Gwiazdozbiór Jaszczurki
| Jaszczurka | |
 |
|
| Nazwa łacińska | Lacerta |
| Dopełniacz łaciński | Lacertae |
| Skrót nazwy łacińskiej | Lac |
| Dane obserwacyjne (J2000) | |
| Rektascensja | 22 h 30 m |
| Deklinacja | 45° |
| Charakterystyka | |
| Powierzchnia | 201 stopni kw. |
| Liczba gwiazd o obserwowanej wielkości gwiazdowej < 3 | 0 |
| Najjaśniejsza gwiazda | α Lacertae (3,76m) |
| Gwiazdozbiory sąsiadujące | |
| Widoczny na szerokościach geograficznych pomiędzy 45° S a 90° N. |
|
Jaszczurka (łac. Lacerta, dop. Lacertae, skrót Lac) – gwiazdozbiór nieba północnego wydzielony ok. 1687 roku przez Jana Heweliusza, opublikowany w 1690 roku, w w pośmiertnie wydanym atlasie „Firmamentum Sobiescianum“, leżący między Andromedą, a Łabędziem. Należy do rodziny konstelacji Perseusza. Wcześniej zwany też Berłem (łac. Sceptrum). Liczna gwiazd dostrzegalnych nieuzbrojonym okiem wynosi około 35. Niestety żadna z gwiazd nie posiada nazwy własnej ani nie jest związana z nią żadna legenda bądź mit. W Polsce widoczny od lata do zimy.
Wybrane obiekty [edytuj]
Jako leżąca między spiralnymi ramionami naszej Galaktyki, Jaszczurka wydaje się świecić bardzo słabo. Najjaśniejsza gwiazda alfa Lacertae ma jasność zaledwie 3,76 wielkości. Mimo że α i β Lacertae leżą w odległości mniejszej niż 200 lat świetlnych, są zbyt słabe, aby było je dobrze widać z Ziemi. Z kolei 4 Lacertae jest nadolbrzymem, ale leży w odległości kilku tysięcy lat świetlnych.
NGC 7243, gromada otwarta, oddalona od Ziemi o około 2800 lat świetlnych. Składa się głównie z białych i niebieskich gwiazd. Jej jasność widzialna to około 6,4m. Zajmuje na niebie obszar o średnicy 21′.
NGC 7209, druga gromada otwarta w konstelacji Jaszczurki zajmuje powierzchnię o średnicy 15′ i jasności widzialnej 7,7m. W jej skład wchodzi około 100 młodych gwiazd i oddalona jest od Ziemi o około 3810 lat świetlnych[1].
Odkryty w 1929 roku obiekt BL Lacertae, pierwotnie traktowany jako gwiazda zmienna (o wahaniach jasności od 12,4 do 17,2m), jest prototypem grupy galaktyk aktywnych o szybkich i nieregularnych zmianach jasności, nazwanych lacertydami[2].
Przypisy
- ↑ Kosmos. Poznań: Oxfort Educational, 2011, s. 22. ISBN 978-83-252-1361-9.
- ↑ Tablice astronomiczne. Bielsko-Biała: 2002, s. 93. ISBN 83-7266-156-1.
Zobacz też [edytuj]
|
|||||||||||
