Siebel Si 201

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Siebel Si 201
Model samolotu Siebel Si 201
Model samolotu Siebel Si 201
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Siebel Flugzeugwerke
Typ samolot rozpoznawczy i towarzyszący
Historia
Data oblotu 1938
Egzemplarze 2
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy w układzie odwróconego V8 Argus As 10 C
Moc 240 KM
Wymiary
Rozpiętość 14 m
Długość 10,4 m
Wysokość 3,4 m
Powierzchnia nośna 31 m²
Masa
Własna 1120 kg
Startowa 1440 kg
Osiągi
Prędkość maks. 185 km/h
Prędkość przelotowa 150 km/h
Prędkość wznoszenia 4,2 m/s
Pułap 5502 m
Zasięg 451 km

Siebel Si 201 – niemiecki samolot zaprojektowany w zakładach Siebel Flugzeugwerke na rozpisany przez Reichsluftfahrtministerium (ministerstwo ds. lotnictwa, RLM) konkurs na samolot rozpoznawczy i towarzyszący dla Luftwaffe. Zbudowano tylko dwa prototypy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Silnik Argus As-10 eksponowany w MLP w Krakowie.

W 1935 w ramach nazistowskiego programu zbrojeniowego RLM rozpisało konkurs na rozpoznawczy i towarzyszący typu STOL[1]. Zaprojektowany na ten konkurs w zakładach Siebel Flugzeugwerke samolot Si 201 był oryginalną i nietypową konstrukcją[2][3].

Kadłub samolotu wykonany był ze spawanych stalowych rur i kryty był blachą, skrzydła była kryte sklejką[3].

Napęd stanowił chłodzony powietrzem silnik rzędowy typu Argus As 10C o układzie odwróconego V-8 o mocy 240 KM[2][3]. Silnik umieszczony był nad kabiną i napędzał śmigło w układzie pchającym[2][3].

Dwuosobowa załoga, pilot i radiooperator/obserwator, siedzieli w układzie tandem (jeden za drugim) dużej, pudełkowatej i bardzo przeszklonej kabinie która zapewniała znakomitą widoczność we wszystkich kierunkach ale była bardzo nieaerodynamiczna[2][3]. Fotel obserwatora był umieszczony przed fotelem pilota i nieco z prawej strony kabiny[3].

Samolot mierzył 10,4 metrów długości, rozpiętość jego skrzydeł wynosiła 14 metrów, skrzydła miały lekki skos do tyłu[2]. Skrzydła były wyposażone w automatyczne sloty na całej długości krawędzi natarcia, a na prawie całej długości krawędzi spływu umieszczono podzielone na cztery klapy Fowlera, klapy umieszczone na końcach płatów działały jako lotki[3].

Samolot miał stałe, niechowane w locie podwozie główne z płozą ogonową. Masa własna konstrukcji wynosiła 1120 kilogramów[2]. Maszyna miała niską prędkość maksymalną wynoszącą jedynie 185 km/h co wynikało głównie z nieaerodynamicznego kadłuba, zasięg samolotu wynosił do 450 kilometrów[2].

Pierwszy prototyp został ukończony w 1938, maszyna charakteryzowała się znakomitą charakterystyką krótkiego startu i lądowania, a prędkość minimalna była porównywalna z prędkością minimalną Fi 156 który był oblatany już wcześniej[3]. W czasie oblatywania wykryto flatter ogona ale najpoważniejszą wadą samolotu była bardzo niska tolerancja na zmianę położenia środka ciężkości maszyny[3]. W momencie zaprzestania prac rozwojowych nad samolotami żaden z tych problemów nie został rozwiązany[3]

Wraz z Si 201 do konkursu stanęły samoloty Fieseler Fi 156, Focke-Wulf Fw 186[4] i Messerschmitt Bf 163[3], ostatecznie został on wygrany przez samolot Fieselera i konstrukcje Siebela, Focke-Wulfa i Messerschmitta nie weszły do produkcji seryjnej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanley S. McGowen: Helicopters. s. 13.
  2. a b c d e f g Jean-Denis Lepage: Aircraft of the Luftwaffe, 1935-1945. s. 362.
  3. a b c d e f g h i j k Siebel Si 201 (ang.). histaviation.com. [dostęp 2013-01-11].
  4. Heinz J. Nowarra: German Helicopters. s. 4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jean-Denis Lepage: Aircraft of the Luftwaffe, 1935-1945 : An Illustrated Guide. Jefferson, N.C.: McFarland Co., 2009. ISBN 978-0-7864-3937-9.
  • Stanley S. McGowen: Helicopters : An Illustrated History of Their Impact. Santa Barbara, Calif.: ABC-CLIO, 2005. ISBN 1-85109-473-3.
  • Heinz J. Nowarra: German Helicopters, 1928-1945. West Chester, PA: Schiffer Military History, 1990. ISBN 0-88740-289-5.