Arado Ar 79

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arado Ar 79
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Arado Flugzeugwerke
Typ samolot sportowy
Konstrukcja dolnopłat, konstrukcja mieszana, podwozie klasyczne – wciągane
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1938
Lata produkcji 19381941
Egzemplarze 48
Dane techniczne
Napęd 1 × Hirth HM 500 A-1
Moc 105 KM (77 kW)
Wymiary
Rozpiętość 10,00 m
Długość 7,60 m
Wysokość 2,10 m
Powierzchnia nośna 14,00 m²
Masa
Własna 526 kg
Startowa 800 kg
Osiągi
Prędkość maks. 230 km/h
Prędkość przelotowa 205 km/h
Prędkość minimalna 68 km/h
Prędkość wznoszenia 4,00 m/s
Pułap 4500 m
Pułap praktyczny 5300 m
Zasięg 1025 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Niemcy
Rzuty
Rzuty samolotu

Arado Ar 79niemiecki samolot sportowy (do akrobacji i turystyki), dwumiejscowy dolnopłat, jednosilnikowy, zaprojektowany w 1937 roku przez Waltera Blume i produkowany w zakładach Arado. W czasie II wojny światowej używany także przez Luftwaffe jako samolot łącznikowy, towarzyszący i szkoleniowy.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy egzemplarz został zbudowany w 1938 r. Produkcję samolotów zakończono w 1941 roku. Pomimo znakomitych właściwości pilotażowych i dobrych osiągów zbudowano tylko 48 płatowców. Ar 79 budowany był w wersjach A, B, D i E, które różniły się jedynie drobnymi szczegółami wyposażenia a ich osiągi były bardzo podobne. Wojnę przetrwał jeden egzemplarz Ar 79B-1 (W/Nr.047) z nr. rejestracyjnym D-ECUV i jest dzisiaj eksponowany w Muzeum Techniki w Berlinie (Deutsches Technikmuseum).

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Dolnopłat o konstrukcji mieszanej. Kadłub spawany ze stalowych rur kryty stopem "Elektron". Skrzydło jednodźwigarowe z kesonem przednim o konstrukcji drewnianej krytej sklejką i płótnem, mocowane do środkowej części płata za pomocą trzech sworzni. Lotki szczelinowe typu Frize, metalowe kryte płótnem. Statecznik pionowy stanowi jedną całość z kadłubem, całkowicie metalowy. Statecznik poziomy nastawiany na ziemi. Stery metalowe kryte płótnem. Ster wysokości niedzielony, napędzany za pomocą jednej dźwigni, zaopatrzony w dwie nastawne w locie klapki Flettnera. Czterocylindrowy rzędowy, chłodzony powietrzem silnik Hirth HM 504A-2 o mocy 105 KM. W wersji zwykłej samolot zabierał w dwóch zbiornikach mieszczących się pod bagażnikiem za kabiną, 120 litrów paliwa. Podwozie trójkołowe z kółkiem ogonowym osadzonym obrotowo. Podwozie główne o rozstawie kół 2 m zaopatrzone w hamulce, chowane hydraulicznie. Dwuosobowa kabina z siedzeniami w układzie obok siebie o podwójnym sterowaniu w pełni oszklona, zapewniała doskonałą widoczność.

Rekordowe podróże[edytuj | edytuj kod]

Ar 79 ustanowiły szereg nowych rekordów w swojej klasie. 15 lipca 1938 r. Ar 79A V1 o rejestracji D-EKCX (pilot Luber) ustanowił rekord prędkości na trasie 1000 km wynoszący 229,04 km/h, a dwa tygodnie później 29 lipca na pokładzie drugiego prototypu Ar 79A V2 z rejestracją D-EHCR (pilot Seelbach) ustanowił rekord prędkości na trasie 2000 km – 227,029 km/h. Innym znakomitym osiągnięciem był rozpoczęty 29 grudnia 1938 r. na samolocie D-EHCR przelot non-stop z Bengazi w Libii do Gaya w Indiach. Trasa ta o długości 6903 km została pokonana ze średnią prędkością 160 km/h. Poprzedni rekord należał do mjr. Ambrusza lecącego na samolocie Tatra T-101 z silnikiem Hirth HM 504 i wynosił 4175,5 km. Do pobicia tego rekordu przygotowywany był również polski samolot RWD-19. Rekordowy odcinek Arado Ar 79 był jednym z etapów rajdu "nad czterema kontynentami" na trasie BrandenburgBrindisiBengazi – Gaya (etap rekordowy) – BangkokMedanSurabaja – Port Darwin – Sydney w sumie ~ 20 tys. km. Był to międzynarodowy rekord odległości w klasie „C”, kategorii 3 (pojemność silnika od 2 do 4 litrów). Wyczynu tego dokonała załoga por.Pulkowski i ppor.Jennett. Do tego lotu samolot został wyposażony w dwa dodatkowe zbiorniki paliwa – jeden w tylnej części kadłuba (520 l) i jeden podczepiony pod kadłub (106 l).

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Silnik Hirth HM 500 A-1 (105 KM)
  • Rozpiętość skrzydeł: 10,00 m
  • Długość: 7,60 m
  • Masa własna 526 kg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Technika Lotnicza, luty 1939

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]