Gwiazdozbiór Ołtarza
| Ołtarz | |
 |
|
| Nazwa łacińska | Ara |
| Dopełniacz łaciński | Arae |
| Skrót nazwy łacińskiej | Ara |
| Dane obserwacyjne (J2000) | |
| Rektascensja | 17,39 h |
| Deklinacja | -53,58° |
| Charakterystyka | |
| Powierzchnia | 237 stopni kw. |
| Liczba gwiazd o obserwowanej wielkości gwiazdowej < 3 | 2 |
| Najjaśniejsza gwiazda | β Arae (2,84m) |
| Gwiazdozbiory sąsiadujące | |
| Widoczny na szerokościach geograficznych pomiędzy 90° S a 46° N. |
|
Ołtarz (łac. Ara, dop. Arae, skrót Ara) – słabo widoczny gwiazdozbiór nieba południowego i leży w obrębie Drogi Mlecznej, na południe od Skorpiona, znany już w starożytności, pierwotnie jako Stół Ofiarny. W Polsce niewidoczny. Liczba gwiazd widocznych nieuzbrojonym okiem: około 30.
Spis treści |
Mity i legendy [edytuj]
Przedstawia ołtarz, na którym mitologiczny, uczony centaur Chiron złożył bogom Olimpu ofiarę z wilka. Często przedstawiany z płonącym kadzidłem lub jako stos służący za latarnię morską, z którego dymu uformowała się Droga Mleczna[1].
Tytanomachia [edytuj]
Tytanomachia, walka bogów z Tytanami, była dziesięcioletnią wojną o władzę nad Wszechświatem między bogami Olimpu pod wodzą Zeusa a Tytanami z góry Otrys. Z wdzięczności za zwycięstwo Zeus umieścił ołtarz bogów na niebie.
Wybrane obiekty [edytuj]
NGC 6193 to gromada otwarta, składająca się z około 30 gwiazd szóstej wielkości i słabszych. Jest widoczna przez lornetkę. Niezbyt rozległy gwiazdozbiór zawiera liczne gromady gwiazd; pośród których NGC 6397, odległa o 7200 lat świetlnych, jest prawdopodobnie najbliższą gromadą kulistą. Ma gęste jądro i rozproszone warstwy zewnętrzne, w których widoczne są łańcuchy gwiazd. Podobnie jak NGC 6193, zajmuje obszar wielkości połowy średnicy Księżyca w pełni.
Planety pozasłoneczne [edytuj]
Gwiazda Gliese 674 jest oddalona o 14,81 lat świetlnych, masie 0,35 masy Słońca i jasności widzialnej 9,38m. Planeta GJ 674b o masie 0,037 masy Jowisza obiega gwiazdę centralną z okresem 4,69 dnia[2].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Jan Desselberger, Jacek Szczepanik. Tablice astronomiczne. , s. 127-128, 2002. Bielsko-Biała.
- ↑ Tomasz Szymański: Kosmos. Poznań: 2011, s. 22-23. ISBN 978-83-252-1267-4.
|
|||||||||||
