Gwiazdozbiór Rylca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rylec
Rylec
Nazwa łacińska Caelum
Dopełniacz łaciński Caeli
Skrót nazwy łacińskiej Cae
Dane obserwacyjne (J2000)
Rektascensja 5 h
Deklinacja -40°
Charakterystyka
Powierzchnia 125 stopni kw.
Liczba gwiazd o obserwowanej wielkości gwiazdowej < 3 0
Najjaśniejsza gwiazda α Caeli (4,44m)
Gwiazdozbiory sąsiadujące
Widoczny na szerokościach geograficznych
pomiędzy 90° S a 50° N.

Rylec (łac. Caelum, dop. Caeli, skrót Cae) – mały gwiazdozbiór nieba południowego oznaczony w 1751 roku przez francuskiego astronoma, kartografa i duchownego, badacza nieba południowego Nicolasa Louisa de Lacaille'a pierwotnie pod łacińską nazwą Caela Scalptoris. Wyobraża podstawowe narzędzie rytownika, stosowane w ówczesnej technice przygotowywania rysunków i map do druku. Liczba gwiazd widocznych nieuzbrojonym okiem: około 10. W Polsce widoczny częściowo zimą.[1]

Wybrane obiekty[edytuj | edytuj kod]

W gwiazdozbiorze tym nie ma żadnych szczególnie interesujących obiektów, a jasność najjaśniejszej gwiazdy w tym gwiazdozbiorze nie przekracza czwartej wielkości gwiazdowej.
Gamma (δ) Caeli to gwiazda podwójna składająca się z pomarańczowego olbrzyma o jasności 4,6m i jego towarzysza ósmej wielkości. Jest to ciasny układ do którego rozdzielania potrzeba teleskopu.

Przypisy

  1. Jan Desselberger, Jacek Szczepanik: Tablice astronomiczne. Bielsko-Biała: 2002, s. 159. ISBN 83-7266-156-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Encyklopedia Wszechświata, Praca zbiorowa Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2006 ISBN 978-83-01-14848-5

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons