Lockheed T-33 Shooting Star

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lockheed T-33A Shooting Star
Lockheed T-33A Shooting Star
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Lockheed Corporation
Typ szkolno-treningowy
Konstrukcja metalowa
Załoga 2
Historia
Data oblotu 22 marca 1948
Lata produkcji 1948-1959
Wycofanie ze służby 1988 (USA)
2011 (Boliwia)
Egzemplarze 6557
Dane techniczne
Napęd 1 × Allison J33-A-35 Turbojet
Ciąg 24 kN
Wymiary
Rozpiętość 11,86 m
Długość 11,49 m
Wysokość 3,57 m
Masa
Własna 3775 kg
Startowa 6865 kg
Osiągi
Prędkość maks. 970 km/h
Pułap 14 600 m
Zasięg 2050 km km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
AT-33A: 2 × karabiny 12,7 mm Browning M3,
2 × podwieszenia na 450 kg bomby lub 10-16 niekierowanych pocisków rakietowych
Użytkownicy
Stany Zjednoczone i 40 innych krajów
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lockheed T-33 Shooting Star (znany też jako T-Bird) – amerykański samolot szkolno-treningowy, produkowany w latach 1948-1959 przez Lockheed Corporation, poza USA był produkowany na licencji w Japonii i Kanadzie oraz używany w wielu krajach Europy i Ameryki Południowej. Samolot powstał na bazie myśliwca Lockheed F-80 Shooting Star, pierwszego produkowanego masowo amerykańskiego odrzutowca. Rozwinięciem T-33 jest dwumiejscowy myśliwiec przechwytujący Lockheed F-94 Starfire.

W grudniu 1957 T-33A USAF lecący z Francji do Grecji został przechwycony przez MiG-15bis Forcat Ajrore Shqiptare i zmuszony do lądowania, po tym jak naruszył przestrzeń powietrzną Albanii, samolot jest dziś wystawiony w muzeum w Gjirokaster[1].

Wersje[edytuj | edytuj kod]

NT-33A
T2V-1 (T-1A) SeaStar

USAF[edytuj | edytuj kod]

TF-80C – oryginalne oznaczenie, prototyp
T-33A – dwumiejscowy samolot szkolny
AT-33A – uzbrojona wersja treningowo-bojowa T-33A
DT-33A – samolot do sterowania dronami QT-33A
NT-33A – samoloty przebudowane do badań w locie
QT-33A – zdalnie sterowane drony służące jako cele powietrzne
RT-33A – wersja rozpoznawcza AT-33A

US Navy[edytuj | edytuj kod]

TO-2 – Oznaczenie dla T-33A nadane przez US Navy, później zmienione na TV-2
TV-2KD – TV-2 do sterowania dronami
T-33B – oznaczenie dla TV-2 od 1962
DT-33B – nowe oznaczenie TV-2KD
L-245 – samolot przebudowany na demonstrator T2V SeaStar, oznaczenie producenta
T2V SeaStar – wersja rozwojowa oblatana 15 grudnia 1953 z mocniejszym silnikiem Allison J33-A-24/24A (27,2 kN), w służbie od 1957, samolot morski przystosowany do lądowania na lotniskowcach ze wzmocnionym kadłubem i podwoziem, hakiem, zmieniona awionika, skrzydła poszerzone do 13 m, podwyższono fotel instruktora, nowy ogon, wyprodukowano 150 sztuk T2V-1
T-1A – oznaczenie T2V-1 w systemie oznaczeń z 1962, wcześnie zastąpiony przez T-2 Buckeye, ale w użyciu do lat 70.

Kanadyjskie[edytuj | edytuj kod]

CT-133 Silver Star – oznaczenie T-33A nadane przez RCAF, produkowane na licencji przez Canadair jako Canadair CL-30 , brytyjski silnik Rolls-Royce Nene, 576 sztuk używano w latach 1953–2005, używano też wersji specjalistycznych

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Kraje używające T-33.
Boliwijski AT–33 w 2001.
CT-133 w 1997.
T-33 USAF w 1984

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. T-33 in Albania, milavia.net
  2. Kolejny klient na K–8 Karakorum (pol.). altair.com.pl, 2009–11–25. [dostęp 2012–07–05].
  3. "Samolot: N109X." FAA Registry

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]