Seaborg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Seaborg
dubn ← seaborg → bohr
Ogólne informacje
Nazwa, symbol, l.a. seaborg, Sg, 106
(łac. seaborgium)
Grupa, okres, blok 6, 7, d
Stopień utlenienia VI
Właściwości metaliczne metal przejściowy
Masa atomowa 271 u
Numer CAS 54038-81-2
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło seaborg w Wikisłowniku

Seaborg (Sg, łac. seaborgium), wcześniej o nazwie Unnilhexium (Unh) – pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych w układzie okresowym. Nazwa pochodzi od nazwiska amerykańskiego chemika Glenna T. Seaborga[1].

Znane jest 12 izotopów tego pierwiastka. Najbardziej stabilnym jest izotop 271Sg, który ma czas połowicznego zaniku ok. 2 minut.

Pierwiastek ten nie występuje naturalnie; został sztucznie otrzymany równolegle przez dwa zespoły naukowe. W lipcu 1974 r. zespół Alberta Ghiorso z Lawrence Radiation Laboratory na Uniwersytecie Kalifornijskim opublikował informacje o otrzymaniu izotopu 263Sg, który miał czas półtrwania około 1 s[2]. We wrześniu tego samego roku, radziecki zespół z Dubnej pod kierunkiem Gieorgija Florowa ogłosił otrzymanie izotopu 259Sg, który miał czas półtrwania 0,48 s.

Seaborg ma własności chemiczne zbliżone do wolframu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Irena Cieślińska: 14 rzeczy, których nie wiesz o... tablicy Mendelejewa. Przekrój (tygodnik), 2009-07-03. [dostęp 2014-02-12]. [zarchiwizowane z adresu 2010-06-04].
  2. A. Ghiorso, J. M. Nitschke, J. R. Alonso, C. T. Alonso i inni. Element 106. „Physical Review Letters”. 33. 25. s. 1490-1493.