Trójkąt Południowy
| Trójkąt Południowy | |
 |
|
| Nazwa łacińska | Triangulum Australe |
| Dopełniacz łaciński | Tranguli Australis |
| Skrót nazwy łacińskiej | TrA |
| Dane obserwacyjne (J2000) | |
| Rektascensja | 16 h |
| Deklinacja | -65° |
| Charakterystyka | |
| Powierzchnia | 110 stopni kw. |
| Liczba gwiazd o obserwowanej wielkości gwiazdowej < 3 | 3 |
| Najjaśniejsza gwiazda | Atria (α Trianguli Australis – 1,91m) |
| Gwiazdozbiory sąsiadujące | |
| Widoczny na szerokościach geograficznych pomiędzy 90° S a 25° N. |
|
Trójkąt Południowy (łac. Triangulum Australe, dop. Tranguli Australis, skrót TrA) to mała, lecz wyraźna konstelacja nieba południowego. Nazwa wzięła się z faktu, że gwiazdy tej konstelacji układają się w kształt prawie równobocznego trójkąta. Liczba gwiazd dostrzegalnych nieuzbrojonym okiem: około 20. W Polsce niewidoczny. Mimo że jest mniejszy od swojego odpowiednika na półkuli północnej, to zawiera jaśniejsze gwiazdy. Jest łatwo rozpoznawalnym układem trzech gwiazd. Leży w obrębie Drogi Mlecznej, niedaleko jasnych gwiazd: alfa (α) I beta (β) Centauri.[1]
Gwiazdozbiór jest najmniejszy z dwunastu rozpoznanych w XVI w. przez holenderskich nawigatorów Pietera Dikszoona Keysera i Fredericka de Houttmana. Został opisany po raz pierwszy w Uranometrii Johanna Bayera w roku 1603 i należy do 88 gwiazdozbiorów rozróżnianych współcześnie. Niewiele brakowało, aby jego żywot okazał się bardzo krótki.W XVII w. pisarz holenderski Pieter Cäsius zaproponował, by trzy tworzące Trójkąt gwiazdy nazwać imionami patriarchów: Abrahama, Izaaka i Jakuba. Nazwy nie przyjęły się, ale gwiazdy Trójkąta ciągle jeszcze nazywane są Gwiazdami Patriarchów.[2]
Spis treści |
Wybrane obiekty [edytuj]
NGC 6025 to gromada otwarta położona przy granicy z Węgielnicą w odległości 2700 lat świetlnych od Ziemi.
Alfa (α) Trianguli Australis jest pomarańczowym olbrzymem, barwa widoczna przez lornetkę.
Istnieje również gwiazdozbiór nieba północnego o nazwie Trójkąt (łac. Triangulum).
Przypisy
- ↑ Encyklopedia Wszechświata. Warszawa: 2006, s. 398. ISBN 978-83-01-14848-5.
- ↑ Joachim Ekrutt: Gwiazdy i planety. Wyd. 5. Warszawa: 2005, s. 90-91. ISBN 83-7079-770-9.
Bibliografia [edytuj]
J. Desselberger, J. Szczepanik, Tablice astronomiczne Wydawnictwo Park Bielsko-Biała 2002 ISBN 83-7266-156-1
Zobacz też [edytuj]
|
|||||||||||
