Warkocz Bereniki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Warkocz Bereniki
Warkocz Bereniki
Nazwa łacińska Coma Berenices
Dopełniacz łaciński Comae Berenices
Skrót nazwy łacińskiej Com
Dane obserwacyjne (J2000)
Rektascensja 13 h
Deklinacja 22°
Charakterystyka
Powierzchnia 386 stopni kw.
Liczba gwiazd o obserwowanej wielkości gwiazdowej < 3 0
Najjaśniejsza gwiazda beta Comae Berenices (4,23m)
Gwiazdozbiory sąsiadujące
Roje meteorów
Widoczny na szerokościach geograficznych
pomiędzy 68° S a 90° N.

Warkocz Bereniki (łac. Coma Berenices, dop. Comae Berenices, skrót Com) – gwiazdozbiór nieba północnego, znany już w starożytności. W połowie XVI w. uczynił go gwiazdozbiorem holenderski kartograf Gerardus Mercator. Wcześniej jego gwiazdy stanowiły ogon Lwa.[1] Widoczny w Polsce od zimy do lata. Liczba gwiazd widoczna nieuzbrojonym okiem: około 50.

Pochodzenie nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa związana jest z postacią historyczną, żyjącą w III wieku p.n.e. Bereniką, żoną egipskiego króla Ptolemeusza III. Gdy z świątyni Aresa zginął w tajemniczych okolicznościach jej warkocz, złożony w ofierze za szczęśliwy powrót jej męża z wojny, nadworny astronom Kanon, by ratować sytuację, odnalazł na niebie układ gwiazd przypominający lśniące włosy, wmawiając królowi, że to właśnie przeniesiony na nieboskłon złoty warkocz jego żony.[2]

Wybrane obiekty[edytuj | edytuj kod]

Ten rejon nieba nie obfituje w gwiazdy, za to zawiera wiele galaktyk. Odległa o około 300 mln lat świetlnych najbliższa gromada galaktyk, Coma, w gwiazdozbiorze Warkocz Bereniki, o średnicy około 20 mln lat świetlnych, zawiera kilka tysięcy galaktyk, pośród których przeważają eliptyczne i soczewkowe, o bardzo małych jasnościach. Galaktyki spiralne wchodzące w skład tej gromady, a więc M 85 (NGC 4382), M 88 (NGC 4501), M 91 (NGC 4571), M 98 (NGC 4198), M 99 (NGC 4254) i M 100 (NGC 4321), są w zasięgu amatorskich teleskopów. Inna ciekawa galaktyka to M 64 (NGC 4826), zwana często Galaktyką Czarnooką lub galaktyką Podbite Oko, ze względu na kształt przypominający ludzkie oko. Kolejne ciekawe ciało niebieskie to gromada kulista M 53 (NGC 5024) o rozmiarach kątowych 13′ i jasności 7,6m.


Jest to rejon najdalej położony od Drogi Mlecznej.

W północnej części gwiazdozbioru, w pobliżu gwiazdy 31 Comae Berenices, znajduje się północny biegun galaktyczny, jeden z dwóch punktów, w którym oś obrotu naszej Galaktyki przecina sferę niebieską.

Najjaśniejsze gwiazdy:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło Warkocz Bereniki w Wikisłowniku

Przypisy

  1. Encyklopedia Wszechświata. Warszawa: 2006, s. 360. ISBN 978-83-01-14848-5.
  2. Jan Desselberger, Jacek Szczepanik: Tablice astronomiczne. Bielsko-Biała: 2002, s. 184. ISBN 83-7266-156-1.