Focke-Wulf Fw 191

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Focke-Wulf Fw 191
Prototyp Focke-Wulf Fw 191 A
Prototyp Focke-Wulf Fw 191 A
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Focke-Wulf
Typ bombowiec
Konstrukcja metalowa
Załoga 5 osób
Historia
Data oblotu 1942
Dane techniczne
Napęd 2 x Junkers Jumo 222
Moc 2200 KM każdy
Wymiary
Rozpiętość 28,98 m
Długość 18,45 m
Wysokość 4,80 m
Powierzchnia nośna 70,5 m²
Masa
Własna 11970 kg
Startowa 19575 kg
Osiągi
Prędkość maks. 620 km/h
Pułap 9700 m
Zasięg 3600 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 x karabin maszynowy wz. MG 81 kal. 7,9 mm

4 x karabin maszynowy wz. MG 131 kal. 13 mm 2 x działko wz. MG 151 kal. 20 mm 4000 kg bomb

Użytkownicy
Trzecia Rzesza

Focke-Wulf Fw 191 – dwusilnikowy niemiecki prototyp bombowca z II wojny światowej z 1942 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1939 roku Siły Powietrzne zapowiedziały rozpoczęcie programu produkcji nowych bombowców dla niemieckiej armii. Do konkursu zaproszono firmy: Arado (Arado Ar 340), Dornier (Dornier Do 317) oraz Junkers (Junkers Ju 288). Warunkiem przyznania zlecenia było wyprodukowanie prototypu, który był w stanie przenieść 2000 kg bomb na odległość 1800 km a przy tym osiągać 600 km/h na wysokości 7000 m (czyli osiągnięcie celów w Wielkiej Brytanii z lotnisk południowej Francji i Norwegii).

Początkowo w projekcie planowano użyć 2500-konny, 24-cylindrowy silnik Daimler-Benz DB604, ale z uwagi na problemy z budową tego silnika postanowiono użyć silnik Junkers Jumo 222 który miał podobną wydajność co DB, ale nie było z nim problemów. Jednakże w pierwszym prototypie użyto jeszcze innego silnika - słabszego BMW 801M.

Pierwszy lot odbył się w 1942 roku. Zbudowano tylko trzy prototypy V-1, V-2 i V-3 które miały po dwa silniki Junkers Jumo 222.

Rozwój samolotu przerwano w 1943 roku.

Fw 191A on Ground r ExCC.jpg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wolfgang Wagner, Kurt Tank - Konstrukteur und Testpilot, Bernard & Graefe Verlag