Bell XF-109
| Bell XF-109 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Producent | Bell Aircraft Corporation |
| Typ | myśliwiec bombardujący |
| Konstrukcja | całkowicie metalowa |
| Załoga | 1 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 6 x General Electric J85-GE-5 2 x General Electric J85-GE-19 |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 7,24 m |
| Długość | 17,88 m |
| Wysokość | 4 m |
| Powierzchnia nośna | 18,05 m² |
| Masa | |
| Własna | 6 250 kg |
| Startowa | 9 300 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 2,3 Ma |
| Prędkość wznoszenia | 304 m/s |
| Pułap | 18 200 m |
| Zasięg | 2 225 km |
| Promień działania | 630 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 2 x 20 mm 1 bomba atomowa o masie do 1000 kg |
|
| Użytkownicy | |
| USA | |
Bell XF-109 – amerykański myśliwiec bombardujący pionowego startu i lądowania (VTOL). Zaprojektowany przez firmę Bell Aircraft Corporation. Zbudowano jedynie makietę samolotu.
Firma Bell na własną rękę opracowywała projekt samolotu pionowego startu i lądowania od 1959 roku. Projekt powstał na fali zaniepokojenia Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych możliwością zniszczenia i utraty lotnisk podczas ewentualnej wojny w Europie. Powstało wówczas szereg projektów samolotów wielozadaniowych, mogących działać niezależnie od stałych baz lotniczych. Jednym z takich projektów był Bell XF-109 (oznaczenie firmy D-188A), ośmiosilnikowy pionowzlot. Samolot posiadał długi kadłub z jednoosobową kabiną, za którą umieszczono dwa ustawione pionowo silniki J85-GE-19 o ciągu 13,40 kN. Za nimi znajdowały się zbiorniki paliwa, a w tylnej części kadłuba umieszczono dwa małe chwyty powietrza dla dwóch silników J85-GE-5, o ciągu 11,6 kN każdy, służących do lotu poziomego. Na końcach trapezowych skrzydeł zamontowano po jednej gondoli z dwoma silnikami J85-GE-5 każda. Gondole mogły obracać się o 90°, umożliwiając pionowy start samolotu. Cała konstrukcja miała zostać wykonana jako klasyczna konstrukcja półskorupowa, z duraluminium i częściowo ze stali. Siły powietrzne nie wykazały jednak żadnego zainteresowania tą konstrukcją i w 1961 roku program zamknięto.
Bibliografia [edytuj]
Jerzy Gruszczyński. Niezrealizowane projekty serii wieku. „Nowa Technika Wojskowa”. 2, s. 46-50, 2001. ISSN 1230-1655.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
