Mały Lew
| Mały Lew | |
 |
|
| Nazwa łacińska | Leo Minor |
| Dopełniacz łaciński | Leonis Minoris |
| Skrót nazwy łacińskiej | LMi |
| Dane obserwacyjne (J2000) | |
| Rektascensja | 10 h |
| Deklinacja | 35° |
| Charakterystyka | |
| Powierzchnia | 232 stopnie kw. |
| Liczba gwiazd o obserwowanej wielkości gwiazdowej < 3 | 0 |
| Najjaśniejsza gwiazda | 46 Leonis Minoris (3,79m) |
| Gwiazdozbiory sąsiadujące | |
| Roje meteorów | Leo Minorydy |
| Widoczny na szerokościach geograficznych pomiędzy 55° S a 90° N. |
|
Mały Lew (łac. Leo Minor, dop. Leonis Minoris, skrót LMi) – niewielka i słabo widoczna konstelacja nieba północnego. W Polsce widoczny od zimy do lata. Liczba gwiazd do 6m: około 20.
W odróżnieniu od swego większego imiennika, Lwa, nazwanego przez Ptolemeusza, Mały Lew wyodrębniony jako osobny gwiazdozbiór przez Jana Heweliusza, opublikowany w 1690 roku w pośmiertnie wydanym atlasie Firmamentum Sobiescianum. Przedstawiony w postaci leżącego lwa, ponad znacznie większą, konstelacją Lwa[1].
Spis treści |
Wybrane obiekty [edytuj]
Beta Leonis Minoris (β LMi) – układ podwójny gwiazd typu podolbrzym o typie widmowym G8 i F8, o jasnościach odpowiednio 4,40 i 6,12m. Jasność widzialna całego układu wynosi 4,22m. Masa poszczególnych składników to około 2 i 1,35 mas Słońca, a okres orbitalny wynosi 38,62 lat. Układ oddalony od Ziemi o 146 lat świetlnych
R Leonis Minoris (R LMi) – długookresowa gwiazda zmienna typu Mira Ceti, o okresie zmienności wynoszącym 372,19 dnia i zmianie jasności między 6,3 a 13,2m.
Obiekty niegwiazdowe [edytuj]
NGC 3003 – galaktyka spiralna, której widzimy tylko krawędź. Galaktyka zajmuje powierzchnię koło o średnicy 5,9′ łuku. Jej jasność widzialna to 11,7m[2].
Voorwerp Hanny – obiekt astronomiczny o nieznanej naturze, oddalony o około 650 milionów lat świetlnych. Obiekt ten w 2007 roku znalazła holenderska nauczycielka Hanny van Arkel podczas klasyfikowania galaktyki IC 2497.
Ciekawostka [edytuj]
Gwiazdozbiór ten nie ma gwiazdy oznaczonej alfa. Angielski astronom Francis Baily, który przyporządkowywał greckie litery do gwiazd gwiazdozbiorów, przegapił oznaczenie najjaśniejszej z gwiazd, 46 Leonis, za pomocą litery alfa, nie zapomniał jednak nazwać drugiej pod względem jasności jako beta Leonis Miniris[3].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Tablice astronomiczne. Bielsko-Biała: 2002, s. 121. ISBN 83-7266-156-1.
- ↑ Tomasz Szymański: Kosmos. Poznań: 2011, s. 23. ISBN 978-83-252-1268-1.
- ↑ Encyklopedia Wszechświata. Warszawa: 2006, s. 360. ISBN 978-83-01-14848-5.
|
|||||||||||
