Mały Pies
| Mały Pies | |
 |
|
| Nazwa łacińska | Canis Minor |
| Dopełniacz łaciński | Canis Minoris |
| Skrót nazwy łacińskiej | CMi |
| Dane obserwacyjne (J2000) | |
| Rektascensja | 7,5 h |
| Deklinacja | 5° |
| Charakterystyka | |
| Powierzchnia | 182 stopnie kw. |
| Liczba gwiazd o obserwowanej wielkości gwiazdowej < 3 | 2 |
| Najjaśniejsza gwiazda | Procjon (0,37m) |
| Gwiazdozbiory sąsiadujące | |
| Widoczny na szerokościach geograficznych pomiędzy 85° S a 90° N. |
|
Mały Pies (łac. Canis Minor, dop. Canis Minoris, skrót CMi) – mały gwiazdozbiór usytuowany w pobliżu równika niebieskiego. Jest jednym z 48 pierwotnych greckich gwiazdozbiorów. W Polsce widoczny zimą i wiosną.
Spis treści |
Nazwa i związane z nią legendy [edytuj]
Wyobraża jednego z psów mitologicznego beockiego olbrzyma Oriona, towarzyszącego mu wraz z Wielkim Psem w polowaniu. W micie pochodzącym z Attyki gwiazdozbiór kojarzony z Majrą wiernym psem ateńskiego krzewiciela uprawy winorośli i wyrobu wina Ikariosa, który trafił na niebo za odnalezienie zwłok swego pana, po tym, gdy upojeni winem pasterze uśmiercili go, w przekonaniu, że zostali otruci.
Wybrane obiekty [edytuj]
Gwiazda α Canis Minoris, wschodząc wyprzedza najjaśniejszą gwiazdę, Syriusza, co wyraża jej grecka nazwa - Procjon. Najjaśniejsza gwiazda w konstelacji, o jasności 0,37m i odległości 11,36 lat świetlnych. Stanowi układ podwójny. W skład wchodzi gwiazda ciągu głównego o typie widmowym F5IV-V oraz biały karzeł o typie widmowym DA. Masy składników wynoszą 1,41 i 0,6 masy Słońca. Ona sama jest ósmą co do jasności i szesnastą pod względem odległości od Słońca gwiazdą całego nocnego nieba. Wraz z sąsiednimi jasnymi gwiazdami zimowych konstelacji Procjon składa się na „zimowy sześciokąt”, którego kolejne wierzchołki wyznaczają: Kastor, Kapella, Aldebaran, Rigel oraz Syriusz[1].
Gomeisa (β CMi) to gorąca gwiazda ciągu głównego. Jej masa wynosi 3 masy Słońca. Jest nieregularną gwiazdą zmienną należącą do grupy Gamma Cas.[2]
Przypisy
- ↑ Tablice astronomiczne. Bielsko-Biała. s. 122-123. ISBN 83-7266-156-1.
- ↑ Tomasz Szymański: Kosmos. Poznań: Oxford Educational, 2011, s. 21-22. ISBN 978-83-252-1257-5.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Ian Ridpath, Wil Tirion: Collins Stars and Planets Guide (Collins Guide). London: Collins, 2007. ISBN 978-0-00-725120-9.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- The Bright Star Catalogue – konstelacja Małego Psa
- The Deep Photographic Guide to the Constellations: Canis Minor
- WIKISKY.ORG: Canis Minor
|
|||||||||||
