Gwiazdozbiór Jednorożca
| Jednorożec | |
 |
|
| Nazwa łacińska | Monoceros |
| Dopełniacz łaciński | Monocerotis |
| Skrót nazwy łacińskiej | Mon |
| Dane obserwacyjne (J2000) | |
| Rektascensja | 7 h |
| Deklinacja | -5° |
| Charakterystyka | |
| Powierzchnia | 482 stopnie kw |
| Liczba gwiazd o obserwowanej wielkości gwiazdowej < 3 | 0 |
| Najjaśniejsza gwiazda | α Monocerotis (3,93m) |
| Gwiazdozbiory sąsiadujące | |
| Roje meteorów | |
| Widoczny na szerokościach geograficznych pomiędzy 90° S a 85° N. |
|
Jednorożec (łac. Monoceros, dop. Monocerotis, skrót Mon) – słabo widoczna konstelacja nieba południowego. Znajduje się bardzo blisko równika niebieskiego i dzięki temu może być obserwowana na szerokości geograficznej Polski w miesiącach zimowych. Ten stosunkowo nowy gwiazdozbiór, wprowadzony na niebo dopiero w XVII stuleciu, składa się ze słabych gwiazd. Znajdziemy go w Drodze Mlecznej między Syriuszem a Procjonem. Znajduje się w nim kilka otwartych gromad gwiazd. Takie nieregularne skupienia nazywamy także gromadami galaktycznymi, ponieważ występują w pasie Drogi Mlecznej. Liczą one od kilkudziesięciu do tysiąca gwiazd, a ich wiek wynosi najczęściej kilka milionów lat.
Interesującym obiektem w jednorożcu jest mgławica w kształcie róży, zwana Rosettą (Róża). Tworzy ją olbrzymia kula gazowa o średnicy pięćdziesięciu lat świetlnych, oddalona od nas o trzy tysiące lat świetlnych. Jej promieniowanie pochodzi od gorącej gwiazdy znajdującej się we wnętrzu mgławicy.
W lutym 2009 roku satelita CoRoT odkrył planetę o parametrach fizycznych zbliżonych do Ziemi. Poza bardzo krótkim okresem obiegu gwiazdy wynoszącym zaledwie 20,4 godziny masa planety – niecałe pięć razy większa od Ziemi, i średnica – mniej niż dwa razy większa od ziemskiej, czynią z planety COROT-7 b – przynajmniej na razie (2009 i 2010 rok) obiekt najbardziej podobny do Ziemi (choć część naukowców sądzi, że jest to jądro gazowego olbrzyma podobnego do Saturna[1][2], którego zewnętrzna, gazowa atmosfera została zerodowana przez wiatr gwiazdy).
Spis treści |
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Ian Ridpath, Wil Tirion: Collins Stars and Planets Guide (Collins Guide). London: Collins, 2007. ISBN 978-0-00-725120-9.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- The Deep Photographic Guide to the Constellations: Monoceros
- http://www.dibonsmith.com/mon_con.htm
- http://www.astronomical.org/constellations/mon.html
|
|||||||||||
