Arado Ar 440

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arado Ar 440
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Arado Flugzeugwerke GmbH
Typ ciężki samolot myśliwski
Konstrukcja średniopłat o konstrukcja metalowej, podwozie klasyczne – chowane w locie
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1942
Dane techniczne
Napęd 2 silniki rzędowe,12-cylindrowy Daimler-Benz DB 603G
Moc 1900 KM (1397 kW)
Wymiary
Rozpiętość 16,26 m
Długość 14,28 m
Wysokość 3,97 m
Powierzchnia nośna 35,00 m²
Masa
Własna 9 208 kg
Startowa 12 210 kg
Osiągi
Prędkość maks. 750 km/h
Zasięg 2 700 km (maksymalny z 2 dodatkowymi zbiornikami paliwa)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 działka MK 108 kal. 30 mm
3 działka MG 151/20 kal. 20 mm
2 karabiny maszynowe MG 131 kal. 13 mm
bomby o masie łącznej 1000 kg
Użytkownicy
Niemcy

Arado Ar 440niemiecki prototyp ciężkiego samolotu myśliwskiego z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj]

W 1942 roku w związku z niedostatecznymi wynikami osiągniętymi przez prototyp samolotu Arado Ar 240, rozpoczęto pracę na nowym samolotem, który mógłby spełniać podobne zadania tj. Kampfzerstörera (ciężkiego samolotu myśliwsko-bombowego). Samolot oparto o konstrukcję poprzedniego samolotu i otrzymał on oznaczenie Ar 440.

Prototyp samolotu został oblatany latem 1942 roku, później zbudowano jeszcze trzy prototypy tego samolotu. Do stycznia 1943 roku był badany w wytwórni Arado a następnie przekazany do do jednostki doświadczalnej Luftwaffe (Erprobungsstelle) w Rechlinie. Pomimo dobrych osiągów i dobrych opinii pilotów Technisches Amt Luftwaffe nie zgodził się na wprowadzenie go do produkcji seryjnej.

W połowie 1944 roku rozważano wprowadzenie samolotu Ar 440 do produkcji seryjnej w ramach programu Jägernotprogramm, lecz wtedy okazało się że lepsze osiągi posiada samolot Dornier Do 335 i to on został wprowadzony do produkcji seryjnej.

W 1942 roku zbudowano 4 prototypy samolotu Arado Ar 440.

Użycie[edytuj]

Samolotu Ar 440 był wykorzystywany tylko do prób w wytwórni i w jednostce doświadczalnej Luftwaffe w Rechlinie.

Opis konstrukcji[edytuj]

Samolot A4N był średniopłatem o konstrukcji całkowicie metalowej. Kabina zakryta, przystosowana do lotów wysokościowych. Podwozie klasyczne chowane w locie.

Napęd stanowił dwa silniki Daimler-Benz DB 603G, 12-cylindrowe, chłodzone cieczą, umieszczone w gondolach na skrzydłach.

Uzbrojenie składało się z 2 działka MK 108 kal. 30 mm i 2 działek MG 151/20 kal. 20 mm strzelających do przodu, 2 karabiny maszynowe MG 131 kal. 13 mm umieszczonych w ruchomych stanowiskach na grzbiecie i pod kadłubem, 1 działka MG 151/20 kal. 20 mm, ruchome, strzelające do tyłu. Obsługa broni pokładowej odbywała się z kabiny pilotów. Samolotu mógł ponadto przenosić bomby o masie łącznej 1000 kg.

Bibliografia[edytuj]

  • Marek Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945. T. 1. Warszawa: Wyd. Lampart, 1996. ISBN 8386776013.

Linki zewnętrzne[edytuj]