Arado Ar 65

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arado Ar 65
Samolot w barwach lotnictwa bułgarskiego
Samolot w barwach lotnictwa bułgarskiego
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Arado
Typ samolot myśliwski
Konstrukcja jednosilnikowy dwupłat o konstrukcji mieszanej
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1931
Lata produkcji 1931-1936
Dane techniczne
Napęd silnik rzędowy BMW VI
Moc 750 kM (559 kW)
Wymiary
Rozpiętość 11.20 m
Długość 8.40 m
Wysokość 3.42 m
Powierzchnia nośna 35,07 m²
Masa
Własna 1510 kg
Startowa 1930 kg
Osiągi
Prędkość maks. 300 km/h
Pułap praktyczny 7600 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 karabiny maszynowe MG 17 kal. 7,92 mm
Użytkownicy
Niemcy, Bułgaria
Rzuty
Rzuty samolotu

Arado Ar 65 – niemiecki dwupłatowy samolot myśliwski, będący zmodyfikowaną i nieco powiększoną wersją samolotu Arado Ar 64.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot został opracowany na przełomie lat 20. i 30. jako konstrukcja mająca zastąpić Arado Ar 64. Zmiany w porównaniu z Ar 64 obejmowały, poza powiększeniem rozmiarów, także wymianę silnika z gwiazdowego na rzędowy. Prototyp oblatano w 1931 roku. Przeprowadzone testy wykazały konieczność wprowadzenia niewielkich zmian konstrukcyjnych, m.in. obniżenia grzbietu kadłuba dla poprawienia widoczności i lepszego wyważenia sterów. Mimo, że wzrosła masa nowego płatowca, samolot wykazywał niezłe własności lotne, w związku z czym zdecydowano o podjęciu produkcji seryjnej.

W latach 1931-1936 wyprodukowano ok. 160 egzemplarzy wersji Ar 65 E i F. Stosowany był przez krótki okres w lotnictwie niemieckim jako samolot myśliwski, do czasu zastąpienia go przez nowocześniejszy Heinkel He 51. Później używany jako samolot treningowy dla pilotów myśliwskich. Jego następcą był Arado Ar 68.

Dwanaście samolotów Ar 65 zostało wyeksportowanych do Bułgarii, gdzie służyły do treningu pilotów.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Arado Ar 65 był dwupłatowym jednomiejscowym samolotem myśliwskim o stałym podwoziu o odkrytej kabinie pilota. Konstrukcja kadłuba metalowa, kryta płótnem, skrzydeł drewniana, usterzenie miało konstrukcję mieszaną. Napęd stanowił chłodzony cieczą silnik rzędowy BMW VI o mocy maksymalnej 750 KM i stałej 500 KM. Samolot uzbrojony był w dwa karabiny maszynowe MG 17 kal. 7,92 mm umieszczone w kadłubie nad silnikiem, z zapasem amunicji po 500 naboi na lufę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Józef Murawski, Samoloty Luftwaffe 1933-1945. Tom I, Warszawa: „Lampart”, 1999, ISBN 83-86776-46-3, ISBN 83-86776-00-5, OCLC 830282533.
  2. www.airway.ru [dostęp 11 kwietnia 2009]