Bell XF-109

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bell XF-109
Bell XF-109
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Bell Aircraft Corporation
Typ myśliwiec bombardujący
Konstrukcja całkowicie metalowa
Załoga 1
Dane techniczne
Napęd 6 x General Electric J85-GE-5
2 x General Electric J85-GE-19
Wymiary
Rozpiętość 7,24 m
Długość 17,88 m
Wysokość 4 m
Powierzchnia nośna 18,05 m²
Masa
Własna 6 250 kg
Startowa 9 300 kg
Osiągi
Prędkość maks. 2,3 Ma
Prędkość wznoszenia 304 m/s
Pułap 18 200 m
Zasięg 2 225 km
Promień działania 630 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 x 20 mm
1 bomba atomowa o masie do 1000 kg
Użytkownicy
USA

Bell XF-109amerykański myśliwiec bombardujący pionowego startu i lądowania (VTOL). Zaprojektowany przez firmę Bell Aircraft Corporation. Zbudowano jedynie makietę samolotu.

Firma Bell na własną rękę opracowywała projekt samolotu pionowego startu i lądowania od 1959 roku. Projekt powstał na fali zaniepokojenia Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych możliwością zniszczenia i utraty lotnisk podczas ewentualnej wojny w Europie. Powstało wówczas szereg projektów samolotów wielozadaniowych, mogących działać niezależnie od stałych baz lotniczych. Jednym z takich projektów był Bell XF-109 (oznaczenie firmy D-188A), ośmiosilnikowy pionowzlot. Samolot posiadał długi kadłub z jednoosobową kabiną, za którą umieszczono dwa ustawione pionowo silniki J85-GE-19 o ciągu 13,40 kN. Za nimi znajdowały się zbiorniki paliwa, a w tylnej części kadłuba umieszczono dwa małe chwyty powietrza dla dwóch silników J85-GE-5, o ciągu 11,6 kN każdy, służących do lotu poziomego. Na końcach trapezowych skrzydeł zamontowano po jednej gondoli z dwoma silnikami J85-GE-5 każda. Gondole mogły obracać się o 90°, umożliwiając pionowy start samolotu. Cała konstrukcja miała zostać wykonana jako klasyczna konstrukcja półskorupowa, z duraluminium i częściowo ze stali. Siły powietrzne nie wykazały jednak żadnego zainteresowania tą konstrukcją i w 1961 roku program zamknięto.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Gruszczyński. Niezrealizowane projekty serii wieku. „Nowa Technika Wojskowa”. 2, s. 46-50, 2001. ISSN 1230-1655.