Bazylika katedralna Świętych Michała i Floriana w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bazylika katedralna
Świętych Floriana i Michała
w Warszawie
bazylika
Distinctive emblem for cultural property.svg 802 A z 1.07.1965[1]
Bazylika katedralna Świętych Florianai Michała w Warszawie
Bazylika katedralna Świętych Floriana
i Michała w Warszawie
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Floriana Męczennika i św. Michała Archanioła
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Bazylika katedralna Świętych Floriana i Michała w Warszawie
Bazylika katedralna
Świętych Floriana i Michała
w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bazylika katedralna Świętych Floriana i Michała w Warszawie
Bazylika katedralna
Świętych Floriana i Michała
w Warszawie
Ziemia 52°15′06″N 21°01′50″E/52,251667 21,030556
Strona internetowa

Bazylika katedralna Świętych Floriana Męczennika i Michała Archaniołakościół na warszawskiej Pradze (dzisiejsza dzielnica Praga-Północ) wzniesiony w latach 1887–1904 według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ustawiony przy okrągłym wówczas placu, nazwanym później placem Weteranów 1863, przy osi komunikacyjnej Pragi (obecnej Trasie W-Z), miał stanowić przeciwwagę dla prawosławnej cerkwi św. Marii Magdaleny.

Kościół został zbudowany w formie trzynawowej bazyliki z transeptem. Posiada dwie wysokie wieże w fasadzie i trzy niższe: sygnaturkę oraz dwie wieże przy prezbiterium mieszczące schody. We frontowej elewacji, wykonanej z surowej cegły, nad wejściami umieszczono mozaiki: z postacią Chrystusa, herbem Pragi i herbem pierwszego biskupa warszawsko-praskiego Kazimierza Romaniuka. Również wnętrze utrzymane jest w fakturze ceglanej. Na postumencie w prawej nawie znajduje się barokowa figura św. Floriana – patrona strażaków, który wraz ze św. Michałem Archaniołem jest patronem świątyni.

Forma i układ przestrzenny kościoła nawiązują do tzw. gotyku mazowieckiego lub nadwiślańskiego. Świątynia ta jest traktowana przez znawców architektury jako wzorcowa w polskiej architekturze sakralnej, wzorowało się na niej wielu architektów. Sam Józef Pius Dziekoński uznał ją za swoje największe osiągnięcie[2].

Konsekrowany w 1901. W 1923 konstrukcja wysokich wież została naruszona na skutek wybuchu w Cytadeli, toteż zostały one obniżone.

Kościół został wysadzony w powietrze przez wycofujących się Niemców we wrześniu 1944. Z całej budowli ocalały fragmenty ścian bocznych z figurami patronów świątyni. Po zakończeniu pierwszego etapu odbudowy została ona oddana do użytku wiernym – jeszcze bez wież i transeptu – w 1951[3].

Od 1992 kościół jest katedrą diecezji warszawsko-praskiej. W 1997 uzyskał tytuł bazyliki mniejszej. Jego dwie smukłe, 75-metrowe[4] wieże z miedzianymi dachami pokrytymi zieloną patyną są charakterystycznym elementem Pragi, widocznym z dzisiejszego mostu Śląsko-Dąbrowskiego i ze Starego Miasta.

W listopadzie 1994 przed kościołem odsłonięto kamień poświęcony ofiarom rzezi Pragi, a w sierpniu 2005 pomnik ks. Ignacego Skorupki.

Przy świątyni (od strony ul. Sierakowskiego) posadzono tzw. dąb papieski, wyhodowany z żołędzia dębu Chrobry, poświęconego w 2004 przez Jana Pawła II.

Wnętrze świątyni[edytuj | edytuj kod]

W bazylice znajduje się m.in. popiersie i relikwiarz z sercem ks. Ignacego Kłopotowskiego oraz wiele tablic pamiątkowych m.in. poświęconych Józefowi Piusowi Dziekońskiemu, Stanisławowi Marzyńskiemu, Bolesławie Lament, profesorom i wychowankom Gimnazjum i Liceum im. Władysława IV oraz żołnierzom 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty poległym podczas walk o wyzwolenie Pragi we wrześniu 1944.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rejestr zabytków nieruchomych m. st. Warszawy. [dostęp 2010-01-22].
  2. Kościoły Warszawy. Warszawa: Wydawnictwa Rady Prymasowskiej Budowy Kościołów Warszawy, 1982, s. 164.
  3. Kościoły Warszawy. Warszawa: Wydawnictwa Rady Prymasowskiej Budowy Kościołów Warszawy, 1982, s. 165.
  4. Lech Dunin: Przewodnik po kościołach Pragi. Warszawa: Rada Prymasowska Budowy Kościołów Warszawy, 1978, s. 12.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]