Dornier Do 317

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dornier Do 317
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Dornier Werke GmbH
Typ samolot bombowy średniego zasięgu
Konstrukcja górnopłat o konstrukcja metalowej, podwozie trójkołowe – chowane w locie
Załoga 4
Historia
Data oblotu 8 września 1943
Lata produkcji 1943
Wycofanie ze służby 1944
Dane techniczne
Napęd 2 silniki rzędowe, 24-cylindrowy Daimler-Benz DB 603B (Do 317A)
Daimler-Benz DB 610A/B (Do 317B)
Moc 1750 KM (1287 kW) (Do 317A)
2870 KM (2111 kW) (Do 317B)
Wymiary
Rozpiętość 20,64 m (Do 317A)
26,00 m (Do 317B)
Długość 16,80 m
Wysokość 5,64 m (Do 317A)
5,45 m (Do 317B)
Powierzchnia nośna 68,00 m² (Do 317A)
75,00 m² (Do 317B)
Masa
Własna 9955 kg (Do 317A)
Startowa 20.140 kg (Do 317A)
24.000 kg (Do 317B)
Osiągi
Prędkość maks. 560 km/h (Do 317A)
669 km/h (Do 317B)
Prędkość przelotowa 420 km/h (Do 317A)
539 km/h (Do 317B)
Prędkość wznoszenia 4,2 – 23,5 m/s (Do 317A)
Pułap 9800 m (Do 317A)
10.520 m (Do 317B)
Zasięg 3980 km (Do 317A)
4000 km (Do 317B)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1x2 MG 81 7,9 mm, 1 MG 151 15 mm, 3x1 MG 131 13 mm(Do 317A)
4x2 MG 81Z 7,9 mm(Do 317A)
Użytkownicy
Luftwaffe

Dornier Do 317 – niemiecki samolot wojskowy zaprojektowany w zakładach Dornier Werke GmbH w odpowiedzi na konkurs Reichsluftfahrtministerium (RLM - nazistowskiego Ministerstwa ds. Lotnictwa) z 1939 na średni bombowiec z zasięgiem wystarczającym na dotarcie do każdego miejsca Wysp Brytyjskich. Zbudowano tylko dwa prototypy.

Tło historyczne[edytuj | edytuj kod]

Samolot został zaprojektowany w odpowiedzi na rozpisanym przez RLM konkurs Bomber B-Programm na szybki samolot bombowy o zasięgu pozwalającym na dotarcie do każdego miejsca Wysp Brytyjskich[1]. W odpowiedzi na konkurs zaprojektowano samoloty Arado E.340, Dornier Do 317, Focke-Wulf Fw 191 i Junkers Ju 288[2]. Żaden z zaprojektowanych samolotów nie wszedł do produkcji seryjnej[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wytwórni Dornier opracowała model oznaczony jako Dornier Do 317[2]. Samolot zewnętrznie przypominał wcześniejszy Dornier Do 217, będący jeszcze w fazie prototypu, ale praktycznie żadne części tych dwóch samolotów nie były identyczne[2].

Po tych wstępnych pracach projektowych dalsze prace zostały znacznie spowolnione, gdyż z polecenia dowództwa Luftwaffe wytwórnia Dornier zajęła się pracami na bombowcem wysokościowym Do 217. Choć pracowano w dalszym ciągu nad samolotem Do 317, lecz one bardzo powolne. W 1941 opracowano dwa nowe modele samolotu oznaczone Do 317A i Do 317B, różniące się zastosowanymi silnikami i uzbrojeniem. Jednak te zmiany nie wpłynęły na decyzję o podjęciu produkcji tego samolotu.

Pierwszy prototyp, Do 317A (znany także jako DO 317 V1, rejestracja wojskowa VK+EY) został ukończony we wrześniu 1942[2], ale oblatany dopiero 8 września 1943. Samolot napędzany przez silniki Daimler-Benz DB 603B miał bardzo niezadowalające osiągi, nie oferował żadnych znaczących ulepszeń nad Do 217E i P[2]. W tym czasie ukończono budowę drugiego prototypu z silnikami Daimler-Benz DB 9-610 który osiągnął prędkość maksymalną 600 km/h i pułap 6000 metrów ale nie zdecydowano się kontynuować prac nad tymi samolotami[2].

Z wyprodukowane pozostałych pięć samolotów, po usunięciu kabiny ciśnieniowej, zamontowaniu uzbrojenia strzeleckiego i zamontowaniu pod skrzydłami uchwytów do bomb kierowanych Henschel Hs 293 zostały oznaczone jako Dornier Do 217R-0. Więcej tych samolotów nie produkowano.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Samoloty bombowe Dornier Do 217R-0 zostały w 1944 włączone na wyposażenie III Dywizjonu 100 Pułku Bombowego (III/KG 100) Luftwaffe, który w tym czasie stacjonował we Francji. Nie jest wiadomo czy samoloty te brały udział w walkach, gdyż pułk ten został rozwiązany w 1944 roku.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Dornier Do 317 był dwusilnikowym wolnonośnym górnopłatem o konstrukcji całkowicie metalowej, z ciśnieniową kabiną załogi i chowanym w locie trójkołowym podwoziem z kółkiem ogonowym[1]. W przedniej części kadłuba znajdowała się przeszklona ciśnieniowa kabina czteroosobowej załogi[1]. W środkowej części płata oraz dodatkowo w kadłubie mieściły się zbiorniki paliwa o łącznej pojemności 5200 litrów, w komorze bombowej można było jeszcze dodatkowo umieścić odrzucany zbiornik paliwa o pojemności 1000 litrów. Podwozie główne było dwugoleniowe, jednokołowe, chowane w gondole silników, kółko ogonowe chowane było w specjalnej wnęce w tylnej części kadłuba[1].

Uzbrojenie obronne składowało się z podwójnego karabinu maszynowego Mauser MG 81Z kal. 7,9 mm (ruchomy w stanowisku strzeleckim w przodzie kabiny), jednego karabinu maszynowego MG 151 kal. 15 mm (stały w przodzie kabiny) i trzech pojedynczych karabinów maszynowych Rheinmetall-Borsig MG 131 kal. 13 mm (ruchome w trzech stanowiskach strzeleckich: w obrotowej wieżyczce strzeleckiej w górnej części kabiny, w stanowisku strzeleckim w tylnej górnej części kabiny i w stanowisku strzeleckim w tylnej dolnej części kabiny). Samolot mógł przenosić do 4000 kilogramów bomb.

W planowanym modelu Do 317B zaprojektowano inne uzbrojenie obronnej: dwa podójne karabiny maszynowe MG 81Z kal. 7,9 mm (ruchome w dwóch obrotowych zdalnie sterowanych wieżyczkach strzeleckich FDL 81Z – na górnej tylnej części kadłuba i w przedniej części kadłuba pod kabiną załogi), dwa podwójne karabiny maszynowe MG 81Z (ruchome w dwóch obrotowych zdalnie sterowanych wieżyczkach strzeleckich FDL 81Z – na górnej tylnej części kadłuba i w przedniej części kadłuba pod kabiną załogi).

Przypisy

  1. a b c d D. Herwig: Luftwaffe Secret Projects. s. 26.
  2. a b c d e f g D. Herwig: Luftwaffe Secret Projects. s. 27.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]