Heinkel He 100

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Heinkel He 100
Fotografia propagandowa He 113D
Fotografia propagandowa He 113D
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Ernst Heinkel Flugzeugwerke A. G.
Typ jednomiejscowy samolot myśliwski
Konstrukcja jednosilnikowy dolnopłat o konstrukcji metalowej, kabina zakryta, podwozie chowane w locie
Załoga 1
Historia
Data oblotu 22 stycznia 1938
Lata produkcji 19391940
Dane techniczne
Napęd Daimler-Benz DB 601Aa (rzędowy, 12 cyl., chłodzony cieczą)
Moc 757 kW (1030 KM)
Wymiary
Rozpiętość 9,40 m
Długość 8,20 m
Wysokość 3,60 m
Powierzchnia nośna 14,40 m²
Masa
Własna 1810 kg
Startowa 2500 kg
Osiągi
Prędkość maks. 670 km/h na wysokości 5000 m
Prędkość przelotowa 552 km/h na wysokości 2000 m
Prędkość wznoszenia 16,5 m/s
Pułap praktyczny 11 000 m
Zasięg 1010 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x działko MG FF kalibru 20 mm, 2 x karabiny maszynowe MG 17 kalibru 7,92 mm
Użytkownicy
Niemcy, Japonia, ZSRR

Heinkel He 100niemiecki myśliwiec zaprojektowany w koncernie Heinkla, tuż przed II wojną światową.

Prototyp Heinkel He 100 V1

Powstał w trakcie poszukiwań podstawowego samolotu myśliwskiego, jednak przegrał w trakcie prób z samolotem Messerschmitt Bf 109. He 100 charakteryzował się nowatorskimi rozwiązaniami zmierzającymi do lepszego wyprofilowania kadłuba w celu poprawy osiągów. Wskazać tu należy: skomplikowany system chłodzenia cieczą, która przepływała przez system rur w kadłubie, skrzydłach i statecznikach (system w formie paneli do łatwej wymiany), brak łoża silnikowego (silnik był mocowany bezpośrednio do poszycia kadłuba – wskutek tego przedział silnikowy był stosunkowo mały), wciąganą chłodnicę pomocniczą (wysuwana podczas startu dla ochrony silnika przed przegrzaniem).

He 100 jako nowatorska konstrukcja wzbudził duże zainteresowanie zagranicy (ZSRR zakupiło 6 egzemplarzy do dalszego badania, Japonia kupiła 3 egzemplarze z zamiarem produkcji seryjnej) – uderzające jest podobieństwo sylwetki japońskiego samolotu Ki 61 Hien. Ostatecznie He 100 nie wszedł do produkcji seryjnej, zaś 12 powstałych maszyn używano do ochrony zakładów Heinkla.

He 100 wykorzystywano w hitlerowskich Niemczech w celach propagandowych pod oznaczeniem Heinkel He 113 – wielokrotnie przemalowywane i eksponowane na różnych lotniskach skutecznie wywoływały wrażenie istnienia w Niemczech wielkiej ilości tego typu maszyn bojowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Seweryn Fleischer: Heinkel 100. Warszawa: Wyd. Militaria, 2002. ISBN 83-7219-149-2.
  2. Marek J. Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945: Tom II. Warszawa: Wydawnictwo "Lampart", 1997. ISBN 83-86776-03-X.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

He 100
Propagandowe zdjęcie He 100D
Karykatura przedstawiająca Udeta i Heinkla po pobiciu rekordu prędkości przez Не 100V2
Zespół przygotowujący He 100V2 do bicia rekordu. Od lewej: Josef Koller, Karl Schwarzler, Siegfried Gunter, Ernst Udet, Ernst Heinkel, Heinrich Heter, F. Herting
Hans Diterli w kabinie rekordowego He 100V8 po zakończeniu lotu w dn. 30.03.1939 r.
He 113 z fikcyjnej eskadry Blitzgeschwader
Propagandowe zdjęcie fikcyjnego He 113, 1940 r.
Makieta He 100 w Planes of Fame Air Museum, California, USA