Promet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Promet
neodym ← promet → samar
Widmo emisyjne prometu
Widmo emisyjne prometu
Ogólne informacje
Nazwa, symbol, l.a. promet, Pm, 61
(łac. promethium)
Grupa, okres, blok –, 6, f
Stopień utlenienia III, II
Właściwości metaliczne lantanowiec
Właściwości tlenków średnio zasadowe
Masa atomowa 145 u
Stan skupienia stały
Gęstość 7264 kg/m³
Temperatura topnienia 1042 °C
Temperatura wrzenia 3000 °C
Numer CAS 7440-12-2
PubChem 23944[1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
warunków normalnych (0 °C, 1013,25 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło promet w Wikisłowniku

Promet (Pm, łac. promethium) – pierwiastek chemiczny z grupy lantanowców w układzie okresowym. Nie ma żadnych stabilnych izotopów i został wytworzony sztucznie, choć jego śladowe ilości mogą powstawać w przyrodzie, w wyniku naturalnych procesów rozpadu jądrowego. Nazwa pochodzi od postaci z mitologii greckiejPrometeusza.

Pierwiastek ten został otrzymany w 1945 r. przez J. A. Marinsky'ego, C. D. Coryella i L. E. Glendenina w produktach rozszczepienia uranu w reaktorze jądrowym.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na krótki czas rozpadu, żadna ilość pierwotnego prometu nie występuje na Ziemi. Mimo to śladowe ilości tego pierwiastka (4 części na kwintylion, pod względem masy) zostały stwierdzone w rudach uranu pochodzących z Konga, gdzie powstały jako produkt samorzutnych reakcji rozszczepienia jąder uranu[2]. Promet może powstawać także w wyniku bardzo rzadkiego procesu rozpadu alfa naturalnego izotopu europu151Eu[3].

Linie widmowe prometu zaobserwowano w widmie gwiazdy HR 465 w gwiazdozbiorze Andromedy oraz prawdopodobnie HD 101065 i HD 965[4]. Oznacza to, że pierwiastek ten musi być na bieżąco produkowany w tych gwiazdach.

Przypisy

  1. Promet – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. Moses, Jr. Attrep. Promethium in pitchblende. „Journal of Inorganic and Nuclear Chemistry”. 30 (3), s. 699–703, maj 1968. doi:10.1016/0022-1902(68)80427-0. 
  3. Search for α decay of natural Europium. „Nuclear Physics A”. 789, s. 15–29, 2007. doi:10.1016/j.nuclphysa.2007.03.001. 
  4. C. R. Cowley, W. P. Bidelman, S. Hubrig, G. Mathys, D. J. Bord. On the possible presence of promethium in the spectra of HD 101065 (Przybylski's star) and HD 965. „Astronomy & Astrophysics”. 419, s. 1087–1093, 2004. doi:10.1051/0004-6361:20035726.