Trójkąt Południowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trójkąt Południowy
Trójkąt Południowy
Nazwa łacińska Triangulum Australe
Dopełniacz łaciński Trianguli Australis
Skrót nazwy łacińskiej TrA
Dane obserwacyjne (J2000)
Rektascensja 16 h
Deklinacja -65°
Charakterystyka
Powierzchnia 110 stopni kw.
Liczba gwiazd o obserwowanej wielkości gwiazdowej < 3 3
Najjaśniejsza gwiazda Atria (α Trianguli Australis – 1,91m)
Gwiazdozbiory sąsiadujące
Widoczny na szerokościach geograficznych
pomiędzy 90° S a 25° N.

Trójkąt Południowy (łac. Triangulum Australe, dop. Tranguli Australis, skrót TrA) to mała, 83. co do wielkości, lecz wyraźna konstelacja nieba południowego. Nazwa wzięła się z faktu, że gwiazdy tej konstelacji układają się w kształt prawie równobocznego trójkąta. Liczba gwiazd dostrzegalnych nieuzbrojonym okiem: około 20. W Polsce niewidoczny. Mimo że jest mniejszy od swojego odpowiednika na półkuli północnej, to zawiera jaśniejsze gwiazdy. Jest łatwo rozpoznawalnym układem trzech gwiazd. Leży w obrębie Drogi Mlecznej, niedaleko jasnych gwiazd: alfa (α) i beta (β) Centauri[1].

Istnieje również gwiazdozbiór nieba północnego o nazwie Trójkąt (łac. Triangulum).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Trójkąt Południowy jest najmniejszym z dwunastu gwiazdozbiorów rozpoznanych w XVI w. przez holenderskich nawigatorów Pietera Dikszoona Keysera i Fredericka de Houttmana. Został opisany po raz pierwszy w Uranometrii Johanna Bayera w roku 1603 i należy do 88 gwiazdozbiorów rozróżnianych współcześnie. Niewiele brakowało, aby jego żywot okazał się bardzo krótki. W XVII w. pisarz holenderski Pieter Cäsius zaproponował, by trzy tworzące Trójkąt gwiazdy nazwać imionami patriarchów: Abrahama, Izaaka i Jakuba. Nazwy nie przyjęły się, ale gwiazdy Trójkąta ciągle jeszcze nazywane są Gwiazdami Patriarchów[2].

Wybrane obiekty[edytuj | edytuj kod]

NGC 6025 to gromada otwarta położona przy granicy z Węgielnicą w odległości 2700 lat świetlnych od Ziemi.
Alfa (α) Trianguli Australis jest pomarańczowym olbrzymem, barwa widoczna przez lornetkę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Encyklopedia Wszechświata. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 398. ISBN 978-83-01-14848-5.
  2. Joachim Ekrutt: Gwiazdy i planety. Wyd. 5. Warszawa: Muza, 2005, s. 90-91. ISBN 83-7079-770-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Desselberger, J. Szczepanik, Tablice astronomiczne, Wydawnictwo Park, Bielsko-Biała 2002, ISBN 83-7266-156-1

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]