinami 12,7 mm, które miały być montowane w wersji seryjnej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]