MQM-105 Aquila

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MQM-105 Aquila
MQM-105 Aquila
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Lockheed
Typ UAV
Konstrukcja kompozytowa
Historia
Data oblotu 1982
Dane techniczne
Napęd 1 x Silnik dwusuwowy Herbrandson Dyad 280B
Moc 18 kW
Wymiary
Rozpiętość 3,88 m
Długość 2,08 m
Wysokość 1 m
Masa
Startowa 150 kg
Osiągi
Prędkość maks. 210 km/h
Pułap 4 500 m
Zasięg 400 km
Długotrwałość lotu 3 h
Dane operacyjne
Użytkownicy
USA
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

MQM-105 Aquila (Eagle) – taktyczny, bezzałogowy aparat latający (UAV - Unmanned Aerial Vehicle) opracowany przez amerykańską firmę Lockheed Missiles and Space Company.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Aquila był pierwszym amerykańskim małym aparatem bezzałogowym przeznaczonym do wskazywania celów. Opracowaniem jego konstrukcji zajął się Lockheed na początku lat 70. XX wieku. Początkowo oznaczony jako Little R miał być odpowiedzią wytówrni na zapotrzebowanie US Army na mały i tani bezpilotowy samolot służący celom rozpoznawczym, wskazywaniu celów artylerii, zdolnym do przekazywania rejestrowanych obrazów w czasie rzeczywistym do stanowiska kontroli na ziemi. Wstępny projekt spełniał wszystkie stawiane wymagania z wyjątkiem jednego, nie był tani. W 1974 roku armia amerykańska i Lockheed podpisały porozumienie o dalszej współpracy w celu stworzenia odpowiedniego aparatu. Bazując na wcześniejszych pracach, w 1975 roku Lockheed zaprojektował XMQM-105A, który odbył swój pierwszy lot w tym samym roku. Dalsze prace doprowadziły do powstania wersji YMQM-105A, który swój pierwszy lot odbył w lipcu 1982 roku. Na przełomie 1986 i 1987 roku Aquila przeszedł testy operacyjne, które zakończyły się pomyślnie, jednak wzrastające wymagania jakie stawiała armia, które doprowadzały do znaczącego wzrostu kosztów doprowadziły do anulowania całego programu w 1987 roku. Lockheed promował swój produkt na rynkach zagranicznych jako Altair ale również bez sukcesów.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

MQM-105 został wykonany z kompozytów kevlarowo-epoksydowych. Napęd stanowi dwusuwowy, dwucylindrowy silnik tłokowy napędzający dwułopatowe, obudowane śmigło pchające umieszczone z tyłu kadłuba. Samolot pozbawiony jest usterzenia pionowego, posiada bardzo spłaszczony kadłub. Na pokładzie znajdowała się kamera telewizyjna pracująca w świetle dziennym, kamera FLIR (Forward Looking Infra Red - obserwacja przedniej półsfery w podczerwieni) oraz laserowy system oznaczania celów. Aparat startował z wyrzutni, lądowanie odbywało w sieci rozpinanej na specjalnie przeznaczonym do tego samochodzie, w przypadkach awaryjnych mógł być również użyty spadochron znajdujący się na pokładzie. Sterowanie aparatu odbywało się ze stanowiska naziemnego.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eugeniusz Sobecki, Małe bezpilotowe statki latające, "Lotnictwo", nr 6 (1993), s. 12-15, ISSN 364215.