Arado Ar 79

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arado Ar 79
Arado Ar 79
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Arado Flugzeugwerke
Typ samolot sportowy
Konstrukcja dolnopłat, konstrukcja mieszana, podwozie klasyczne – wciągane
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1938
Lata produkcji 19381941
Egzemplarze 48
Dane techniczne
Napęd 1 × Hirth HM 500 A-1
Moc 105 KM (77 kW)
Wymiary
Rozpiętość 10,00 m
Długość 7,60 m
Wysokość 2,10 m
Powierzchnia nośna 14,00 m²
Masa
Własna 526 kg
Startowa 800 kg
Osiągi
Prędkość maks. 230 km/h
Prędkość przelotowa 205 km/h
Prędkość minimalna 68 km/h
Prędkość wznoszenia 4,00 m/s
Pułap 4500 m
Pułap praktyczny 5300 m
Zasięg 1025 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Niemcy
Rzuty
Rzuty samolotu

Arado Ar 79niemiecki samolot sportowy (do akrobacji i turystyki), dwumiejscowy dolnopłat, jednosilnikowy, zaprojektowany w 1937 roku przez Waltera Blume i produkowany w zakładach Arado. W czasie II wojny światowej używany także przez Luftwaffe jako samolot łącznikowy, towarzyszący i szkoleniowy.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy egzemplarz został zbudowany w 1938 r. Produkcję samolotów zakończono w 1941 roku. Pomimo znakomitych właściwości pilotażowych i dobrych osiągów zbudowano tylko 48 płatowców. Ar 79 budowany był w wersjach A, B, D i E, które różniły się jedynie drobnymi szczegółami wyposażenia a ich osiągi były bardzo podobne. Wojnę przetrwał jeden egzemplarz Ar 79B-1 (W/Nr.047) z nr. rejestracyjnym D-ECUV i jest dzisiaj eksponowany w Muzeum Techniki w Berlinie (Deutsches Technikmuseum).

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Dolnopłat o konstrukcji mieszanej. Kadłub spawany ze stalowych rur kryty stopem "Elektron". Skrzydło jednodźwigarowe z kesonem przednim o konstrukcji drewnianej krytej sklejką i płótnem, mocowane do środkowej części płata za pomocą trzech sworzni. Lotki szczelinowe typu Frize, metalowe kryte płótnem. Statecznik pionowy stanowi jedną całość z kadłubem, całkowicie metalowy. Statecznik poziomy nastawiany na ziemi. Stery metalowe kryte płótnem. Ster wysokości niedzielony, napędzany za pomocą jednej dźwigni, zaopatrzony w dwie nastawne w locie klapki Flettnera. Czterocylindrowy rzędowy, chłodzony powietrzem silnik Hirth HM 504A-2 o mocy 105 KM. W wersji zwykłej samolot zabierał w dwóch zbiornikach mieszczących się pod bagażnikiem za kabiną, 120 litrów paliwa. Podwozie trójkołowe z kółkiem ogonowym osadzonym obrotowo. Podwozie główne o rozstawie kół 2 m zaopatrzone w hamulce, chowane hydraulicznie. Dwuosobowa kabina z siedzeniami w układzie obok siebie o podwójnym sterowaniu w pełni oszklona, zapewniała doskonałą widoczność.

Rekordowe podróże[edytuj | edytuj kod]

Ar 79 ustanowiły szereg nowych rekordów w swojej klasie. 15 lipca 1938 r. Ar 79A V1 o rejestracji D-EKCX (pilot Luber) ustanowił rekord prędkości na trasie 1000 km wynoszący 229,04 km/h, a dwa tygodnie później 29 lipca na pokładzie drugiego prototypu Ar 79A V2 z rejestracją D-EHCR (pilot Seelbach) ustanowił rekord prędkości na trasie 2000 km – 227,029 km/h. Innym znakomitym osiągnięciem był rozpoczęty 29 grudnia 1938 r. na samolocie D-EHCR przelot non-stop z Bengazi w Libii do Gaya w Indiach. Trasa ta o długości 6903 km została pokonana ze średnią prędkością 160 km/h. Poprzedni rekord należał do mjr. Ambrusza lecącego na samolocie Tatra T-101 z silnikiem Hirth HM 504 i wynosił 4175,5 km. Do pobicia tego rekordu przygotowywany był również polski samolot RWD-19. Rekordowy odcinek Arado Ar 79 był jednym z etapów rajdu "nad czterema kontynentami" na trasie BrandenburgBrindisiBengazi – Gaya (etap rekordowy) – BangkokMedanSurabaja – Port Darwin – Sydney w sumie ~ 20 tys. km. Był to międzynarodowy rekord odległości w klasie „C”, kategorii 3 (pojemność silnika od 2 do 4 litrów). Wyczynu tego dokonała załoga por.Pulkowski i ppor.Jennett. Do tego lotu samolot został wyposażony w dwa dodatkowe zbiorniki paliwa – jeden w tylnej części kadłuba (520 l) i jeden podczepiony pod kadłub (106 l).

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Silnik Hirth HM 500 A-1 (105 KM)
  • Rozpiętość skrzydeł: 10,00 m
  • Długość: 7,60 m
  • Masa własna 526 kg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Technika Lotnicza, luty 1939

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]